Σπύρος Θεοδωρόπουλος: Επιχειρηματικά γενέθλια 50 ετών και επιστροφή στο Μεξικό με την ΙΟΝ

Ο άνθρωπος που οι παλιοί μέτοχοι της ION πίστεψαν και επέλεξαν ως συνεχιστή της ιστορικής σοκολατοβιομηχανίας, ζει το deja vu επιστρέφοντας στο Μεξικό με εργοστάσιο μετά από 25 χρόνια, εκεί όπου τότε με συνεργάτη την Pepsico έβαλαν το κρουασάν της Chipita στην αμερικανική ήπειρο.

H διεθνοποίηση της ΙΟΝ ως Chipita 2.0

Όπως έγινε γνωστό μέσα από τις οικονομικές καταστάσεις της Bespoke που δημοσιεύθηκαν την Παρασκευή, στις 28 Απριλίου η ΙΟΝ υπέγραψε συμφωνία για την σύσταση κοινοπραξίας στο Μεξικό, στην οποία συμμετέχει με ποσοστό 35%. Αντικείμενό της θα είναι η εμπορία και διανομή προϊόντων γκοφρέτας στο Μεξικό και ευρύτερα στη Λατινική Αμερική, ενώ προβλέπεται και η παροχή παραγωγικής τεχνογνωσίας.

Παράλληλα συνεχίζεται η ανάπτυξη της Bespoke USA, που αποτελεί το όχημα για την διεύρυνση της παρουσίας των προϊόντων του ομίλου στην αμερικανική αγορά. Μέσα στο 2026 η Bespoke συμμετείχε αναλογικά σε αύξηση σε νέα αύξηση κεφαλαίου της θυγατρικής, καταβάλλοντας 301 χιλ. ευρώ.

Όπως προαναφέρθηκε, στα πρώτα βήματα της διεθνοποίησης της η Chipita είχε επιλέξει πάλι το Μεξικό ως βάση της για επέκταση στην αμερικανική ήπειρο. Κατά διαβολική σύμπτωση και τότε η σχέση με την Pepsico ήταν 65% – 35%.

Σε ότι αφορά στην Ελλάδα η ΙΟΝ τρέχει το μεγάλο επενδυτικό πρόγραμμα ύψους 140 εκατ. ευρώ για την δημιουργία νέας μονάδας σοκολάτας στη Στυλίδα – σύμφωνα με κάποιους θα είναι το μεγαλύτερο εργοστάσιο σοκολάτας στην Ευρώπη – καθώς και για τον εκσυγχρονισμό και την επέκταση του εργοστασίου της στην Άρτα. Παράλληλα επενδύσεις ύψους 24 εκατ. ευρώ πραγματοποιούνται και στο νέο εργοστάσιο της Λάβδας στην Γαστούνη ανεβάζοντας το συνολικό επενδυτικό σχέδιο των «γλυκών επιχειρήσεων» της Bespoke σε 167,1 εκατ. ευρώ.

Το χρυσό ιωβηλαίο στο επιχειρείν

Όπως είχε αναφέρει πρόσφατα σε ημερίδα το ΣΕΒ ο Σπύρος Θεοδωρόπουλος αυτές τις ημέρες συμπληρώνει 50 χρόνια στον επιχειρηματικό στίβο. Η αλήθεια είναι ότι το διάστημα είναι πολύ μεγαλύτερο καθώς από τα μαθητικά του χρόνια καταπιάνονταν με την οικογενειακή επιχείρηση στα Εξάρχεια.

Το 1973 τρία αδέλφια με το επώνυμο Γαβαλάκη στον νοικιασμένο, δεύτερο όροφο μίας πολυκατοικίας στο Μοσχάτο έφτιαχναν εντελώς ερασιτεχνικά τα γαριδάκια extra, προμηθεύοντας τα περίπτερα και τα σινεμά της Αθήνας, το όνομα της εταιρεία τους Chipita. Την ίδια χρονιά ο Σπύρος Θεοδωρόπουλος, σε ηλικία 16 χρονών θα έχανε τον πατέρα του και θα έμπαινε βίαια στον κόσμο των επιχειρήσεων. Η συμβίωση στην οικογενειακή επιχείρηση Recor (σ.σ. πλέον έχει εξαγοραστεί και είναι σήμα της ΜΕΒΓΑΛ στα ζελέ) με τους θείους του δεν πήγε καθόλου καλά και μετά από ομηρικές μάχες αποφασίζει να πουλήσει το μερίδιο του και να στραφεί στις δικές του επιχειρηματικές δραστηριότητες. Παράλληλα σπούδαζε για να πάρει το πτυχίο του από την ΑΣΟΕΕ.

Με την αποφοίτηση θα εργαστεί στην Aligel που εισήγαγε ζαχαρώδη και παγωτά από την Ιταλία ενώ σε πολύ νεαρή ηλικία θα αναλάβει καθήκοντα διευθύνοντος συμβούλου στην Interia που παρήγαγε και εμπορεύονταν πραλίνα φουντουκιού.

Σπίρτα Saffa: Παίζοντας με την φωτιά

Δεκαετία του 1980, η Ελλάδα στην ΕΟΚ, κατάργηση του μονοπωλίου σπίρτων, και ο Σπύρος Θεοδωρόπουλος εισάγει από την Ιταλία τα σπίρτα Saffa που γίνονται ανάρπαστα κυρίως ανάμεσα στα παιδιά. Σε αντίθεση με τα υπόλοιπα που κυκλοφορούσαν στην αγορά τα συγκεκριμένα μπορούσαν να ανάψουν με τριβή σχεδόν σε οποιοδήποτε σημείο και λειτουργούσαν πλέον και ως παιχνίδι. Η επικινδυνότητα αυτή οδήγησε στην απαγόρευση κυκλοφορίας τους όμως ο Σπύρος Θεοδωρόπουλος είχε καταφέρει να βγάλει μια μικρή περιουσία.

Μαζί με ένα μικρό δάνειο που πήρε από την, τότε, Τράπεζα Εργασίας, κατάφερε να εξαγοράσει από τους αδελφούς Γαβαλάκη το 50% της Chipita. Τρία χρόνια αργότερα θα αγόραζε και το υπόλοιπο 50% και πλέον θα ξεκινούσε ένα νέο κεφάλαιο τόσο για τον ίδιο όσο και για την Chipita.

Η αρχή δεν ήταν και η καλύτερη. Η Chipita που ήταν συνώνυμη με τα γαριδάκια βρέθηκε να χάνει μέσα σε ένα βράδυ το μεγαλύτερο μέρος του τζίρου της μετά από κυβερνητική απαγόρευση για πώληση τέτοιου είδους σνακ από τα κυλικεία των σχολείων. Η στροφή στα τσιπς πατάτας ήταν η πρώτη κίνηση και η επόμενη θα έρχονταν με την δεύτερη πώληση σε ξένους επενδυτές.

H γέννηση του βιομηχανικού κρουασάν

Tο 1990 μεταβιβάζεται μέσω της Eurohellenic το 50% του μετοχικού της κεφαλαίου. Τα νέα κεφάλαια βοήθησαν στο να αποκτήσει η Chipita το πρώτο της εργοστάσιο, στη Λαμία και στην παραγωγή κρουασάν και από το 1992 και μίνι κρουασάν.

Το κρουασάν στην βιομηχανοποιημένη του μορφή το οφείλουμε σε μία επίσκεψη του Σπύρου Θεοδωρόπουλου, όταν ήταν ακόμη φοιτητής, σε μία κρουασαντερί στην Πατησίων, δίπλα στην Ανώτατη Εμπορική. Είχε πάει να δει «τι κάνει κάνει αυτός που αγοράζει τόση πραλίνα» από την Interia. Όπως ο ίδιος έχει αφηγηθεί σε ένα συνέδριο «Αυτός λοιπόν έπαιρνε κρουασάν, έβαζε μέσα την πραλίνα, και τα πούλαγε. Πήρα ένα, το έφαγα, μου άρεσε, και λέω: “αυτό αν μπορούσα να το βιομηχανοποιήσουμε, μπορεί να μας δουν και σε κάτι διαφορετικό από τα γαριδάκια και να μας πάρουν λιγάκι πιο σοβαρά”. Κι έτσι ξεκίνησε η πορεία του κρουασάν».

Έπρεπε να έρθει το 1994 και η εισαγωγή των μετοχών της Chipita στο Χρηματιστήριο Αθηνών για να κλείσει οριστικά το εργοστάσιο στον Κηφισό. Με τα κεφάλαια που αντλήθηκαν οι γραμμές παραγωγής αλμυρών σνακ μεταφέρθηκαν και αυτές στην ΒΙΠΕ της Λαμίας.

Ένα νέο προϊόν, το bake roll θα προσθέτονταν στο χαρτοφυλάκιο της το 1995 όπως και οι χώρες όπου εξάγονταν τα προϊόντα της. Όσο πιο μακριά πήγαιναν τα προϊόντα της Chipita τόσο πιο αναγκαία γίνονταν και η δημιουργία εργοστασίων για να καλύψουν τις ανάγκες τοπικών και γειτονικών αγορών. Το 1996 θα ξεκινούσε η παραγωγή σε Βουλγαρία και Πορτογαλία και πλέον το 2021 όταν και πουλήθηκε στην Mondelez έναντι 2 δισ. ευρώ είχε παρουσία με εργοστάσια σε 11 χώρες.

Στο ενδιάμεσο ο Σπύρος Θεοδωρόπουλος είχε επεκταθεί στον χώρο των ζαχαρωδών με την Λάβδας, στα αλλαντικά με την Νίκας (σ.σ. πωλήθηκε πρόσφατα στην Υφαντής) ενώ είχε ηγηθεί και στην Vivartia το 2006 όταν Δέλτα Γάλακτος, Goody’s, Γενική Τροφίμων και Chipita είχαν ενώσει τις δυνάμεις τους.

Σήμερα μέσω της Bespoke SGA Holdings διαθέτει έναν όμιλο όπως έχει δραστηριότητα σε ένα ευρύ φάσμα τροφίμων και σνακ (ΙΟΝ, Λάβδας, Αμβροσία με σαλάτες και έτοιμα γεύματα και Ελληνικοί Χυμοί με το σήμα “Viva”) ενώ εκτός Bespoke διαθέτει ισχυρό μειοψηφικό ποσοστό στην ΜΕΒΓΑΛ, στα εμφιαλωμένα νερά Διός και Σέλι από κοινού με τους επιχειρηματίες Νίκο Καραμούζη και Απόστολο Ταμβακάκη και στην Wonderplant (υδροπονική γεωργία) μαζί με τους Σταύρο Νένδο, Μιχάλη Αραμπατζή, Αχιλλέα Φώλια και Θέμη Μακρή.