Ματιέ Πιγκάς: Ο «ροκ» τραπεζίτης που κοιτά το Ελιζέ

Oκτώ μήνες πριν από τις προεδρικές εκλογές, το πολιτικό σκηνικό στη Γαλλία κάθε άλλο παρά «κλειδωμένο» μοιάζει, παρά την ισχυρή δημοσκοπική θέση της Μαρίν Λεπέν. Κι ενώ στην Αριστερά η διάσπαση ανάμεσα στη σοσιαλδημοκρατία και τη ριζοσπαστική Αριστερά παραμένει βαθιά, ένας απρόβλεπτος πρωταγωνιστής αφήνει ανοιχτό το ενδεχόμενο να μπει στη μάχη. Είναι ο Ματιέ Πιγκάς, ο τραπεζίτης, μεγιστάνας των media και αυτοπροσδιοριζόμενος άνθρωπος της Αριστεράς, ο οποίος δηλώνει πλέον ότι «δεν κλείνει καμία πόρτα».

Ο 58χρονος επιχειρηματίας έχει ήδη δηλώσει ότι θέλει να είναι «χρήσιμος» στην Αριστερά και να συμβάλει στην ένωσή της, αφήνοντας ανοιχτό ακόμη και το ενδεχόμενο μιας προεδρικής υποψηφιότητας εκτός της διαδικασίας των προκριματικών.

Ο Στέφανο Μοντεφιόρι, σκιαγραφεί στην Corriere della Sera το προφίλ ενός ανθρώπου που μοιάζει να έχει πολλά κοινά με τον σημερινό πρόεδρο Εμανουέλ Μακρόν, αλλά επιμένει να τοποθετεί τον εαυτό του ξεκάθαρα στην Αριστερά. Και ακριβώς αυτή η αντίθεση κάνει την πιθανή κάθοδό του ακόμη πιο ενδιαφέρουσα.

Ο «άλλος Μακρόν»

Ο Πιγκάς και ο Μακρόν έχουν αρκετές κοινές αφετηρίες. Και οι δύο φοίτησαν στην περίφημη Εθνική Σχολή Δημόσιας Διοίκησης, την ΕΝΑ, και ακολούθησαν καριέρα στον κόσμο των επενδυτικών τραπεζών. Ο Πιγκάς εργάστηκε στη Lazard, ενώ ο Μακρόν στη Rothschild. Ο πρώτος συνδέθηκε πολιτικά με τον χώρο του Ντομινίκ Στρος-Καν, ο δεύτερος υπήρξε σύμβουλος του Φρανσουά Ολάντ.

Υπάρχει μάλιστα και μια σχεδόν συμβολική σύμπτωση: το 2012 ο Πιγκάς κυκλοφόρησε το βιβλίο «Révolutions», ενώ λίγα χρόνια αργότερα ο Μακρόν έδωσε στο δικό του πολιτικό βιβλίο τον τίτλο «Révolution».

Η μεγάλη διαφορά, όμως, βρίσκεται στην πολιτική ταυτότητα. Ο Μακρόν ανέβηκε στην εξουσία παρουσιάζοντας τον εαυτό του ως δύναμη πέρα από τα παραδοσιακά όρια Δεξιάς και Αριστεράς. Ο Πιγκάς, αντίθετα, δεν αφήνει περιθώρια για παρερμηνείες ως προς το πού τοποθετείται. Δηλώνει σταθερά αφοσιωμένος στην Αριστερά και παρουσιάζει την πιθανή υποψηφιότητά του ως προσπάθεια να γεφυρώσει το χάσμα ανάμεσα στις διαφορετικές πτέρυγές της.

Σήμερα ο χώρος αυτός είναι βαθιά διχασμένος ανάμεσα στη σοσιαλδημοκρατική πτέρυγα, όπου ο Ραφαέλ Γκλικσμάν έχει επιβεβαιώσει τη συμμετοχή του στη σχετική διαδικασία, και τη ριζοσπαστική Αριστερά του Ζαν-Λικ Μελανσόν. Ο Πιγκάς έχει μάλιστα δηλώσει στο παρελθόν ότι ψήφισε τον Μελανσόν.

Τραπεζίτης και «ροκ»

Η εικόνα του δεν περιορίζεται όμως στις τράπεζες και την πολιτική. Ο Πιγκάς είναι γνωστός για την αγάπη του στη ροκ μουσική, ιδιαίτερα στους Clash και τους Sex Pistols, ενώ η επαγγελματική του διαδρομή έχει περάσει από μερικές από τις πιο δύσκολες οικονομικές υποθέσεις.

Ως επενδυτικός τραπεζίτης έχει προσφέρει συμβουλές για την αναδιάρθρωση του χρέους χωρών όπως η Ελλάδα, η Αργεντινή και η Βενεζουέλα. Σήμερα βρίσκεται επικεφαλής της γαλλικής θυγατρικής της αμερικανικής επενδυτικής τράπεζας Centerview.

Παράλληλα, έχει ισχυρή παρουσία στα media. Είναι επικεφαλής του ομίλου Combat, στον οποίο ανήκουν το πολιτιστικό περιοδικό Les Inrockuptibles και το Radio Nova, μέσα ενημέρωσης που απευθύνονται σε ένα κοινό με έντονα αριστερόστροφες ευαισθησίες. Η επιρροή του στον χώρο των media αποτελεί ένα ακόμη κομμάτι της εικόνας του, σε μια Γαλλία όπου η ιδιοκτησία των μεγάλων μέσων ενημέρωσης έχει αποκτήσει έντονη πολιτική διάσταση.

«Δεν είναι δημοκρατικές οι προκριματικές»

Η σχέση του με την Αριστερά, πάντως, έχει περάσει και από μια σύγκρουση με τη διαδικασία επιλογής υποψηφίου. Ο Πιγκάς επέκρινε έντονα τις προκριματικές εκλογές της σοσιαλδημοκρατικής Αριστεράς, υποστηρίζοντας ότι δεν είναι πραγματικά δημοκρατικές, επειδή, κατά την άποψή του, οι ίδιοι οι υποψήφιοι αποφασίζουν ποιοι θα συμμετάσχουν αλλά και ποιοι θα ψηφίσουν.

Στο France Inter χαρακτήρισε τη διαδικασία «προκριματικές εκλογές διαπλοκής», υποστηρίζοντας ότι παρουσιάζεται ως ο χώρος της σοσιαλδημοκρατίας, ενώ το κόστος συμμετοχής των 15 ευρώ αποτελεί, όπως είπε, κάθε άλλο παρά κοινωνικό χαρακτηριστικό. Η κριτική του έρχεται μετά τον αποκλεισμό του από τη σχετική διαδικασία, στην οποία είχε δηλώσει πρόθυμος να συμμετάσχει.

Ο Πιγκάς δεν έχει εγκαταλείψει, πάντως, την πολιτική φιλοδοξία του. Αντίθετα, δηλώνει ότι θέλει να δώσει τρεις μάχες: να ανακόψει την Ακροδεξιά, να εργαστεί για την ενότητα της Αριστεράς και να προωθήσει πολιτικές ρήξης, ιδιαίτερα στο ζήτημα του δημόσιου χρέους.

Η δύσκολη εξίσωση του «αριστερού δισεκατομμυριούχου»

Υπάρχει, όμως, ένα πρόβλημα που ο Πιγκάς γνωρίζει ότι θα τον ακολουθεί σε κάθε προεκλογική συζήτηση: πώς μπορεί κάποιος να εμφανίζεται ως υπερασπιστής των κοινωνικά ασθενέστερων όταν διαθέτει περιουσία εκατοντάδων εκατομμυρίων ευρώ;

Ο ίδιος έχει επιχειρήσει να απαντήσει στο ζήτημα χωρίς να κρύψει τον πλούτο του. Έχει υποστηρίξει ότι στην καθημερινότητά του στο Παρίσι χρησιμοποιεί το μετρό και το ποδήλατο, όμως οι φετινές διακοπές του στο νησί Μουστίκ της Καραϊβικής, σε βίλα 2.600 τετραγωνικών μέτρων, με κόστος που αναφέρθηκε στα περίπου 434.000 ευρώ για 19 νύχτες, έφεραν ξανά στο προσκήνιο την αντίφαση ανάμεσα στην πολιτική του ταυτότητα και τον τρόπο ζωής του. Το ποσό αντιστοιχεί, σύμφωνα με τον Στέφανο Μοντεφιόρι, σε περίπου δύο δεκαετίες κατώτατου μισθού στη Γαλλία.

Η συζήτηση αυτή αναζωπυρώθηκε τις τελευταίες ημέρες και ο ίδιος δεν επιχείρησε να αρνηθεί ότι ανήκει στους πολύ πλούσιους. Αντίθετα, επέλεξε να το κάνει μέρος της πολιτικής του επιχειρηματολογίας.

«Δεν έκρυψα ποτέ ότι έχω κερδίσει πολλά χρήματα. Θα ήταν ανέντιμο να ζητώ θυσίες από τους άλλους. Είμαι μέρος εκείνων που έχουν περιουσία άνω των 100 εκατομμυρίων ευρώ και επομένως εμπίπτουν στον φόρο Ζουκμάν. Και λέω ναι: είμαι πλούσιος και θέλω να πληρώνω περισσότερους φόρους».

Η δήλωση αυτή αποτελεί, κατά τον ίδιο, απάντηση στην κριτική ότι ένας δισεκατομμυριούχος δεν μπορεί να εκπροσωπεί την Αριστερά. Δεν υποστηρίζει ότι δεν υπάρχει αντίφαση· υποστηρίζει ότι η πολιτική τοποθέτηση πρέπει να κρίνεται από τις αξίες και τις δεσμεύσεις κάποιου και όχι αποκλειστικά από το μέγεθος του τραπεζικού του λογαριασμού. Αντίστοιχη θέση έχει επαναλάβει και στις πρόσφατες δημόσιες παρεμβάσεις του.

Μια πόρτα που παραμένει ανοιχτή

Κάπως έτσι ο Ματιέ Πιγκάς βρίσκεται σήμερα σε μια παράξενη πολιτική θέση. Δεν είναι επίσημα υποψήφιος για την προεδρία, όμως δεν αποκλείει πλέον το ενδεχόμενο να γίνει. Δεν κατάφερε να μπει στην προκριματική διαδικασία της σοσιαλδημοκρατικής Αριστεράς, αλλά εξακολουθεί να μιλά για την ανάγκη να ενώσει τον χώρο. Και ενώ η Μαρίν Λεπέν εμφανίζεται στις δημοσκοπήσεις ως κεντρική παρουσία της εκλογικής κούρσας, εκείνος υποστηρίζει ότι είναι ακόμη νωρίς για να θεωρηθεί οτιδήποτε δεδομένο.

«Δεν κλείνω καμία πόρτα, θέλω να είμαι χρήσιμος. Είμαστε τον Σεπτέμβριο και κανείς δεν γνωρίζει ακόμη την τελική εικόνα των υποψηφίων και των εκλογών», δήλωσε χαρακτηριστικά.

Αυτό είναι ίσως και το πιο ενδιαφέρον στοιχείο της υπόθεσης Πιγκάς: η υποψηφιότητά του παραμένει ένα ενδεχόμενο, όχι μια δεδομένη εξέλιξη. Όμως ο τραπεζίτης που αγαπά τους Clash και τους Sex Pistols, που διαχειρίστηκε χρέη κρατών και απέκτησε ισχυρή παρουσία στα γαλλικά media, έχει ήδη μπει στο πολιτικό κάδρο. Η Corriere della Sera, μέσα από το ρεπορτάζ του Στέφανο Μοντεφιόρι, παρουσιάζει έτσι έναν άνθρωπο που επιχειρεί να μετατρέψει την οικονομική του ισχύ και την πολιτισμική του επιρροή σε πολιτικό κεφάλαιο — την ώρα που η γαλλική Αριστερά αναζητά τρόπο να ξεπεράσει τον κατακερματισμό της.

Και αν τελικά ο Πιγκάς αποφασίσει να περάσει την πόρτα του Ελιζέ, θα χρειαστεί να απαντήσει σε ένα ερώτημα που ήδη βρίσκεται στο επίκεντρο: μπορεί ένας από τους πλουσιότερους ανθρώπους της Γαλλίας να πείσει την Αριστερά ότι η δική του εκδοχή της ρήξης είναι πράγματι δική της υπόθεση;

Ακολούθησε το . .

Πρόσθεσε το . ως προτιμώμενη πηγή στη Google