Τραμπ στον ΟΗΕ: Η Αμερική πάνω απ’ όλους και όλα

Ενας κλασσικός Ντόναλντ Τραμπ εμφανίστηκε στη Γενική Συνέλευση του ΟΗΕ, ο οποίος φρόντισε να ενημερώσει για μία ακόμη φορά την υφήλιο για τα επιτεύγματά του, για τους πολέμους που έχει σταματήσει αλλά και για το πόσο μεγάλη έχει γίνει η Αμερική κατά την τρίτη του θητεία.

Στο βήμα της Γενικής Συνέλευσης, όπου οι ηγέτες συνηθίζουν —τουλάχιστον θεωρητικά— να μιλούν για διεθνή συνεργασία, πολέμους, κρίσεις και το μέλλον της παγκόσμιας τάξης, ο αμερικανός πρόεδρος ξεκίνησε με τον απολογισμό της δικής του διακυβέρνησης: φορολογικές περικοπές, θέσεις εργασίας, χρηματιστήριο, εγκληματικότητα, μετανάστευση. Η Αμερική του Τραμπ, δηλαδή, μπήκε στην αίθουσα πριν ακόμη μπει ο υπόλοιπος κόσμος.

Και δεν ήταν απλώς «America First». Ηταν μια ομιλία στην οποία η Αμερική εμφανίστηκε ως μέτρο σύγκρισης για όλα: για την οικονομία, την ασφάλεια, την τεχνολογία, την εξωτερική πολιτική — ακόμη και για το ποιος έχει δικαίωμα να ορίζει τους κανόνες.

Η εικόνα ταιριάζει απόλυτα με την προεκλογική και προεδρική ρητορική του Τραμπ, αλλά στο βήμα του ΟΗΕ αποκτά μια επιπλέον διάσταση: η προσωπική του αφήγηση για την αμερικανική ισχύ παρουσιάζεται ως αφήγηση για ολόκληρο τον κόσμο.

Στο Ιράν, η διπλωματία του Τραμπ συμπυκνώθηκε σε ένα τελεσίγραφο. Ο αμερικανός πρόεδρος υπερασπίστηκε τον πόλεμο που ξεκίνησε με την Τεχεράνη, παρουσιάζοντάς τον ως αναγκαία απάντηση σε μια απειλή που, όπως υποστηρίζει, προηγούμενες κυβερνήσεις άφησαν να διαιωνίζεται.

Και μετά ήρθε η γνωστή κλιμάκωση της φρασεολογίας: εάν η Τεχεράνη δεν συνθηκολογήσει και δεν υπάρξει συμφωνία, οι ΗΠΑ είναι έτοιμες να «εξοντώσουν» το Ιράν και να το «οδηγήσουν στην κόλαση». Είναι ένας ενδιαφέρων τρόπος να μιλά ένας πρόεδρος για ειρήνη: πρώτα η απειλή της ολοκληρωτικής καταστροφής και μετά η πρόσκληση στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων.

Ο Τραμπ εμφανίστηκε παράλληλα βέβαιος ότι το Ιράν θα συμφωνήσει μετά τις ενδιάμεσες εκλογές στις ΗΠΑ. Ο πόλεμος, επομένως, παρουσιάζεται ως στρατιωτική νίκη, οικονομική πίεση και ταυτόχρονα ως διαπραγματευτικό χαρτί.

Στην Ουκρανία, ο τόνος άλλαξε — αλλά όχι και τόσο. Ο Τραμπ δήλωσε ότι εργάζεται με τις δύο πλευρές για τον τερματισμό του πολέμου και ότι «είναι ώρα να σταματήσουν οι σκοτωμοί». Υποστήριξε ότι η λύση μπορεί να έρθει γρηγορότερα από όσο αντιλαμβάνεται ο κόσμος. Και αυτή είναι μία από τις χαρακτηριστικές αντιφάσεις της εξωτερικής πολιτικής του Τραμπ: η εικόνα του διαπραγματευτή που είναι έτοιμος να κλείσει συμφωνίες συνυπάρχει με την πραγματικότητα συγκρούσεων που δεν έχουν ακόμη τελειώσει. Ο ίδιος είχε παρουσιάσει στο παρελθόν τον τερματισμό του πολέμου στην Ουκρανία ως υπόθεση πολύ γρήγορης επίλυσης.

Και ύστερα ήρθε η Βενεζουέλα. Ο Τραμπ υπερασπίστηκε τις ενέργειες της κυβέρνησής του στη χώρα και τη συμφωνία για το πετρέλαιο με τη νέα ηγεσία, χρησιμοποιώντας μια φράση που θα μπορούσε να έχει ξεπηδήσει από εγχειρίδιο γεωπολιτικής ισχύος άλλης εποχής: «Στον νικητή ανήκουν τα λάφυρα». Δύσκολα θα μπορούσε να βρεθεί πιο καθαρή περιγραφή της αντίληψης που διατρέχει ολόκληρη την ομιλία.

Οι διεθνείς σχέσεις, στην εκδοχή του Τραμπ, μοιάζουν συχνά με παρτίδα όπου ο ισχυρότερος διαπραγματεύεται από θέση ισχύος, ο αντίπαλος υποχωρεί και ο νικητής παίρνει το έπαθλο.

Στο ίδιο σκληρό λεξιλόγιο κινήθηκε και απέναντι στα καρτέλ. Ο Τραμπ τα χαρακτήρισε «το ISIS του δυτικού ημισφαιρίου» και υπερασπίστηκε τις επιθέσεις αμερικανικών drones εναντίον σκαφών στην Καραϊβική και τον Ειρηνικό. Ο αμερικανός πρόεδρος είπε ότι όσοι συνδέονται με τα καρτέλ θα πρέπει να «σκοτώνονται, να εξορίζονται ή να κρατούνται ως εχθρικοί μαχητές χωρίς δυνατότητα απελευθέρωσης».

Για την Κούβα, ο Τραμπ δεν χρειάστηκε πολλές λέξεις. «Είναι ένα απολύτως αποτυχημένο κράτος. Αποτυγχάνει», είπε, προαναγγέλλοντας παράλληλα ότι η κυβέρνησή του επιδιώκει «θεμελιώδη αλλαγή» στη χώρα.

Για τη Γροιλανδία ο Τραμπ παρουσίασε ως «άνευ προηγουμένου» τη συμφωνία με τη Δανία, υποστηρίζοντας ότι παρέχει στις ΗΠΑ μόνιμο έλεγχο σε ζητήματα ασφάλειας και επιτρέπει την ανάπτυξη δύο σημαντικών αμερικανικών στρατιωτικών βάσεων.

Η κυβέρνηση Τραμπ είχε προηγουμένως φτάσει στο σημείο να απειλεί ότι θα μπορούσε να αναλάβει τον έλεγχο της Γροιλανδίας ακόμη και με στρατιωτική βία. Η νέα συμφωνία αφορά την ενίσχυση της αμερικανικής στρατιωτικής παρουσίας, ενώ η Γροιλανδία παραμένει έδαφος της Δανίας. Ο Τραμπ, ωστόσο, κατάφερε να παρουσιάσει και αυτή την εξέλιξη ως ακόμη μία επιτυχία της προσωπικής του διαπραγματευτικής ικανότητας.

Σαν να μην έφταναν οι πόλεμοι, οι απειλές, τα καρτέλ και η Γροιλανδία, ο Τραμπ αποφάσισε να διορθώσει και τη γλώσσα της τεχνολογίας.  Δεν θέλει πλέον «artificial intelligence» («Τεχνητή Νοημοσύνη» – AI) αλλά το νέο όνομα που της έδωσε ο αμερικανός πρόεδρος είναι «super intelligence» («Υπέρ-Νοημοσύνη» – SI).

Υποστήριξε ότι η λέξη «τεχνητή» κάνει την τεχνολογία να φαίνεται ψεύτικη και ανακοίνωσε ότι τα αμερικανικά κυβερνητικά έγγραφα θα χρησιμοποιούν στο εξής τον νέο όρο. Παράλληλα, απέρριψε τη δημιουργία ενός παγκόσμιου συστήματος ελέγχου της Tεχνητής Nοημοσύνης και υποστήριξε ότι η τεχνολογία θα είναι μεγαλύτερη από τη βιομηχανική επανάσταση. Κάπως έτσι, η ομιλία έφτασε στο φυσικό της φινάλε: ο Τραμπ όχι μόνο θέλει η Αμερική να ηγείται της τεχνητής νοημοσύνης· θέλει να αποφασίζει ακόμη και πώς θα την αποκαλεί ο κόσμος.

Για μία ακόμη φορά ο Τραμπ ανέβηκε στο βήμα του ΟΗΕ με πρόθεση να θυμίσει σε όλους «ποιος είναι ο πιο ισχυρός». Μένει να φανεί εάν τα κατάφερε…

Ακολούθησε το . .

Πρόσθεσε το . ως προτιμώμενη πηγή στη Google