Ιταλία: Ο εκπαιδευτικός από τη Σενεγάλη που διδάσκει σε γυμνάσιο στην Πιατσέντσα

Μια ξεχωριστή ιστορία ζωής  που αφορά στην ιταλική εκπαίδευση, με πρωταγωνιστή τον Αμπντού Μ. Ντιούφ από τη Σενεγάλη φέρενει στο φως της δημοσιότητας ο ιστότοπος La Repubblica.  Ο εκπαιδευτικός, ο οποίος μεγάλωσε στην Τοσκάνη και διατηρεί τη χαρακτηριστική ντόπια προφορά, διανύει πλέον την πρώτη του σχολική χρονιά ως μόνιμος καθηγητής μαθηματικών και φυσικών επιστημών σε γυμνάσιο της επαρχίας Πιατσέντσα.

Η διαδρομή του ξεκίνησε όταν έφτασε στην Ιταλία από τη Σενεγάλη μόλις σε ηλικία πέντε ετών, χωρίς να γνωρίζει καθόλου τη γλώσσα. Παρά τις δυσκολίες, ολοκλήρωσε τις βασικές σπουδές του, απέκτησε πτυχίο και μεταπτυχιακούς τίτλους και πλέον βρίσκεται στη θέση του διδάσκοντος.

Όταν καλείται να περιγράψει την εξέλιξή του από τη χώρα καταγωγής του μέχρι την πανεπιστημιακή και σχολική έδρα, ο ίδιος επιλέγει να τη χαρακτηρίσει απλώς ως μια ομαλή πορεία.

Παράλληλα, απέναντι στους δημόσιους προβληματισμούς για την παρουσία αλλοδαπών μαθητών στα σχολεία, ο ίδιος διατηρεί μια ουσιαστική στάση, επισημαίνοντας πως το πραγματικό κλειδί στην εκπαίδευση είναι η ειλικρινής και καθημερινή επικοινωνία με τα παιδιά.

Ακολουθεί η συνέντευξή του στην ιστοσελίδα:

Πήγατε σχολείο στην Ιταλία;

«Ήμουν ακριβώς ένας Nai! [νεοαφιχθείς αλλοδαπός μαθητής]. Ένα παιδί που δεν μιλούσε ιταλικά. Έφτασα στο Αρέτσο πέντε ετών: έκανα εκεί δημοτικό, γυμνάσιο και λύκειο. Μετά πήρα πτυχίο μοριακής βιολογίας στη Φλωρεντία, έκανα δύο μεταπτυχιακά (ήμουν και επαγγελματίας παίκτης βόλεϊ) και στη συνέχεια έλαβα υποτροφία έρευνας στο Ανώτατο Ινστιτούτο Υγείας. Εργάστηκα ως επιστημονικός συνεργάτης/επικοινωνιολόγος και έγραψα δύο μυθιστορήματα. Μετά ήρθε ο διαγωνισμός, και ορίστε με εδώ».

Πώς φτάσατε στην έδρα;

«Μέσω του υπουργικού διαγωνισμού. Παρουσιάστηκα χωρίς ούτε μισή ώρα προϋπηρεσίας ως αναπληρωτής, μόνο με τα μόρια του πτυχίου. Αλλά είχα διαβάσει και κέρδισα τη μόνιμη θέση. Την 1η Σεπτεμβρίου ανέλαβα υπηρεσία και τώρα έχω μπροστά μου τους πρώτους μου μαθητές».

Θυμάστε αν ήταν δύσκολο να ενταχθείτε στο σχολείο;

«Ειλικρινά όχι. Τα παιδιά όμως χρειάζονται ελάχιστο χρόνο για να μάθουν μια άλλη γλώσσα. Τώρα ακούω να λέγεται ότι οι γονείς θα έπρεπε να μάθουν ιταλικά για να βοηθήσουν τα παιδιά τους να ενταχθούν. Εγώ όμως τα ιταλικά τα έμαθα μόνος μου, μιλώντας με τους φίλους μου και με την αδελφή μου. Ενώ οι γονείς μου συνέχισαν να μιλούν γουόλοφ στο σπίτι, και γι’ αυτό τους ευχαριστώ κάθε μέρα, επειδή δεν έχασα τη μητρική μου γλώσσα».

Και για τους γονείς σας ήταν δύσκολα με το σχολείο σου;

«Δεν νομίζω. Στις συναντήσεις γονέων ακουγόταν πάντα το συνηθισμένο: είναι έξυπνος, αλλά δεν προσπαθεί!»

Έχετε μαθητές Nai [νεοαφιχθέντες]; Πώς τα καταφέρνουν;

«Έχω μία μαθήτρια Nai και έχει εργαλεία που εγώ δεν είχα. Για παράδειγμα, έχει μια ειδική παρέκκλιση και μπορεί να χρησιμοποιεί το τηλέφωνο ως μεταφραστή. Το πιο όμορφο πράγμα όμως είναι οι συμμαθητές της: όλοι, χωρίς εξαίρεση, της βάζουν ένα χεράκι. Δηλαδή, πιστεύω ότι τελικά οι σκέψεις για τα αλλοδαπά παιδιά που “καθυστερούν” τους άλλους είναι ιστορίες των ενηλίκων. Τα παιδιά δεν το σκέφτονται καν αυτό, και το σχολείο έχει χίλια άλλα, πιο σοβαρά προβλήματα: η γυναίκα μου είναι δασκάλα δημοτικού εδώ και χρόνια και μου διηγείται πολλά…».

Πώς σας υποδέχτηκε η σχολική κοινότητα;

«Με φανταστικό τρόπο. Για να καταλάβετε, μόλις έφτασα εδώ χρειαζόμουν σπίτι. Και κινητοποιήθηκαν όλοι: συνάδελφοι, ο διευθυντής, κι έπειτα, μιας και είμαστε σε ένα μικρό χωριό, λειτούργησε το…από στόμα με στόμα… Κάποια στιγμή πήγα στη μανάβισσα και μου λέει: “Εσύ έρχεσαι να διδάξεις τα παιδιά μας; Τότε πρέπει να σου βρούμε αμέσως σπίτι!”».

Και τα παιδιά;

«Κι εκείνα, από την πρώτη μέρα ήταν φανταστικά. Με φώναξαν αμέσως “κύριε καθηγητή”, ακόμα και έξω από το σχολείο, χωρίς καμία έλλειψη σεβασμού. Έχουν πολλές απορίες και όταν με ρωτούν από πού είμαι, λέω: Αρέτσο και Σενεγάλη. Ένα μου απάντησε: “Και ο καλύτερός μου φίλος είναι από τη Σενεγάλη”. Και ναι: έχω ένα παιδί από τη Σενεγάλη στην τάξη! Όταν το είδα, είπα στον εαυτό μου ότι αν είχα εγώ έναν καθηγητή μαθηματικών και φυσικών επιστημών από τη Σενεγάλη, θα ήμουν υπερήφανος. Θα αισθανόμουν ότι εκπροσωπούμαι. Και γι’ αυτόν τον λόγο είμαι ευτυχής για τον ρόλο που έχω σήμερα στο ιταλικό σχολείο».