Ήταν όνειρο έγινε πράξη: Ο Λιούις Χάμιλτον παραλαμβάνει την «ολοκαίνουρια» Ferrari F40

Η F40 είναι από μόνη της ένα εξαιρετικά συλλεκτικό αυτοκίνητο. Έπειτα υπάρχει και η F40 που ο Λιούις Χάμιλτον αποκατέστησε σχολαστικά με τη βοήθεια του επίσημου τμήματος αποκατάστασης και διατήρησης ιστορικών οχημάτων του Μαρανέλο.

Ο επτάκις παγκόσμιος πρωταθλητής της Formula 1 παρουσίασε πλέον σε βίντεο ολόκληρη τη διαδικασία αποκατάστασης του μοντέλου του 1991. Και το ενδιαφέρον στοιχείο δεν είναι μόνο το πώς η Ferrari επανέφερε στη ζωή το supercar με τον V8 κινητήρα, αλλά και το τι ανακάλυψαν ο Χάμιλτον και η ομάδα του όταν αναζητούσαν ένα αυτοκίνητο άξιο να προστεθεί στη συλλογή του.

Ήθελε ένα αυτοκίνητο με ιστορία και βρήκε ένα που ουσιαστικά είχε σταματήσει να «ζει» από το 1991. Ο πρώτος ιδιοκτήτης παρέλαβε τη F40 εκείνη τη χρονιά, την οδήγησε μόλις 69 χιλιόμετρα και στη συνέχεια την στάθμευσε. Σύμφωνα με τον Χάμιλτον, δεν τέθηκε ποτέ ξανά σε λειτουργία κατά τη διάρκεια της 35χρονης ακινησίας της.

Απομονωμένη σε ένα γκαράζ, ήταν ακριβώς το είδος της F40 που αναζητούσε ο οδηγός. Όταν εντάχθηκε στη Scuderia Ferrari, η πρώτη επίσημη φωτογράφισή του για την ομάδα έγινε με μια F40.

Το μοντέλο αυτό ήταν χαραγμένο στο μυαλό του από την παιδική του ηλικία και η απόκτησή του αποτελούσε έναν διαχρονικό στόχο. Παρ’ όλα αυτά, δεν τον ενδιέφερε απλώς να αγοράσει ένα καλοδιατηρημένο δείγμα του μοντέλου.

Πέρα από τα ελάχιστα χιλιόμετρα, ο Χάμιλτον ήθελε και ένα ασυνήθιστο παρελθόν. Το συγκεκριμένο αυτοκίνητο διέθετε και τα δύο, αλλά και ένα σοβαρό ζήτημα συντήρησης.

Όπως φαίνεται στο βίντεο που ανέβασε στο YouTube, τα χρόνια της ακινησίας ήταν εμφανή παντού. Η σκόνη κάλυπτε το αμάξωμα, σκουπίδια είχαν συσσωρευτεί στο εσωτερικό, ενώ ο Χάμιλτον εντόπισε ακόμη και πεθαμένα ζωύφια.

Αστείο είναι το γεγονός ότι ο Lewis αναρωτήθηκε ακόμη και αν θα έπρεπε να αφήσει μέρος αυτής της βρωμιάς στη θέση της. Αυτό ακούγεται παράλογο μέχρι να θυμηθεί κανείς ότι η σκόνη και η βρωμιά αποτελούσαν αποδείξεις πως το αυτοκίνητο είχε παραμείνει ανέγγιχτο για περισσότερες από τρεις δεκαετίες. Τελικά, αποφάσισε ότι η διατήρηση του αυτοκινήτου δεν σήμαινε και τη διατήρηση των ακαθαρσιών.

Η F40 μεταφέρθηκε στο Μαρανέλο, όπου ειδικοί στην αποκατάσταση εργάστηκαν επί μήνες πάνω της. Κατά τη διάρκεια αυτής της διαδικασίας, το έργο απέκτησε μια απρόσμενα προσωπική λεπτομέρεια: ο κινητήρας έφερε τη σφραγίδα με τον αριθμό 44.

Ο σημερινός αριθμός αγώνων του Χάμιλτον Formulaστη Formula 1 είναι το 44, γεγονός που έκανε την ανακάλυψη μια εξαιρετικά ενδιαφέρουσα σύμπτωση για ένα αυτοκίνητο που είχε ήδη επιλέξει λόγω της σύνδεσής του με την άφιξή του στη Scuderia Ferrari. Η ολοκληρωμένη F40 δείχνει σε εντυπωσιακά καλύτερη κατάσταση από το παρατημένο υπεραυτοκίνητο που είχε βρει αρχικά.

Η Ferrari αποκατέστησε το εμβληματικό πισωκίνητο μοντέλο τόσο άψογα, ώστε η πρώτη αντίδραση του Χάμιλτον κατά την αποκάλυψή του ήταν ουσιαστικά δυσπιστία για το πόσο καινούριο έμοιαζε. Για έναν άνθρωπο που λάτρευε την F40 από παιδί, πρόκειται αναμφίβολα για μια ιδιαίτερα συγκινητική στιγμή.

Έπειτα ήρθε η σημαντικότερη δοκιμή για ένα όχημα τριών δεκαετιών που είχε περάσει 35 χρόνια μέσα σε γκαράζ: ο Χάμιλτον έβαλε μπροστά τον κινητήρα και βγήκε στον δρόμο με το πολύτιμο απόκτημά του.

Στο βίντεο, ο Χάμιλτον αναφέρει ότι δυσκολεύτηκε να αποφασίσει αν έπρεπε να αφήσει το αυτοκίνητο ανέγγιχτο ή να προσθέσει ακόμη ένα ή δύο χιλιόμετρα στο κοντέρ. Η λογική των συλλεκτών λέει να σταματήσει εκεί, αλλά η καρδιά της F40 διαφωνεί.

Λίγο πριν από το ιταλικό Grand Prix, ο Βρετανός οδηγός έφερε την αποκατεστημένη F40 στην πίστα της Μόντσα και φωτογραφήθηκε μαζί της δίπλα στην ιστορική Παραμπόλικα που όλοι οι φίλοι της Formula 1 γνωρίζουν και αγαπούν.

Η βρετανική πινακίδα κυκλοφορίας, η οποία επίσης περιλαμβάνει τον αριθμό 44, προσθέτει έναν ακόμη ορατό δεσμό με την αγωνιστική ταυτότητα του Χάμιλτον. Η φωτογράφιση μπροστά στις τσιμεντένιες κλίσεις της θρυλικής πίστας δεν ήταν απλώς μια ευκαιρία για εντυπωσιακές εικόνες. Ήταν η υλοποίηση ενός παιδικού ονείρου, σαν μια αφίσα από το δωμάτιο ενός παιδιού να ζωντάνεψε μπροστά στα μάτια του. Μια στιγμή που ο Χάμιλτον αναμφίβολα θα θυμάται με ιδιαίτερη νοσταλγία και ικανοποίηση για πολλά χρόνια ακόμη.