«Πονάει το σώμα, το μυαλό και η ψυχή μου»: Η Κρίστα Πάικ μιλάει μετά την εκτέλεση-φιάσκο

Εχει περάσει ένας μήνας από την 30ή Σεπτεμβρίου, όταν η Κρίστα Πάικ έφτασε στις φυλακές υψίστης ασφαλείας Riverbend στο Νάσβιλ πιστεύοντας ότι ζούσε τις τελευταίες στιγμές της ζωής της. Είχε αποχαιρετήσει τους ανθρώπους που την αγαπούσαν και είχε συμφιλιωθεί με την ιδέα του θανάτου.

Θα εκτελούνταν 21 χρόνια μετά το 1995, τη χρονιά της καταδίκης της σε θάνατο για τον φόνο μιας 19χρονης. Η ίδια δεν φανταζόταν ότι λίγες ημέρες μετά τις 30 Σεπτεμβρίου 2026 θα άνοιγε ξανά τα μάτια της σε ένα νοσοκομειακό κρεβάτι, προσπαθώντας να καταλάβει γιατί ήταν ακόμη ζωντανή.

Εναν μήνα μετά, λοιπόν, από την αποτυχημένη εκτέλεσή της, η 50χρονη θανατοποινίτισσα σπάει για πρώτη φορά τη σιωπή της, περιγράφοντας τον σωματικό και ψυχικό πόνο που, όπως υποστηρίζει, εξακολουθεί να βιώνει μετά τη χορήγηση δύο δόσεων πεντοβαρβιτάλης, οι οποίες δεν κατάφεραν να επιφέρουν τον θάνατό της.

«Πριν από έναν μήνα, στις 30 Σεπτεμβρίου, μπήκα στην αίθουσα εκτελέσεων στην ανδρική φυλακή Riverbend προετοιμασμένη να πεθάνω. Είχα συμφιλιωθεί με αυτό», αναφέρει σε δήλωσή της που δόθηκε στη δημοσιότητα από τους δικηγόρους της την Παρασκευή 30/10.

«Είχα πει στους ανθρώπους που με αγαπούσαν, με υποστήριζαν και στάθηκαν δίπλα μου όλα αυτά τα χρόνια ότι τους ήμουν ευγνώμων. Είχα επίσης πει στους ανθρώπους που βρίσκονταν στην αίθουσα και ήταν εκεί για να παρακολουθήσουν την εκτέλεσή μου ότι τους αποχαιρετούσα με αγάπη και καλοσύνη».

Η Πάικ ξύπνησε στις 6 Οκτωβρίου, έχοντας παραμείνει για μέρες αναίσθητη και διασωληνωμένη. Η ίδια περιγράφει την εμπειρία της με λόγια που αποτυπώνουν την κατάσταση στην οποία, όπως λέει, εξακολουθεί να βρίσκεται. «Αρκετές μέρες αργότερα ξύπνησα μόνη σε ένα νοσοκομείο, μπερδεμένη και πονώντας. Δεν έχει περάσει ούτε μια στιγμή από εκείνη τη νύχτα που να μην πονάω», λέει.

«Πονάει το σώμα μου. Πονάνε οι βραχίονές μου. Πονάνε τα χέρια μου. Πονάει ο λαιμός μου. Ακόμη δυσκολεύομαι να μιλήσω. Και ο πόνος δεν είναι μόνο σωματικός. Υπάρχει πόνος στο μυαλό μου και στην ψυχή μου», προσθέτει.

Η 50χρονη υποστηρίζει ότι δεν είχε καν σκεφτεί το ενδεχόμενο να συνεχιστεί η ζωή της. «Δεν είχα αναλογιστεί τη ζωή πέρα από εκείνη τη νύχτα και είμαι βαθιά πληγωμένη από την ανικανότητα που έχει φέρει τόσους πολλούς ανθρώπους σε αυτή τη φρικτή θέση», δηλώνει.

Αναφέρεται και στην οικογένεια του θύματός της, της 19χρονης Κολίν Σλέμερ, για τη δολοφονία της οποίας καταδικάστηκε σε θάνατο. «Συνεχίζω να σκέφτομαι την οικογένειά της και τον τρομερό πόνο και την απώλεια που έχουν υποστεί».

Τι συνέβη στις 30 Σεπτεμβρίου

Σε ένα πρωτοφανές φιάσκο που συγκλόνισε τις ΗΠΑ, το προσωπικό που είχε αναλάβει τη διαδικασία εκτέλεσης της γυναίκας εκείνη την ημέρα χρησιμοποίησε περίπου δέκα βελόνες προσπαθώντας επανειλημμένως να εξασφαλίσει πρόσβαση στις φλέβες της.

Η Πάικ φέρεται να διαμαρτυρήθηκε ότι το χέρι της καιγόταν και ένιωθε πως θα έσκαγε. Παρά τη χορήγηση δύο δόσεων της θανατηφόρας ουσίας, συνέχισε να αναπνέει. Μάρτυρες μπορούσαν ακόμη να ακούσουν την αναπνοή της και ήχους που έμοιαζαν με ροχαλητό.

Τελικά μεταφέρθηκε εσπευσμένα σε νοσοκομείο, όπου παρέμεινε αναίσθητη και διασωλημένη για μέρες. Σύμφωνα με τους δικηγόρους της, μετά την αποτυχημένη εκτέλεση παρουσίασε σοβαρό πρήξιμο στα χέρια, πνευμονία και θρόμβωση.

Στις 10 Οκτωβρίου πήρε εξιτήριο και επέστρεψε στο σωφρονιστικό κέντρο Debra K. Johnson, έχοντας ανακτήσει την ικανότητά της να περπατά, αλλά εξακολουθώντας να αντιμετωπίζει σοβαρά προβλήματα στα χέρια.

Η απομόνωση και το αβέβαιο μέλλον

Η Πάικ παραμένει σε μεγάλο βαθμό απομονωμένη στην ιατρική πτέρυγα, στερημένη από την ανθρώπινη επαφή που θεωρεί πολύτιμη. «Αυτή η απομόνωση φέρνει το δικό της είδος πόνου. Πέρασα 28 χρόνια στην απομόνωση και πολλά από όσα βιώνω σήμερα αποτελούν επανάληψη εκείνης της κατάστασης», αναφέρει.

Παρά τις δυσκολίες, δηλώνει ότι προσπαθεί να αναρρώσει. «Αναρρώνω και ξέρω ότι γίνομαι πιο δυνατή. Ομως το να αναρρώνεις δεν είναι το ίδιο με το να είσαι καλά».

«Το να ξέρω ότι τόσοι πολλοί άνθρωποι νοιάζονται για μένα, ότι με βλέπουν ως έναν άνθρωπο του οποίου η ζωή έχει σημασία, είναι κάτι που δεν μπορώ να εκφράσω πλήρως με λόγια» καταλήγει.

Το μέλλον της Κρίστα Πάικ παραμένει αβέβαιο. Ο κυβερνήτης του Τενεσί, Μπιλ Λι, έχει αναστείλει τις υπόλοιπες εκτελέσεις που είχαν προγραμματιστεί για το 2026 μέχρι να ολοκληρωθεί η έρευνα για όσα συνέβησαν στις 30 Σεπτεμβρίου.

Ωστόσο έχει αφήσει να εννοηθεί ότι η θανατική ποινή της εξακολουθεί να ισχύει, εκτός αν τα δικαστήρια αποφασίσουν διαφορετικά. Οι συνήγοροί της αμφισβητούν εάν η πολιτεία θα πρέπει να έχει το δικαίωμα να επιχειρήσει ξανά την εκτέλεσή της και ζητούν μετατροπή της ποινής της.

Ο κυβερνήτης πάντως είχε απορρίψει το προηγούμενο αίτημα επιείκειας πριν από την αποτυχημένη εκτέλεση.

Ακολούθησε το . .

Πρόσθεσε το . ως προτιμώμενη πηγή στη Google