Διονύσης Χαριτόπουλος: Ο έρωτας με τη Μαλβίνα και ο ύμνος στο ζεϊμπέκικο

Ο συγγραφέας Διονύσης Χαριτόπουλος, ο οποίος έφυγε από τη ζωή την Παρασκευή 9 Οκτωβρίου, σε ηλικία 79 ετών, υπήρξε ο τελευταίος σύζυγος της Μαλβίνας Κάραλη. Η γνωριμία τους δεν έμοιαζε σε τίποτα με τα συνηθισμένα, σηματοδοτώντας την αφετηρία ενός μεγάλου και παθιασμένου έρωτα.

Όλα ξεκίνησαν όταν η εμβληματική δημοσιογράφος τον επισκέφθηκε για μία συνέντευξη στο περιοδικό «Γυναίκα». Αυτή η επαγγελματική υποχρέωση μετατράπηκε γρήγορα σε μία σχέση που θα μονοπωλούσε το ενδιαφέρον της κοινής γνώμης.

Το ζευγάρι έζησε έναν θυελλώδη γάμο, γεμάτο αντιπαραθέσεις, χωρισμούς και επανενώσεις.

Το πιο αξιομνημόνευτο στιγμιότυπο της γνωριμίας τους, όπως το διηγήθηκε αργότερα ο ίδιος ο συγγραφέας, ήταν ενδεικτικό της χημείας τους. Την ώρα που εκείνη καθόταν στον καναπέ και εκείνος στο πάτωμα, την έπιασε αυθόρμητα με τα δόντια από τη γάμπα, τραβώντας την στο χαλί.

Η Μαλβίνα Κάραλη είχε ήδη στο ενεργητικό της δύο γάμους (με τον Βαγγέλη Κάραλη και τον Γιώργο Πάτσα) και τρία παιδιά (Μελίτα, Μαριανίνα, Μίνωα). Παρόλα αυτά, η αφοσίωσή της στον Χαριτόπουλο ήταν τέτοια που επέλεξε να υιοθετήσει το επίθετό του, υπογράφοντας για ένα διάστημα ως «Μαλβίνα Χαριτοπούλου».

«Πάνω απ’ όλους και κάτω από αυτόν»

Μία από τις πιο πολυσυζητημένες φράσεις, που άφησε εποχή, ήταν η ομολογία της Μαλβίνας για τον συγγραφέα: «Είμαι πάνω απ’ όλους και κάτω από αυτόν». Η δήλωση αυτή προκάλεσε αίσθηση, καθώς ερχόταν από μια γυναίκα που αποτελούσε σύμβολο ανεξαρτησίας και αντισυμβατικότητας.

Η σχέση τους βρέθηκε πολλές φορές στο μικροσκόπιο των media, ειδικά στα τέλη του 1999 όταν κυκλοφόρησαν έντονες φήμες περί διαζυγίου. Ο Χαριτόπουλος, σχολιάζοντας τον θόρυβο γύρω από τη ζωή τους, είχε συμπυκνώσει τη στάση του στη φράση: «Η δημοσιότητα φτιάχνει μύθους και ζευγάρια».

Ο «Άνεμος Κουβάρι» και ο αποχαιρετισμός

Μια άλλη, βαθιά προσωπική πτυχή της σχέσης τους διασώθηκε μέσα από τις ερωτικές επιστολές της Μαλβίνας προς τον συγγραφέα, οι οποίες αποτέλεσαν τον καμβά για το βιβλίο του «Ο άνεμος κουβάρι». Ήταν επιθυμία της να γίνει ηρωίδα σε βιβλίο του, και εκείνος της το είχε υποσχεθεί.

Σε μια συγκινητική του εξομολόγηση το 2015, ο Χαριτόπουλος αποκάλυψε πως τους τελευταίους δύο μήνες που η Μαλβίνα νοσηλευόταν, της πήγαινε καθημερινά τη φράουλα γρανίτα που λάτρευε και της έδινε κουράγιο λέγοντάς της πως γράφει το βιβλίο της, έστω κι αν δεν το είχε ολοκληρώσει.

Η ανατομία του Ζεϊμπέκικου: Η σωματική έκφραση της ήττας

Πέρα από τον μυθικό του έρωτα, ο Διονύσης Χαριτόπουλος, μεγαλωμένος στις αλάνες του Πειραιά, άφησε τεράστια πολιτισμική κληρονομιά μέσα από τα κείμενά του. Κορυφαίο εξ αυτών είναι η θρυλική του ανάλυση για το ζεϊμπέκικο.

Ο συγγραφέας αποδόμησε την επιφανειακή μαγκιά και περιέγραψε τον χορό αυτόν ως μια ιεροτελεστία χωρίς προκαθορισμένα βήματα.

Για τον Χαριτόπουλο, το ζεϊμπέκικο είναι η σωματική εκδήλωση του ανεκπλήρωτου, της απελπισίας και της ήττας. Είναι ένας χορός μοναχικός, απόλυτα εσωτερικός, που χορεύεται αυστηρά από άνδρες (με ελάχιστες εξαιρέσεις βαριά δοκιμασμένων γυναικών) και δεν ανέχεται φιγούρες, χειροκροτήματα ή επιδείξεις σε οικογενειακά τραπέζια.

Όπως χαρακτηριστικά ανέφερε, ο σωστός χορευτής περιορίζεται σε ελάχιστο χώρο, βρίσκεται σε κατάνυξη και δεν επικοινωνεί με το περιβάλλον.

Το αυθεντικό ζεϊμπέκικο, σύμφωνα με τη γραφίδα του, μοιάζει με προσευχή: το χορεύεις μία φορά, βγάζεις τα εσώψυχά σου με σεβασμό, και οι φίλοι απλώς περιμένουν να τελειώσεις για να πιουν στην υγειά σου και στον καημό σου…