Η επιχειρηματικότητα στο βασίλειο του trash

Υπάρχει μια περιοχή στη ζώνη της «ψυχαγωγίας» που χτίστηκε άλλοτε αργά, άλλοτε πιο γρήγορα κυρίως από την δεκαετία του ’90 που φλέρταρε με το παράδοξο, το φτηνό και ταυτόχρονα το αλέγκρο και το αφελές. Ήταν το βασίλειο του trash που για αρκετά καιρό γνώρισε μεγάλες δόξες.

Η ιδιωτική τηλεόραση δεν ήταν μόνο τα μεγάλα κανάλια, ήταν και τα μικρότερα που είχαν χτίσει όμως φανατικό κοινό, με φτηνοπαραγωγές, με τηλεπωλήσεις, με διάφορα σόου που έγιναν μάλιστα trend στην εποχή τους ή cult όπως συνηθίσαμε να τα λέμε αργότερα, όταν πια είχε περάσει η εποχή τους.

Όλος αυτός ο «μαγικός κόσμος» είχε φυσικά και τους σταρ του. Μυστήριες φιγούρες, ατάλαντα ταλέντα, εκπομπάρχες και κομπάρσοι δημιούργησαν ένα σύμπαν που είχε κοινό, ενίοτε δε και μεγάλο. Κάποιοι από τους αστέρες δεν έμειναν ικανοποιημένοι απ’ αυτή την εφήμερη δόξα. Άπλωσαν τα πλοκάμια τους και στο «επιχειρείν». Άλλοι ως «μάνατζερς», άλλοι ως ιδιοκτήτες εταιρειών, πολυμήχανοι και φυσικά… με άκρες.

Είναι εντυπωσιακό ομολογουμένως πώς κατάφεραν κάποιοι απ’ αυτούς τους σταρ να κυκλοφορούν με ύφος μεγαλοεπιχειρηματία και μάλιστα να πείθουν κάποιους αφελείς ότι πράγματι είναι. Λίγο καιρό πριν ζήσαμε το «μεγαλείο» του Φουρθιώτη, σήμερα ζούμε το επιχειρηματικό δαιμόνιο του Καμπούρη. Και οι δύο έβλεπαν τον εαυτό τους ως «αφρόκρεμα» ο Φουρθιώτης μάλιστα είχε καταφέρει να έχει και αστυνομική προστασία. Το εντυπωσιακό δεν είναι πως έβλεπαν το εαυτό τους, αλλά το ότι κατάφεραν επί χρόνια να «ζήσουν το όνειρο» ανενόχλητοι. Είχαν μάλιστα και πολιτικές φιλοξοδίες. Ο Καμπούρης ήταν αρχηγός κόμματος, κατέβηκε ως υποψήφιος σε όποιες εκλογές έγιναν και ενδεχομένως φιλοδοξούσε να κατατροπώνει τους εχθρούς του από το βήμα της Βουλής.