Συγκέντρωση αλληλεγγύης στους εξεγερμένους μαθητές στη Γαλλία

Συγκέντρωση αλληλεγγύης στους εξεγερμένους μαθητές στη Γαλλίας πραγματοποιεί η Συσπείρωση Αναρχικών, το απόγευμα της Πέμπτης (8/10) στις 19:00 στα Προπύλαια του Συντάγματος.

Συγκεκριμένα, σε ανακοίνωσή τους αναφέρουν τα πιο κάτω:

«Η εξέγερση των μαθητών με αφορμή διάφορα εκπαιδευτικά αιτήματα σε δεκάδες πόλεις της Γαλλίας και ενώ 500 Γυμνάσια και Λύκεια παραμένουν κατειλημμένα, αντιμετωπίζεται από το γαλλικό κράτος με άγρια καταστολή, εκατοντάδες τραυματίες και τουλάχιστον 5.000 συλλήψεις, κυρίως ανήλικων διαδηλωτών.

Οι εξεγερμένοι μαθητές στήνουν οδοφράγματα, πυρπολούν σχολεία, αυτοκίνητα, επιτίθενται σε αστυνομικά τμήματα και συγκρούονται με τις δυνάμεις καταστολής δίχως να υποχωρούν.

Τα παιδιά της «κρίσης» κραυγάζουν για το παρόν και το μέλλον και πυροδοτούν μια ακόμη κοινωνική εξέγερση, όπως έγινε στον ελλαδικό χώρο το 2008, δίχως να έχουν ψευδαισθήσεις για όσα υπόσχονται οι εξουσιαστές, χωρίς να έχουν αυταπάτες για τους λόγους για τους οποίους τα πράγματα θα χειροτερέψουν.

Η «κρίση» χρέους, οι «απαραίτητες» μεταρρυθμίσεις, η προετοιμασία των ευρωπαϊκών κοινωνιών για πόλεμο, η έκρηξη του πληθωρισμού, η ενεργειακή ή πολιτική «κρίση» σημαίνουν ένα και μόνο πράγμα για τους καταπιεσμένους και εκμεταλλευόμενους: οι ζωές μας δεν έχουν την παραμικρή αξία για τους δυνάστες μας.

Να σπάσουμε τις αλυσίδες της παραίτησης,
του φόβου και της ανάθεσης.
Να πιστέψουμε, ότι το μόνο αδύνατον,
είναι να ζούμε με σκυμμένο το κεφάλι.

Η καταστολή δεν θα κάμψει τους αγώνες μας

Το τελευταίο διάστημα, στη Γαλλία έχει πυροδοτηθεί ένα εκτεταμένο κύμα κοινωνικών και μαθητικών κινητοποιήσεων. Μαθητές και μαθήτριες σε ολόκληρη τη χώρα προχωρούν σε καταλήψεις, αποκλεισμούς σχολείων, διαδηλώσεις και συγκρούσεις με τα όργανα καταστολής, διεκδικώντας αξιοπρεπείς συνθήκες εκπαίδευσης και εναντιώνονται στην ολοένα εντεινόμενη υποβάθμιση της δημόσιας παιδείας. Οι κινητοποιήσεις αυτές δεν αποτελούν ένα μεμονωμένο ξέσπασμα δυσαρέσκειας, αλλά αναδεικνύουν τις βαθύτερες αντιφάσεις ενός εκπαιδευτικού συστήματος που αντιμετωπίζει τις ανάγκες των μαθητών ως κόστος και τις κοινωνικές διεκδικήσεις ως απειλή προς καταστολή.

Υπερπλήρη τμήματα, χρόνια υποστελέχωση, ελλείψεις σε εκπαιδευτικούς, σχολικούς νοσηλευτές και προσωπικό υποστήριξης, ανεπαρκείς υποδομές και εξαντλητικά ωράρια συνθέτουν την καθημερινότητα χιλιάδων μαθητών. Πρόκειται για συνθήκες που δεν είναι καθόλου άγνωστες και στην ελληνική εκπαιδευτική πραγματικότητα. Η υποχρηματοδότηση, η απαξίωση των δημόσιων σχολείων και η μετακύλιση των ευθυνών στις ίδιες τις σχολικές κοινότητες αποτελούν όψεις μιας ευρύτερης πολιτικής που υποτάσσει την εκπαίδευση σε δημοσιονομικούς περιορισμούς, αποκλείοντας σταδιακά όλο και περισσότερα κομμάτια της κοινωνίας από την ισότιμη πρόσβαση στη γνώση.

Την ίδια στιγμή, απέναντι στις μαθητικές διεκδικήσεις, το γαλλικό κράτος επιστρατεύει την αστυνομική καταστολή, τις συλλήψεις και τη βία, επιχειρώντας να επιβάλει την πειθάρχηση και να ανακόψει την εξάπλωση των κινητοποιήσεων. Περισσότερες από 5.000 συλλήψεις έχουν καταγραφεί από την έναρξη των κινητοποιήσεων, ενώ σύμφωνα με τις γαλλικές αρχές πάνω από 170 μαθητές έχουν τραυματιστεί. Ωστόσο η κρατική καταστολή στις 5 Οκτωβρίου, πήρε μια ιδιαίτερα σοβαρή διάσταση. Στη Λανς, ένας 15χρονος μαθητής τραυματίστηκε σοβαρά κατά τη διάρκεια κινητοποίησης έξω από σχολείο, χάνοντας το χέρι του μετά την έκρηξη αστυνομικής χειροβομβίδας.

Η αντιμετώπιση των μαθητών ως απειλή, αντί ως υποκειμένων που διεκδικούν τα δικαιώματά τους, αποκαλύπτει τον τρόπο με τον οποίο η κρατική εξουσία αντιμετωπίζει κάθε συλλογική αμφισβήτηση της κυρίαρχης πολιτικής. Όταν οι διεκδικήσεις δεν χωρούν στα θεσμικά όρια που τίθενται από τα πάνω, η καταστολή επιστρατεύεται για να επιβάλει τη σιωπή και την επιστροφή στην κανονικότητα.

Ωστόσο, η κανονικότητα που υπερασπίζεται το κράτος είναι η ίδια που γεννά τις ελλείψεις, την ανασφάλεια και την υποβάθμιση της καθημερινότητάς μας. Είναι η κανονικότητα που απαιτεί από τους μαθητές να αποδέχονται παθητικά τις αποφάσεις που καθορίζουν τη ζωή τους, να προσαρμόζονται σε ένα σχολείο που αδυνατεί να καλύψει τις ανάγκες τους και να αντιμετωπίζουν ως αυτονόητη την αστυνομική παρουσία όταν επιλέγουν να αντισταθούν. Απέναντι σε αυτή τη συνθήκη, οι μαθητικοί αγώνες αναδεικνύουν τη δυνατότητα συλλογικής οργάνωσης, αυτοοργάνωσης και διεκδίκησης από τα κάτω, έξω από τη λογική της ανάθεσης και της παθητικής αναμονής λύσεων από τους εκάστοτε διαχειριστές της εξουσίας.

Για εμάς, η αλληλεγγύη στους αγωνιζόμενους μαθητές και μαθήτριες της Γαλλίας δεν αποτελεί μια συμβολική χειρονομία συμπαράστασης σε έναν αγώνα που διεξάγεται μακριά μας. Αποτελεί αναπόσπαστο κομμάτι της κοινής μας αντίστασης απέναντι στις πολιτικές που υποβαθμίζουν τη δημόσια παιδεία, εντείνουν τους κοινωνικούς αποκλεισμούς και επιχειρούν να πειθαρχήσουν κάθε φωνή αμφισβήτησης. Οι αγώνες των μαθητών οπως και γενικότερα δεν περιορίζονται από εθνικά σύνορα, καθώς οι συνθήκες που τους γεννούν συνδέονται με ευρύτερες κοινωνικές και πολιτικές επιλογές.

Από τα σχολεία της Ελλάδας μέχρι τους δρόμους της Γαλλίας, οι μαθητικοί αγώνες είναι κοινοί.

Αλληλεγγύη στους αγωνιζόμενους μαθητές και μαθήτριες της Γαλλίας.

Κανένας αγώνας δεν είναι μεμονωμένος».