Τρώγοντας πίτσα σε «παράγκα» νηπιαγωγείου

Είναι κοινώς παραδεκτό ότι σε αυτή τη χώρα δεν θα πλήξουμε ποτέ, αν κα αυτό έχει το τίμημα να βρισκόμαστε μπροστά σε δυσάρεστες ειδήσεις, που όμως μοιάζουν να είναι ύμνοι στον σουρεαλισμό.

Ανήκει πλέον στο καθημερινό δελτίο για ένα «κύκλωμα», για μία απάτη, για ένα «κόλπο» που κάνει πλουσιότερους τους δράστες και φτωχότερα τα θύματά τους. Πλην όμως τις τελευταίες ημέρες οι ειδήσεις ξεπέρασαν το όριο που μας έκανε να το βλέπουμε ως μία ρουτίνα.

Τόσο η υπόθεση του «κυκλώματος Λιόλιου» όσο και αυτή της Pizza Fan, μοιάζουν βγαλένες από εφάνταστο σενάριο. Στη δε υπόθεση Λιόλιου αφενός μεν αποκαλύφθηκε κάτι που πολλοί υποψιάζονταν από καιρό, ότι η διαφθορά στον επαγγελματικό αθλητισμό είναι πανταχού παρούσα και μάλιστα στην κορυφή της ομοσπονδίας. Το εντυπωσιακότερο όλων, σύμφωνα με τα πρώτα στοιχεία που έγιναν γνωστά από την υπόθεση, είναι ότι στήνονταν παιχνίδια ακόμα και σε σχολικά πρωταθλήματα! Και όμως κάποιοι που διοικούσαν ένα δημοφιλές άθλημα έστησαν ολόκληρο σύστημα για να αλλοιώνουν παιχνίδια σε σχολικούς αγώνες! Ίσως αν η υπόθεση δεν είχε αποκαλυφθεί να «τολμούσαν» ακόμα περισσότερο με πληρωμένα σφυρίγματα σε ομάδες του Δημοτικού ή του νηπιαγωγείου.

Από την άλλη το σκάνδαλο της Pizza Fan δημιουργεί ένα εύλογο ερώτημα. Γιατί ένας επιχειρηματίας που έφτιαξε μια αυτοκρατορία, που είχε συνεχώς αυξανόμενα κέρδη, που μόνο ο κύκλος εργασιών του αναβάζει την υπεραξία της επιχείρησης, φτάνει στο σημείο να στήσει κομπίνα για να «μασήσει» τον ΦΠΑ.

Όλα αυτά βρίσκονται προφανώς στο στάδιο της ανάκρισης και υπάρχει πολύς δρόμος ακόμα και στις δύο υποθέσεις, αλλά μας υπενθυμίζουν ότι ούτε η εξουσία, ούτε τα κέρδη μιας επιχείρησης μπορούν να φρενάρουν μία από της ενοχλητικές ανθρώπινες ιδιότητες: την απληστία.