Η Nalyssa Green εξελίσσεται και ωριμάζει – κάπως σαν το «Κοκτέιλ»

Είναι 2016. Το «Κοκτέιλ» της Nalyssa Green έχει μόλις κυκλοφορήσει και στην παρέα σου όλοι τραγουδάνε ξανά και ξανά το ρεφρέν «Κοκτέιλ θα σε κάνω με παγάκια». Το καλοκαίρι έχει μόλις ξεκινήσει και η ζωή είναι ωραία – ή, τουλάχιστον, έτσι το βλέπαμε τότε. Fast forward στο σήμερα, δέκα χρόνια αργότερα, το «Κοκτέιλ» ακόμα ακούγεται πιο φρέσκο από ποτέ και εμείς περιμένουμε την Nalyssa Green για να μιλήσουμε για τα «10 χρόνια Κοκτέιλ», στην αυλή του ΚΛΑΚΑΖ, εκεί όπου στις 12 και 13 Νοεμβρίου θα γιορτάσουμε και επίσημα τα 10α γενέθλια του τραγουδιού που έγινε το soundtrack κάθε καλοκαιριού μας.

Και αν κι εσύ σκέφτεσαι «Πότε πέρασαν δέκα χρόνια;» δεν είσαι μόνος. Κάπως έτσι ξεκινά η κουβέντα μας και πιάνουμε το νήμα από την αρχή. Θυμόμαστε τραγούδια, ανατρέχουμε σε στιγμές μιας άλλης, όχι τόσο μακρινής, αλλά αρκετά διαφορετικής εποχής και συζητάμε για όλα όσα έχουν αλλάξει, αλλά και για εκείνα που παραμένουν ίδια. Γελάμε αρκετά (κυρίως με ένα τέλειο λογοπαίγνιο της Φίλιας που θα διαβάσεις παρακάτω), κάνουμε μια στάση στο αγαπημένο της «Little Sister» – ένα τραγούδι που η Φίλια ανακάλυψε ακούγοντας τη δισκογραφία του Κωστή Μαραβέγια με τη Nalyssa να σχολιάζει πως «πάνε χιλιάδες χρόνια από τότε» – και κάπως έτσι η συζήτησή μας γίνεται μια μικρή αναδρομή σε μια δεκαετία δημιουργίας, αλλαγών και μουσικής ενηλικίωσης. Γιατί, όπως λέει και η ίδια η Nalyssa Green, το «Κοκτέιλ» δεν έχει γεράσει, έχει ωριμάσει.

Πώς γεννήθηκε το «Κοκτέιλ»; Θυμάσαι πού ήσουν όταν σου ήρθαν τα πρώτα στιχάκια;

Θυμάμαι ότι ήταν άνοιξη στην Αθήνα, αυτή η εποχή που αρχίζει λίγο να καλοκαιριάζει – μια από τις αγαπημένες μου περιόδους στην πόλη, εκεί που αρχίζουν όλοι να βγαίνουν έξω και η νύχτα αρχίζει να γίνεται λίγο πιο μαγική. Πρέπει να ήταν, λοιπόν, τέλη Μαΐου, όταν μου είχαν μόλις χαρίσει ένα πιάνο. Αυτή ήταν η πρώτη φορά που είχα πιάνο και παίζοντας σε αυτό άρχισα να γράφω στίχους στα ελληνικά. Μέχρι τότε έγραφα μόνο στα αγγλικά, τα περισσότερα τραγούδια μου, δηλαδή, ήταν στα αγγλικά. Σε αυτό το πιάνο έγραψα διάφορα ελληνόστιχα τραγούδια και ένα από αυτά ήταν και το «Κοκτέιλ», το οποίο έγραψα θέλοντας ουσιαστικά να αποτυπώσω με έναν τρόπο αυτή την αίσθηση της βαθιάς άνοιξης. Από την αρχή ένιωσα ότι κάτι συμβαίνει με αυτό το τραγούδι, ότι έχει «κάτι».

Τι μεσολάβησε και έκανες αυτή τη στροφή στον ελληνικό στίχο;

Πάντα με ενδιέφερε η ελληνική μουσική, πάντα άκουγα ελληνική μουσική και πάντα στο πίσω μέρος του μυαλού μου υπήρχε η σκέψη ότι ήθελα να γράψω στα ελληνικά. Το είχα δοκιμάσει λίγο, αλλά δεν μου έβγαινε και πάρα πολύ – τουλάχιστον όχι όσο θα ήθελα – οπότε το άφηνα. Κάποια στιγμή μου ήρθε πολύ αυθόρμητα και πηγαία. Προφανώς είχαν γίνει όλες αυτές οι διεργασίες τα προηγούμενα χρόνια, αλλά ήταν μια στιγμή που πραγματικά απλά ξεκίνησα να γράφω στα ελληνικά. Ένιωθα ότι είναι μια ανάγκη μου το να εκφραστώ στη μητρική μου γλώσσα, αλλά και μια ανάγκη μου ως ακροάτρια να ακούσω ωραία, εναλλακτική pop με ελληνικό στίχο – μιας και τότε δεν υπήρχαν πολλά τέτοια δείγματα.

Όταν ακούμε μουσική στη γλώσσα μας συνδεόμαστε και πιο εύκολα;

Ναι, σίγουρα. Είναι αυτόματο. Όταν ένα τραγούδι δεν είναι στη μητρική σου γλώσσα, υπάρχει και ένας ελάχιστος χρόνος που χρειαζόμαστε για να μεταφράσουμε τους στίχους, θέλοντας και μη. Όταν ακούς κάτι στη μητρική σου γλώσσα, «χτυπάει» μέσα σου αυτόματα, πιο βαθιά, πιο έντονα. Δεν είναι το ίδιο το “I love you” με το «Σ’αγαπάω». Οπότε ναι, έχει πολύ μεγαλύτερο αντίκτυπο.

Φαντάζομαι σε αφορά το να μπορείς και εσύ να συνδεθείς πιο εύκολα με το κοινό σου;

Εννοείται. Βέβαια, και ο αγγλικός στίχος είχε την αξία του. Δεν είναι ότι τότε δεν εκφραζόμουν ή οτι δεν με καταλάβαιναν. Απλά υπήρχε κάτι που με έκανε να νιώθω πιο ασφαλής, λίγο πιο «κρυμμένη». Θυμάμαι ότι τότε μου άρεσε που υπήρχε ένα «πέπλο» ανάμεσα σε εμένα, την ψυχή μου και τον ακροατή. Έφτασε, όμως, κάποια στιγμή στην πορεία μου που δεν ήθελα πέπλα. Μου άρεσε πολύ αυτή η αμεσότητα της ελληνικής γλώσσας.

Ενώ είναι τραγούδι δεκαετίας, το «Κοκτέιλ» ακούγεται ακόμα. Όταν το ακούω, δεν νιώθω ότι ακούω κάτι παλιό.

Τι σημαίνει, σήμερα, το «Κοκτέιλ» για εσένα;

Καταρχάς είναι εντυπωσιακό το γεγονός ότι ενώ είναι τραγούδι δεκαετίας, το «Κοκτέιλ» ακούγεται ακόμα. Και ακούγεται μια χαρά. Δηλαδή όταν το ακούω, δεν νιώθω ότι ακούω κάτι παλιό – πέρα από τη φωνή μου, που καταλαβαίνω ότι ακούω μια νεότερη κοπέλα (γελάει). Σαν έργο, όμως, στέκεται πολύ καλά και το αποδεικνύει και η πορεία του αυτό, γιατί δεν “πέφτει” μέσα στα χρόνια, βρίσκει συνεχώς καινούργιο κοινό. Έχει χαράξει μια δική του πορεία, πλέον, ξεχωριστή από εμένα. Ζει τη δική του ζωή και συνεχώς εξελίσσεται και ανανεώνεται. Ακόμα και παιδιά, που δεν είχαν γεννηθεί καν όταν βγήκε το τραγούδι, το ακούν τώρα – μου έχει τύχει να μου πουν γονείς ότι “το τετράχρονο παιδί μου ακούει το Κοκτέιλ”. Άρα το παιδί αυτό ήταν μείον 6 όταν βγήκε το τραγούδι (γελάει). Είναι φοβερό αυτό. Επίσης, το «Κοκτέιλ» στέκεται καλά και σε διαφορετικούς “χώρους”. Δηλαδή, το έχω διασκευάσει για τον πρώτο, ελληνικό δίσκο μου, το “Bloom”, σε εντελώς διαφορετική ενορχήστρωση και ήταν πολύ ωραίο. Τώρα, το διασκεύασα πάλι, δέκα χρόνια μετά, για μία εντελώς διαφορετική version και πάλι στέκεται πολύ καλά. Είναι, λοιπόν, πάντα σαν να είναι τωρινό το «Κοκτέιλ». Έχει κάτι το “κλασικό”.

Το κοινό, επίσης, που αγάπησε το «Κοκτέιλ» ήταν πολυ ετερόκλητο, δεν ξέρω αν το εξέλαβες κι εσύ αυτό. Έχεις εντοπίσει τι είναι αυτό που «μιλάει» σε τόσο διαφορετικούς ανθρώπους;

Είναι ένα τραγούδι πολύ pop. Απενοχοποιημένα pop. Ενώ στιχουργικά έχει πολύ ενδιαφέρον, έχει πολλές διαστάσεις κ.λπ., παραμένει ένα τραγούδι που μπορείς να κατανοήσεις εύκολα και να συνδεθείς μαζί του. Οπότε είναι προσβάσιμο σχεδόν σε όλους. Γι’αυτό και έχει κάνει μια πορεία προς όλες τις κατευθύνσεις – είναι, εξάλλου, το κομμάτι μου που έχει ακουστεί περισσότερο από κάθε άλλο και έχει αγαπηθεί από ανθρώπους από όλες τις φάσεις της ζωής. Κάποιος μπορεί να το έχει ακούσει και εμένα να μην με ξέρει καν, ή μπορεί να μην ξέρει την indie σκηνή της Αθήνας, ή να μην ασχολείται τόσο με τη μουσική με αυτόν τον τρόπο, κι όμως το «Κοκτέιλ» του κάνει κι αυτού του ανθρώπου.

Εσύ πότε κατάλαβες ότι έχει γίνει αυτό το «μπαμ» με το κομμάτι;

Από την αρχή. Το καλοκαίρι που βγήκε θυμάμαι ότι έπαιξε πολύ στα ραδιόφωνα, είχε κάνει πολύ μεγάλη αίσθηση. Σίγουρα, 1000% περισσότερη αίσθηση από όλα τα προηγούμενα τραγούδια μου, οπότε για εμένα το «Κοκτέιλ» ήταν κάτι το εντελώς πρωτόγνωρο. Και συνεχίζει να παίζει, έτσι; Ίσως όχι τόσο στα ραδιόφωνα, αλλά τα plays του είναι πολύ ψηλά στις πλατφόρμες, παίζει σε πάρτι, ακούγεται πολύ.

Νιώθω ότι μέσα σε αυτά τα 10 χρόνια, το Κοκτέιλ δεν έχει γεράσει, έχει ωριμάσει

Το «Κοκτέιλ 2026» πώς προέκυψε;

Ήθελα να κάνω κάτι για τα 10 χρόνια Κοκτέιλ. Οπότε, για αρχή, συνεργάστηκα με την Ode to Socks για να φτιάξουμε ένα αντικείμενο που θα παραπέμπει στο Κοκτέιλ και θα φέρει μουσική. Ήθελα, εξάλλου, να γράψω κάτι για να γιορτάσω τη δεκαετία, ένα «ευχαριστώ» προς το κομμάτι, αλλά και προς το κοινό που αγαπάει το κομμάτι. Έτσι, φτιάξαμε σκουλαρίκια και μπρελόκ ανανάδες που εμπεριείχαν ένα QR code για να κατεβάσεις το «Κοκτέιλ 2026», το οποίο γεννήθηκε σε συνεργασία με τον Θωμα Στρατάκη. Τον ρώτησα αν έχει κάποια έμπνευση, αν θα ήθελε, δηλαδή να το δει με μια νέα ματιά και να το αναλάβει.Έτσι, προέκυψε αυτή η διασκευή, που μου άρεσε από την πρώτη στιγμή, από το πρώτο demo που άκουσα. Νομίζω ότι του πηγαίνει πάρα πολύ, είναι μια εντελώς διαφορετική κατεύθυνση. Μου αρέσει που είναι πιο αργό και πιο αισθαντικό. Είναι πιο ώριμο – γιατί νιώθω ότι μέσα σε αυτά τα 10 χρόνια, το Κοκτέιλ δεν έχει γεράσει, έχει ωριμάσει.

Αυτά τα δέκα χρόνια, εσύ έχεις αλλάξει;

Σίγουρα θα έχω αλλάξει. Μάλλον (γελάει). Δέκα χρόνια είναι πολλά. Σίγουρα μουσικά, αυτά τα δέκα χρόνια είναι πολύ διαφορετικά από τα προηγούμενα δέκα χρόνια. Με το «Κοκτέιλ» έγινε μια μεγάλη αλλαγή, μια τομή στη μουσική μου πορεία. Και όλη η υπόλοιπη δεκαετία έχει μια συνάφεια με όλο αυτό, δηλαδή και οι επόμενοι δίσκοι που έβγαλα αποτελούν μια ενότητα. Και προσωπικά, θα έχω αλλάξει. Νομίζω, βέβαια, ότι η βάση μου παραμένει πάντα ίδια. Αλλά σίγουρα ωριμάζω – και εγώ σαν το Κοκτέιλ. Και εξελίσσομαι, μαθαίνω.

Σίγουρα ωριμάζω – και εγώ σαν το Κοκτέιλ. Και εξελίσσομαι, μαθαίνω.

Αν μπορούσες να μιλήσεις σήμερα στην Nalyssa του 2016, τι θα της έλεγες;

Να ονειρεύεται και να μην τα παρατάει.

Πολύ έχει αλλάξει και η indie σκηνή τα τελευταία χρόνια, νομίζω ότι γνωρίζει μεγαλύτερη άνθηση πλέον. Εσύ πώς το βλέπεις; Πόσο διαφορετικά ήταν τα πράγματα δέκα χρόνια πριν;

Δεν μπορώ να σου απαντήσω με σιγουριά πώς ήταν ακριβώς τα πράγματα το 2016. Από εκείνη τη χρονιά θυμάμαι σχεδόν μόνο το «Κοκτέιλ» (γελάει). Σίγουρα παλιότερα ήταν πιο μαζεμένα τα πράγματα, πάντως. Τώρα, καταλαβαίνω ότι όντως έχει «ανοίξει» πολύ η indie σκηνή, αλλά δεν είμαι τόσο σίγουρη ότι απολαμβάνει και τόσο τεράστια απήχηση – εξαιρώ ίσως τον Pan Pan που είναι ένα πραγματικό φαινόμενο. Σίγουρα, το 2016 ήταν πρωτόγνωρο ένα τραγούδι σαν το «Κοκτέιλ», ενώ τώρα ακούμε πιο εύκολα τέτοια τραγούδια. Και φυσικά πλέον υπάρχουν indie ελληνικά κομμάτια που γίνονται hits. Οπότε, αν έχει αλλάξει κάτι, αυτό είναι οι όροι με τους οποίους γίνονται τα πράγματα και όντως, σε σχέση με το 2016, υπάρχει πολύ μεγαλύτερη παραγωγικότητα στη σκηνή. Αλλά δεν ξέρω αν αυτό σημαίνει ότι ο καλλιτέχνης παίρνει και την αντίστοιχη αναγνωριση. Λέμε, δηλαδή ότι τα πράγματα είναι καλύτερα τώρα, αλλά αυτό δεν μεταφράζεται αναγκαστικά στα live, για παράδειγμα, ή σε άλλα πράγματα που είναι πιο «αληθινά». Κι ας είναι πολύ περισσότερα τα plays και τα streams, λόγω TikTok και social media, αυτό δεν σημαίνει αυτόματα ότι ο καλλιτέχνης παίρνει τη στήριξη που του αρμόζει. Μπορεί, δηλαδή, τα τραγούδια να γίνονται γνωστά, ενώ ο καλλιτέχνης όχι. Πηγαίνει ο κόσμος στα live του; Αγοράζει τους δίσκους του; Θα ακούσει την επόμενη κυκλοφορία του; Θα ακούσει έναν ολόκληρο δίσκο του ή έστω ένα ολόκληρο τραγούδι και όχι τα 20 δευτερόλεπτα που χωράνε σε ένα reel; Αυτά έχουν σημασία.

Υπάρχει πολύ μεγαλύτερη παραγωγικότητα στην indie σκηνή, πλέον. Αλλά δεν ξέρω αν αυτό σημαίνει ότι ο καλλιτέχνης παίρνει και την αντίστοιχη αναγνώριση.

Τι ρόλο παίζουν σε αυτή την κατάσταση τα social media;

Νομίζω πως αυτό που περιγράφω έχει να κάνει κυρίως με το attention span μας που όσο πάει μικραίνει τόσο, ώστε να συγκρατεί μόνο ένα reel ή ένα TikTok video. Αυτό επηρεάζει τον τρόπο που ακούμε μουσική και τελικά πώς πάει και η ίδια η μουσική, οι καλλιτέχνες και όλες οι ειδικότητες γύρω από αυτό. Έχουν αλλάξει πολύ τα πράγματα. Μειώνεται η προσοχή, αλλά και ο χρόνος, είναι όλα πιο γρήγορα και πιο έντονα. Δηλαδή, μπορεί να γίνει το «μπαμ» και να γίνεις viral, με εκατομμύρια views κ.λπ. Αλλά δεν ξέρω πόσο κρατά αυτό σε βάθος χρόνου και τι αντίκτυπο έχει στην πραγματική μας ζωή.

Όσο περνάνε τα χρόνια εμπορευματοποιούνται όλα. Χάνουν την απλότητα και την αθωότητά τους

Σε μια παλαιότερη συνέντευξή σου είχες πει ότι «χωρίς το Internet μπορεί και να μην υπήρχε η Nalyssa Green». Ως “παιδί του Internet”, θεωρείς πως ήταν πιο αγνά τα πράγματα τότε;

Ναι και γι’ αυτό ποτέ δεν θα πω «το internet ή τα social media είναι κακά». Δεν είναι. Όλα είναι εργαλεία μας. Όντως, αν δεν υπήρχε το MySpace ή το λάπτοπ, αν δεν υπήρχε η τεχνολογία με μια κάρτα ήχου των 100 ευρώ και ένα μικρόφωνο στο οποίο θα μπορούσες να γράψεις τραγούδια, εγώ δεν θα μπορούσα να κάνω τη μουσική μου. Δεν θα υπήρχα. Εγώ ξεκίνησα από το MySpace, που βέβαια ως μέσο ήταν αφιερωμένο στη μουσική και είχε άλλους κώδικες. Αλλά ήταν ένα social medium που μάς έδινε τη δυνατότητα να γνωριζόμαστε οι μουσικοί μεταξύ μας και να γνωρίζουμε ανθρώπους που τους άρεσε η δουλειά μας. Έτσι ήρθε κόσμος στα live μου και αγόρασε τον δίσκο μου – επειδή ανεβάζαμε στο ίντερνετ κάποια τραγούδια. Παλαιότερα γινόταν με έναν άλλον τρόπο, έπρεπε να σε πάρει η δισκογραφική, αλλιώς δεν θα σε άκουγε ποτέ κανείς. Ενώ με το internet ήταν αδιαμεσολάβητο όλο, χρειαζόταν απλά ένα upload στον προσωπικό σου υπολογιστή. Γενικότερα, υπάρχει μια τάση πάντα να νιώθουμε ότι όσο περνάει ο καιρός τα πράγματα χαλάνε και ότι όλα ήταν τέλεια στην πρώιμη νιότη μας – που και τότε, βέβαια, οι μεγαλύτεροι θα διαφωνούσαν. Αλλά ναι, τότε ήταν πιο αθώα τα πράγματα. Όταν πρωτοξεκίνησε το internet όλα ηταν peer-to-peer, μοιραζόμασταν δωρεάν data… Δεν υπάρχει αυτό πια. Όσο περνάνε τα χρόνια εμπορευματοποιούνται όλα. Χάνουν την απλότητα και την αθωότητά τους. Αλλά εντάξει, ό,τι έχουμε το χρησιμοποιούμε όσο καλύτερα μπορούμε.

Νομίζω τώρα ο καλλιτέχνης «αναγκάζεται» να πάρει λίγο και τον ρόλο του influencer, να αναλάβει το marketing της δουλειάς του κ.λπ.

Ναι, όλα πρέπει να τα κάνουμε εμείς. Από τη μια, η τεχνολογία μάς δίνει τη δυνατότητα να κάνουμε μουσική από το σπίτι μας, χωρίς να χρειαζόμαστε και κανέναν ίσως. Από την άλλη, αυτό σημαίνει ότι εμείς αναλαμβάνουμε όλες τις ειδικότητες, του ηχολήπτη, του παραγωγού, του εκδότη μουσικής και φυσικά μετά πρέπει να το επικοινωνήσεις όλο αυτό. Και πώς αλλιώς θα μάθει ο κόσμος τη δουλειά σου; Πρέπει να την προωθήσεις στα social media, κάτι που στην ακραία του μορφή είναι σαν να γίνεσαι influencer, για να κάνεις influencing την τέχνη σου, το προϊόν σου μέσα σε πολλά εισαγωγικά. Αυτό όμως, δεν είναι η δουλειά μας. Αν είσαι συνθέτης, δεν γίνεται στο description της δουλειάς σου να είναι και δέκα βίντεο την εβδομάδα στο TikTok. Πότε θα βρεις τον χρόνο για να συνθέσεις; Και γιατί να πρέπει να γίνεις πολύ καλός σε αυτό το κομμάτι της δουλειάς; (σ.σ. εδώ η Φίλια σχολιάζει «Ενώ μπορείς πολύ απλά να είσαι “πολύ καλή στα πάρτι”;» και γελάμε – δεν γινόταν μην το μοιραστώ αυτό). Καταρχάς τα party σε βοηθάνε να γράψεις τραγούδια (γελάει). Το να κάνεις βίντεο στο TikTok, όχι τόσο.

Μέσα σε αυτή τη δεκαετία έχεις κυκλοφορήσει 4 πολύ όμορφους δίσκους. Πες μου, τι σημαίνει ο κάθε δίσκος για εσένα;

Ο πρώτος ελληνόφωνος δίσκος αυτής της δεκαετίας ήταν το Bloom του 2018, που είναι πάρα πολύ σημαντικός για ‘μένα. Ήταν μια από τις πρώτες συνεργασίες μου με τον παραγωγό μου τότε, τον Βασίλη Ντοκάκη, μια συνάντηση πάρα πολύ δημιουργική και πολύ όμορφη. Ήταν η στιγμή που άλλαξε τη μουσική μου πορεία. Δηλαδή, ξαφνικά, άρχισαν να γεμίζουν τα μαγαζιά που έπαιζα, ο κόσμος να ξέρει τους στίχους – το πιο σημαντικό. Δεν χρειάζεσαι τίποτα παραπάνω, όταν βλέπεις το κοινό να τραγουδά τους στίχους σου. Θυμάμαι στην παρουσίαση του Bloom ότι δεν μπορούσα να το πιστέψω όταν άρχισαν να τραγουδάνε όλοι το “Πάλι καλά”. Ήταν φοβερό. Ο δίσκος αυτός αγαπήθηκε πολύ, ακόμα μου τον ζητάνε στα live. Μετά το “Ταξίδι Αστρικό” ήταν η συνέχεια της συνεργασίας μου με τον Βασίλη Ντοκάκη. Φτιάξαμε έναν δίσκο ακόμα πιο ηλεκτρονικό και παράλληλα αυτή ήταν η φάση που ήθελα να πάω λίγο περισσότερο προς το λαϊκό τραγούδι, οπότε είχε και δύο “σχεδόν ζεϊμπέκικα” μέσα αυτός ο δίσκος. Νομίζω καταφέραμε να βγάλουμε έναν ήχο που ήταν και πολύ “δικός μας” και πολύ διαφορετικός. Δυστυχώς, βγήκε μέσα στην Covid, όπου όλα ήταν περίεργα. Η παρουσίαση δίσκου συνέχεια ακυρωνόταν, το βινύλιο άργησε να έρθει, βίντεο κλιπ δεν μπορούσαμε να κάνουμε… Οπότε δεν ξέρω αν αναγνωρίστηκε όσο του άξιζε και αυτό με στεναχωρεί λίγο. Μετά το 2024 κυκλοφόρησε το “Πολύ καλή στα Πάρτι”, αυτή ήταν η πρώτη φορά που έκανα εγώ την παραγωγή σε δικό μου προσωπικό άλμπουμ, σε συνεργασία με τον Βασίλη Ντοκάκη που ανέλαβε την ηχοληψία και τη μίξη. Αυτός είναι ένας δίσκος αρκετά περίεργος, γιατί από τη μία έχει μεγάλη εξωστρέφεια και από την άλλη μια πιο θλιμμένη πλευρά, που το βρίσκω πολύ ενδιαφέρον. Και έτσι φτάνουμε στον πιο πρόσφατο δίσκο μου, το “Απαλό”, που κυκλοφόρησε τον Νοέμβριο του 2025 και άνοιξε ένα άλλο κεφάλαιο. Είναι ένας δίσκος αρκετά διαφορετικός, πιο απαλός, όπως λέει και ο τίτλος του. Όλα τα τραγούδια είναι “ήσυχα”, γιατί κάπως έψαχνα πώς μπορώ να φτιάξω έναν ήχο που ουσιαστικά να φέρει κάτι από τη σιωπή. Τον νιώθω πολύ χειροποίητο αυτον τον δίσκο, σαν να είναι “κεντημένος”. Πάλι είναι δική μου η παραγωγή, αλλά και η μίξη. Τον έκανα μέσα στην εγκυμοσύνη μου, που όλα ήταν πολύ έντονα. Τον αγαπώ πολύ αυτόν τον δίσκο και νομίζω ότι όσοι τον άκουσαν, τον χάρηκαν πολύ. Μου έχει πει πολύς κόσμος ότι τον έχει αγαπήσει αυτόν τον δίσκο, αλλά δεν έφτασε πολύ μακριά – δεν πειράζει, ήταν απαλός, σιωπηλός, δεν «φώναζε».

Αν εχω νιώσει και έχω φτιάξει κάτι και αυτό το κάτι προκαλέσει σε κάποιον συναισθήματα, για ‘μένα είναι το παν. Είναι ο λόγος που κάνω μουσική.

Τι συναισθήματα ελπίζεις να εμπνέουν τα τραγούδια σου;

Ελπίζω να εμπνέουν συναισθήματα γενικά – τώρα, τι ακριβώς, δεν με νοιάζει πολύ. Με νοιάζει όμως και μου αρέσει πολύ όταν ο ακροατής κάτι νιώθει, όταν συνδέεται, ακόμα κι αν είναι εντελώς διαφορετικό αυτό που νιώθει από αυτό που ένιωθα εγώ όταν έφτιαχνα το τραγούδι. Αλλά αν κάτι εχω νιώσει και έχω φτιάξει και αυτό το κάτι προκαλέσει σε κάποιον συναισθήματα, τότε για εμένα είναι το παν. Είναι ο λόγος που κάνω μουσική.

Πλησιάζουν και τα δύο live σου στο Κλακάζ, την Πέμπτη 12 και Παρασκευή 13 Νοεμβρίου, για να γιορτάσουμε τα 10 χρόνια Κοκτέιλ. Τι θα ακούσουμε εκεί;

Θα είμαι με τη μπάντα μου, που είναι η Δεσποινίς Τρίχρωμη και η Κατερίνα Παπαχρήστου, είμαστε ένα trio κοριτσίστικο και είμαι φοβερά χαρούμενη που παίζω μαζί τους. Είναι φοβερά ταλαντούχες μουσικοί και πολύ καλές μου φίλες, οπότε περνάμε τέλεια. Έχουμε φτιάξει ένα πρόγραμμα με τραγούδια από όλη την ελληνόφωνή μου δισκογραφία και θα έχουμε την χαρά να έχουμε πολύ ωραίους καλεσμένους. Την Πέμπτη 12 Νοεμβρίου θα έχουμε μαζί μας τον Παναγιώτη Καλαντζόπουλο και τη Sophie Lies. Ο Παναγιώτης είναι για εμένα από τους πιο σημαντικούς Έλληνες συνθέτες, έχουμε κάνει μαζί ένα τραγούδι, το «Εμένα Σκέφτεται» που θα πούμε για πρώτη φορά μαζί live. Με τη Sophie Lies θέλαμε καιρό να συναντηθούμε επί σκηνής, την εκτιμώ πολύ και έχουμε ετοιμάσει μερικά πολύ ωραία πράγματα για το live. Την επόμενη ημέρα, Παρασκευή 13 Νοεμβρίου, θα έχω καλεσμένους μου τον Σταύρο Τσαντέ και τον capette. Με τον Σταύρο γνωριστήκαμε σε πρόβα και νομίζω ταιριάζουμε πολύ, ακόμα και μουσικά, έχουμε ετοιμάσει και μια πολύ αναπάντεχη διασκευή όλοι μαζί. Με τον capette αγαπιόμαστε χρόνια και τον εκτιμώ πολύ, είναι πολύ μεγάλη μου χαρά που θα είναι εκεί. Και τις δύο βραδιές θα ανοίξει η Artemi, μία φανταστική τραγουδοποιός και τραγουδίστρια, που ανυπομονώ να την ακούσετε. Περιμένω πώς και πώς, έχω μεγάλη ανυπομονησία.

Τέλος, τι ελπίζεις για τη Nalyssa τα επόμενα 10 χρόνια;

Ελπίζω να συνεχίσω να κάνω αυτό που κάνω. Ελπίζω να έχω έμπνευση, για να γράφω ωραία τραγούδια, γιατί δεν είναι δεδομένο ότι αυτό θα συμβαίνει πάντα. Ελπίζω να κάνω τη δουλειά μου στις σωστές συνθήκες, να μπορώ να συνεχίσω τις συναυλίες, να βγάζω δίσκους. Αυτά που κάνω δηλαδή, δεν έχω τρελά όνειρα για κάτι μεγαλύτερο. Δεν θεωρώ τίποτα δεδομένο, οπότε θα ήμουν ευγνώμων αν μπορώ να συνεχίσω να κάνω μουσική με τους όρους μου.