«Αποσυμφορώ ένα μόνο συρτάρι»: Η μικρή αλλαγή στο σπίτι που μπορεί να μειώσει το καθημερινό στρες

Η ιδέα κυκλοφορεί ευρέως στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης: αντί για μια εξαντλητική γενική καθαριότητα, επιλέγουμε ένα μόνο συρτάρι και το τακτοποιούμε μέχρι το τέλος.

Το λεγόμενο «one-drawer challenge» υπόσχεται μια μικρή, άμεση νίκη απέναντι στην ακαταστασία και, κατ’ επέκταση, μια αίσθηση ηρεμίας.

Η υπόθεση δεν είναι αβάσιμη, χρειάζεται όμως προσεκτική διατύπωση.

Μελέτες και τοποθετήσεις ειδικών έχουν συνδέσει την ακαταστασία με αυξημένη διάσπαση της προσοχής, δυσκολία συγκέντρωσης και μεγαλύτερη αίσθηση στρες.

Δεν υπάρχει, ωστόσο, τεκμηρίωση ότι η τακτοποίηση ενός συγκεκριμένου συρταριού αποτελεί από μόνη της θεραπεία για το άγχος ή ότι προκαλεί άμεσα συγκεκριμένες ορμονικές αλλαγές.

Γιατί ένα συρτάρι μπορεί να φαίνεται πιο εύκολο

Η προσπάθεια να οργανωθεί ολόκληρο ένα σπίτι συχνά μοιάζει αδύνατη.

Ένας μικρός και σαφώς οριοθετημένος στόχος, αντίθετα, απαιτεί λιγότερο χρόνο και περιορίζει τον αριθμό των αποφάσεων που πρέπει να πάρουμε.

Η ολοκλήρωσή του μπορεί να ενισχύσει το αίσθημα αποτελεσματικότητας και ελέγχου. Δύο στοιχεία που συχνά απουσιάζουν όταν η καθημερινότητα μοιάζει χαοτική.

Παράλληλα, ένας πιο τακτοποιημένος χώρος μειώνει τα οπτικά ερεθίσματα που διεκδικούν συνεχώς την προσοχή μας. Αυτό δεν σημαίνει ότι κάθε ακατάστατο σπίτι προκαλεί άγχος ούτε ότι όλοι αντιδρούν με τον ίδιο τρόπο.

Για ορισμένους ανθρώπους, όμως, η μείωση της ακαταστασίας μπορεί να κάνει το περιβάλλον πιο λειτουργικό και λιγότερο απαιτητικό.

Βέβαια, ας κρατήσουμε μικρό καλάθι. Ή στην προκειμένη περίπτωση, ένα μικρό συρτάρι.

Η τακτοποίησή του δεν θα λύσει ως διά μαγείας τα προβλήματα της καθημερινότητας, ούτε αποτελεί θεραπεία για το άγχος.

Η έρευνα δείχνει, πάντως, ότι η ακαταστασία μπορεί να συνδέεται με μεγαλύτερη διάσπαση και στρες, ενώ ένας πιο οργανωμένος χώρος ενδέχεται να ενισχύσει την αίσθηση ελέγχου. Αν μη τι άλλο, το συρτάρι με τα καλώδια θα πάψει να μοιάζει με αρχαιολογική ανασκαφή.

Η πρακτική δοκιμή των δέκα λεπτών

Η διαδικασία μπορεί να ξεκινήσει από ένα συρτάρι που χρησιμοποιείται συχνά — για παράδειγμα, εκείνο με τα μαχαιροπίρουνα, τα καλώδια ή τα έγγραφα. Αδειάζουμε το περιεχόμενό του σε μια επιφάνεια και χωρίζουμε τα αντικείμενα σε τρεις κατηγορίες: κρατάω, μετακινώ και απομακρύνω.

Το κριτήριο δεν χρειάζεται να είναι αυστηρό. Ένα αντικείμενο που δεν χρησιμοποιείται ποτέ, έχει χαλάσει ή υπάρχει σε πολλαπλά αντίτυπα πιθανότατα δεν χρειάζεται να επιστρέψει στο συρτάρι. Όσα παραμείνουν μπορούν να ομαδοποιηθούν και να τοποθετηθούν έτσι ώστε να είναι εύκολα ορατά και προσβάσιμα.

Η διαδικασία δεν είναι διαγωνισμός ταχύτητας ούτε υποχρέωση για καθημερινή συνέχιση. Στόχος είναι να ολοκληρωθεί ένας μικρός, συγκεκριμένος χώρος χωρίς να μετατραπεί η οργάνωση σε νέα πηγή πίεσης.

Μια χρήσιμη συνήθεια, όχι «μαγική λύση»

Η τακτοποίηση ενός συρταριού δεν αντικαθιστά την ψυχοθεραπεία, την ιατρική φροντίδα ή άλλες παρεμβάσεις για το άγχος. Μπορεί, όμως, να λειτουργήσει ως μια απλή συμπεριφορική στρατηγική: προσφέρει ένα σαφές σημείο εκκίνησης, ένα ορατό αποτέλεσμα και μια μικρή αίσθηση προόδου.

Το πραγματικό όφελος ίσως δεν βρίσκεται στο ίδιο το συρτάρι, αλλά στο μήνυμα που μεταφέρει: δεν χρειάζεται να λυθούν όλα ταυτόχρονα. Μερικές φορές, η αποκατάσταση μιας μικρής τάξης σε έναν περιορισμένο χώρο είναι ένας ρεαλιστικός τρόπος για να ξαναβρεί κανείς — έστω προσωρινά — την αίσθηση ότι έχει τον έλεγχο.

Και αν δεν μειωθεί το άγχος, τουλάχιστον θα ξέρουμε πού βρίσκονται οι μπαταρίες. Κάτι είναι κι αυτό.