To “TV Land” θέλει να γίνει το ελληνικό “Morning Show” – στο περίπου! |

Πάμε ένα βήμα πίσω από το “πώς μου φάνηκε το TV Land της ΕΡΤ” και ας αναλύσουμε τι είναι ως ιδέα αυτό το πείραμα που φιλοξενεί η δημόσια τηλεόραση φέτος. Με καλλιτεχνική επιμέλεια τη Φρόσω Ράλλη και παραγωγό τη Feelgood, ο Γιώργος Φειδάς έγραψε μια σειρά για όλα όσα ζουν οι άνθρωποι που δουλεύουν στην τηλεόραση. Όχι με κλισέ διάθεση εξιδανίκευσής της και fake καταστάσεις, αλλά διακωμωδώντας με κανονικά περιστατικά που (θα μπορούσαν να) έχουν γίνει σε τηλεοπτικά πλατό. Και σε μεγάλο βαθμό το πέτυχαν.

Τι θα δεις στο “TV Land”

Βρισκόμαστε στα παρασκήνια των γυρισμάτων μιας μέτριας καθημερινής σειράς, της “Απαγορευμένης Εδέμ” (ειρωνική σύνδεση της “Απαγορευμένης Αγάπης” και της σειράς “Μυστικά της Εδέμ”, σαπούνια του παλαιού MEGA που έγραψαν ιστορία κάποτε). Μια απελπισμένη παραγωγός που ανέλαβε την εταιρία του σπουδαίου πατέρα της (Αμαλία Καβάλη) προσπαθεί να επιβιώσει μέσα σε budget και υποχρεώσεις. Την ίδια στιγμή ο σκηνοθέτης της σειράς, ο Κωνσταντίνος (Ιωάννης Παπαζήσης), έχει αποπεμφθεί από την “Απαγορευμένη Εδέμ” επειδή πιάστηκε από κάμερα πρωινάδικου να πηδάει την πρωταγωνίστρια της σειράς (Σάννυ Χατζηαργύρη). Και όλα αυτά θα ήταν διαχειρίσιμα. Μόνο που υπάρχει μια μικρή λεπτομέρεια: ο σκηνοθέτης είναι και ο σύζυγος της παραγωγού που λέγαμε πιο πάνω.

Στο ευρύτερο πλάνο είναι και οι μικροϊστορίες των ηρώων που βγάζουν στον αέρα την “Απαγορευμένη Εδέμ”. Από φροντιστές και μακιγιέζ μέχρι κουνίστρες ενζενύ, κρυφά παιδιά, πιστές βοηθούς και υποψήφιους ανερχόμενους εργαζόμενους.

Όλα αυτά σε φόντο πιεστικών περικοπών, αποφάσεων των “μεγάλων” για την τύχη της σειράς, ποσοστών τηλεθέασης που φέρνουν στα άκρα τους εργαζόμενους και φυσικά ονείρων των ηθοποιών που προσπαθούν να ξεκλέψουν δυο ώρες μπας και πάνε σε ένα κάστινγκ της προκοπής (για καμία ταινία του Κεκάτου, ξερωγώ).

Θα μπορουσε να είναι…

Ναι, θα έλεγε κανείς πως το “TV Land” είναι το ελληνικό “Morning Show”. Μα όχι, είναι φανερά κωμικό και λιγότερο ρεαλιστικό. Που μια χαρά αληθινό είναι, αλλά δεν καταπιάνεται με πραγματικά γεγονότα και υπαρκτά πρόσωπα και ονόματα. Είναι φρέσκο, γρήγορο, αστείο και ρομαντικό σε κάποιες στιγμές. Είναι όλα όσα πρέπει να είναι.

Το πιο νοσταλγικό από όλα είναι ένα: οι millennials θα αντιληφθούν έντονα και γρήγορα την επιρροή της αισθητικής των S1NGLES του MEGA στη σειρά. Δεν μιμείται κανείς και τίποτα, αλλά η ποπ διάθεση, η αντιμετώπιση των καταστάσεων, η αισθητική όλης της δουλειάς και φυσικά η γραφή του Γιώργου Φειδά βγάζουν ένα προϊόν που είναι πολύ δύσκολο να σου περάσει αδιάφορο. Και αυτή είναι ίσως η πιο ευχάριστη έκπληξη: σχεδόν είκοσι χρόνια μετά, αυτή η γρήγορη, ποπ και λίγο κυνική ματιά στις σχέσεις και στις ανθρώπινες αδυναμίες βρίσκει ξανά χώρο στην ελληνική τηλεόραση. Όχι ως αντιγραφή μιας παλιάς επιτυχίας, αλλά ως μια πολύ αναγνωρίσιμη υπογραφή.

Η απόφαση να πάει στην ΕΡΤ και να μεταδοθεί σαββατοκύριακο σώζει το “TV Land” από τεράστιο ανταγωνισμό και ανόητο επικοινωνιακό ξύλο που θα έτρωγε σε περίπτωση πολύ χαμηλών θεάσεων (που μπορεί και να έχει, όπως “Το Παιδί” πέρυσι). Θα καταλάβαινες περισσότερα από τα προφανή αν ήσουν και κάπως εμπλεκόμενος με τα media. Υπόσχεση των συντελεστών πάντως είναι πως στα επόμενα επεισόδια θα αναλυθούν οι εσωτερικές ιστορίες των ηρώων και όχι -τόσο- η ματιά στον τρόπο που δουλεύει εκ των έσω η τηλεόραση.

Μικρα highlights

Από όλη τη σειρά θα ήθελα να ξεχωρίσω την Αμαλία Καβάλη. Είναι εξαιρετικά προφανές πως “σκίζει” όποιον ρόλο κι αν της αναθέσεις στην τηλεόραση. Άμεση, καθημερινή, χωρίς τον ντιβισμό της εξαιρετικά όμορφης πρωταγωνίστριας, παίζει με ουσία και περιεχόμενο. Ταυτόχρονα, ο Βαγγέλης Σαλευρής σε κερδίζει μέσα στο χαοτικό καστ της σειράς. Ίσως επειδή δεν τον έχουμε γνωρίσει τόσο καλά ως ηθοποιό, καταφέρνει να συστηθεί με έναν τρόπο που γυρνά το βλέμμα σου πάνω του.

Ακόμα, η Σάννυ Χατζηαργύρη μπορεί να μην έχει καμία σχέση με αυτό που θυμάσαι από παλαιότερους ρόλους της, όμως ξέρει πάντα να αποδίδει τις ηρωίδες της με τόσο προσωπική υπογραφή. Της το δίνω. Άλλωστε, ένας 3Χχρονος θεατής δεν μπορεί να μην παραδεχθεί πως η… Λίλα του είναι για πάντα μοναδική.

Και φυσικά, η Σύλβια Δεληκούρα, που έχει έναν κομβικό ρόλο και τον αποδίδει με έναν γλυκύτατο τρόπο, προσθέτοντας τη δική της πινελιά σε αυτό το πολύχρωμο σύμπαν.

Να το δεις;

Και τελικά, σε μια τηλεοπτική πραγματικότητα όπου όλοι κυνηγούν το επόμενο μεγάλο δράμα, είναι ανακουφιστικό να βλέπεις μια σειρά που δεν προσπαθεί να γίνει σπουδαιότερη από αυτό που είναι. Έχει χιούμορ, έχει χαρακτήρα, έχει αισθητική και, κυρίως, έχει μια πολύ συγκεκριμένη τηλεοπτική ταυτότητα.

Να το δεις, με το χέρι στην καρδιά. Είναι απίστευτα όμορφη σειρά.

–

Διαβάστε πρώτοι τις Ειδήσεις από την εγχώρια και διεθνή showbiz στο site μας