«Ο ωκεανός ανήκει σε όλους»: Η Ελληνίδα που ρίχνει γέφυρες με την Αυστραλία για το «Ocean Stewards»

«Όταν οι άνθρωποι ενώνονται και αναλαμβάνουν συλλογική δράση, μπορούν πραγματικά να δημιουργήσουν θετικό αντίκτυπο για έναν σημαντικό σκοπό»: Με τη φράση αυτή, η Πένυ Σαχίνη, η πρώτη πρέσβειρα του Ocean Stewards για την ελληνική διασπορά στην Αυστραλία, περιγράφει στο CNN Greece την αποστολή του προγράμματος, αλλά και τον δικό της ρόλο σε αυτό.

Με φόντο τον υδροβιότοπο της Βραυρώνας, η κα Σαχίνη, μία υπέρμαχος της προστασίας του φυσικού περιβάλλοντος, με «ρίζες» τόσο στα Τζουμέρκα, όσο και στο Κουίνσλαντ της Αυστραλίας, μιλά στην κάμερα του CNN Greece για τις γέφυρες που «ρίχνει» το «Ocean Stewars» για έναν σκοπό που μας αφορά όλους.

«Το Ocean Stewards είναι μια συμμαχία, στην οποία συμμετέχουν το Ίδρυμα Χατζηγάκη, το American College of Greece και η MEP Environmental και βασίζεται σε τέσσερις πυλώνες: το περιβάλλον, την εκπαίδευση, την τεχνολογία και την κοινωνία» αναφέρει χαρακτηριστικά η κα Σαχίνη.

Πρόκειται για ένα τετραετές πρόγραμμα, που όπως τονίζει η ίδια, έχει στόχο «να αξιοποιήσει τη δύναμη των ωκεανών και να μας συνδέσει στην υπόθεση της προστασίας τους».

Πώς έφτασε στα «ραντάρ» της το πρόγραμμα

Πώς έφτασε, όμως, στα «ραντάρ» της το πρόγραμμα; «Είχα δει μέσω της Πρεσβείας της Αυστραλίας στην Ελλάδα, την ημέρα καθαρισμού που είχε προγραμματιστεί στη Ραφήνα. Μου φάνηκε πολύ ενδιαφέρον και ήθελα να μάθω περισσότερα. Επικοινώνησα με την πρέσβη, για να έρθω σε επαφή με το «Ocean Stewards» και έτσι ξεκίνησε το δικό μου ταξίδι» περιγράφει, ενώ τονίζει πως αυτή η επαφή συνιστά επίσης μία προσπάθεια της ίδια να επανασυνδεθεί με τη χώρα καταγωγής της, την Ελλάδα.

Αυτό που ξεχώρισε η ίδια στο συγκεκριμένο πρόγραμμα είναι η «δεύτερη ζωή» που δίνει στα πλαστικά απορρίμματα. «Γνωρίζουμε ότι γίνονται προσπάθειες για τον καθαρισμό των ακτών σε όλο τον κόσμο. Το ερώτημα είναι τι κάνεις με τα απορρίμματα που συλλέγεις» αναφέρει χαρακτηριστικά.

Πώς ένα στυλό συμβολίζει τις «γέφυρες» και την αλλαγή κουλτούρας

Απαντώντας στο ερώτημα αυτό, η συμμαχία «παίρνει αυτά τα υλικά και παράγει κάτι χρήσιμο, όπως ένα στυλό». Και όπως τονίζει η κα Σαχίνη «το στυλό αυτό προορίζεται να λειτουργήσει ως ένα ένα συμβολικό εργαλείο, που μας υπενθυμίζει ότι όταν οι άνθρωποι ενώνονται και αναλαμβάνουν συλλογική δράση, μπορούν να αφήσουν σημαντικό αντίκτυπο».

Το ίδιο αντικείμενο, που μπορεί να ταξιδέψει δεκάδες χιλιάδες χιλιόμετρα μακριά, από την Ελλάδα, μέχρι την Αυστραλία ως ένα εργαλείο που «γεφυρώνει».

Διότι, όπως επισημαίνει η «πρέσβειρα» του «Ocean Stewards» το πρόγραμμα αυτό μπορεί να έχει έδρα στην Ελλάδα, προσφέρει, όμως ταυτόχρονα «μία πλατφόρμα στην ελληνοαυστραλιανή κοινότητα, που μας ενώνει γύρω από έναν κοινό σκοπό. Και αυτός ο σκοπός είναι το περιβάλλον».

«Είτε ζει κανείς στην Αυστραλία, είτε στην Ελλάδα, όλοι είμαστε μέρος του ίδιου κόσμου. Ο ωκεανός δεν ανήκει σε κανέναν. Ανήκει σε όλους μας. Επομένως όλοι έχουμε την ευθύνη να φροντίζουμε το περιβάλλον» υπογραμμίζει.

Μιλώντας για τον δικό της ρόλο ως συνδετικού κρίκου ανάμεσα στις δύο χώρες, η κα Σαχίνη αναφέρει: «Εγώ γεννήθηκα στην Αυστραλία και έχω ελληνική καταγωγή. Πρόκειται για μια ευκαιρία να συνδεθούμε χωρίς να βασιζόμαστε στη νοσταλγία ή στην ελληνική κληρονομιά ως στοιχεία που μας ενώνουν, αλλά σε έναν κοινό σκοπό όπως το περιβάλλον».

Το ζήτημα, ωστόσο, όπως διευκρινίζει, είναι πώς μπορούμε να δράσουμε. «Και νομίζω ότι αυτή είναι η ουσία της συζήτησης: η στρατηγική της συμμετοχής. Πρέπει να εμπλέξουμε την ελληνοαυστραλιανή κοινότητα» στην υπόθεση της προστασίας του περιβάλλοντος, όπως επισημαίνει μεταξύ άλλων.

Επομένως, όπως συμπληρώνει η ίδια «μέρος του δικού μου ρόλου είναι, πρώτον, να συνδράμω στην ενημέρωση και την ευαισθητοποίηση και, δεύτερον, να μετατρέψω αυτή την ευαισθητοποίηση σε δράση».

«Θα επιστρέψω στην Αυστραλία με στόχο να ενεργοποιήσω αυτές τις συζητήσεις, αλλά και να δημιουργήσω ευκαιρίες ώστε η ελληνική διασπορά να μπορέσει πραγματικά να διερωτηθεί: «Τι είναι αυτό που θέλουμε να αποκομίσουμε από αυτή την προσπάθεια;» σημειώνει η κα Σαχίνη.

Το ταξίδι που οδήγησε στον καθαρισμό του λιμανιού Σίδνεϊ από 40.000 εθελοντές

Ταυτόχρονα, όμως, το μεγάλο στοίχημα είναι η συνεργασία και η ανταλλαγή πρακτικών μεταξύ των δύο χωρών. «Η Αυστραλία έχει σημαντική παράδοση στις πρωτοβουλίες που αφορούν το περιβάλλον. Το Cleanup Australia αποτελεί χαρακτηριστικό παράδειγμα. Δημιουργήθηκε το 1990 από έναν ναυτικό, ο οποίος είχε πραγματοποιήσει ένα μοναχικό ταξίδι το 1989 και αντικρίζοντας όλα αυτά τα απορρίμματα στον ωκεανό, επέστρεψε και είπε στο δίκτυο ανθρώπων γύρω του: «Θέλω να καθαρίσουμε το λιμάνι του Σίδνεϊ».

Δεκάδες χιλιάδες άνθρωποι εμφανίστηκαν να καθαρίσουν το λιμάνι του Σίδνεϊ. Ένα χρόνο μετά, το 1990 γεννήθηκε το Cleanup Australia.

Αυτό είναι ένα διδακτικό παράδειγμα για την Ελλάδα, σύμφωνα με την ίδια.

Κι όμως, ακόμη και μία χώρα όπως η Αυστραλία που έχει μακρά παράδοση στους καθαρισμούς, φαίνεται πως έχει ακόμη πολύ δρόμο να διαβεί. Όπως σημειώνει η κα Σαχίνη, πρόσφατα παρακολούθησε ένα ντοκιμαντέρ με τίτλο «Plastic Country».