Ο Νετανιάχου σπέρνει τη διχόνοια πριν από τις εκλογές του Ισραήλ

Οι προεκλογικές εκστρατείες έχουν τους δικούς τους συμβολισμούς. Στο Ισραήλ, ο Μπενιαμίν Νετανιάχου επέλεξε φέτος έναν ιδιαίτερα επίκαιρο: τον Δούρειο Ιππο. Σε προεκλογικό βίντεο εν όψει των βουλευτικών εκλογών της 27ης Οκτωβρίου, ένας ψηφιακά δημιουργημένος Γκάντι Αϊζενκοτ, ο πρώην στρατηγός και σήμερα επικεφαλής στις δημοσκοπήσεις, εμφανίζεται να ιππεύει ένα ξύλινο άλογο. Στο εσωτερικό του κρύβονται ο Μανσούρ Αμπάς και ο Γιαΐρ Γκολάν, δύο ακόμη ηγέτες της αντιπολίτευσης.

Το μήνυμα του Νετανιάχου είναι απλό: για να κερδίσει ο Αϊζενκοτ, υποστηρίζει, θα χρειαστεί να συνεργαστεί κρυφά, τόσο με το αραβοϊσραηλινό κόμμα Ραάμ του Αμπάς όσο και με τους Δημοκρατικούς του Γκολάν. Και, από μια άποψη, έχει δίκιο. Το κεντροδεξιό κόμμα Γιάσαρ του Αϊζενκοτ έχει ήδη ξεπεράσει το Λικούντ του Νετανιάχου στον εκλογικό δείκτη του Economist. Ομως, όπως σημειώνει το βρετανικό Μέσο, όποιος και αν επικρατήσει θα χρειαστεί ένα ετερόκλητο σύνολο συμμάχων για να σχηματίσει κυβέρνηση.

Η άνοδος του Αϊζενκοτ είναι ιδιαίτερα ενοχλητική για τον Νετανιάχου επειδή προέρχεται από τον ίδιο χώρο που παραδοσιακά τροφοδοτούσε εκλογικά το Λικούντ: την Κεντροδεξιά. Ετσι εξηγείται και η επιμονή της κυβερνητικής παράταξης να επικεντρώνεται όχι τόσο στις θέσεις του ίδιου, όσο στους πιθανούς συμμάχους του. Στόχος είναι να τον φθείρει μέσω της σύνδεσής του μαζί τους.

Η επίθεση στα αραβικά κόμματα δεν είναι καινούργια τακτική για τον Νετανιάχου. Τα κόμματα αυτά εκπροσωπούν πάνω από το 20% του ισραηλινού πληθυσμού, αλλά ο πρωθυπουργός τα έχει επανειλημμένα χαρακτηρίσει «υποστηρικτές της τρομοκρατίας» και έχει παρουσιάσει το Ραάμ ως παρακλάδι της Μουσουλμανικής Αδελφότητας. Την ίδια στιγμή, όμως, όταν το χρειαζόταν, δεν δίστασε να αναζητήσει τη στήριξη του ίδιου του Αμπάς. Ο Economist επισημαίνει έτσι την αντίφαση μιας πολιτικής που αντιμετωπίζει τα αραβικά κόμματα ως ανεπιθύμητα, αλλά τα θεωρεί χρήσιμα όταν οι αριθμοί το απαιτούν.

Πιο ενδιαφέρουσα είναι η προσπάθεια να εφαρμοστεί η ίδια λογική και σε ένα εβραϊκό, σιωνιστικό κόμμα. Ο Γκολάν έχει κατά καιρούς δώσει στους αντιπάλους του επιχειρήματα. Πριν από μία δεκαετία, ως υπαρχηγός του ισραηλινού στρατού, είχε συγκρίνει όσα συνέβαιναν στο Ισραήλ με «τρομακτικές διαδικασίες» που είχαν προηγηθεί του Ολοκαυτώματος στην Ευρώπη. Κατά τη διάρκεια του πολέμου στη Γάζα, δήλωσε επίσης ότι ένα «λογικό κράτος» δεν κάνει πόλεμο εναντίον αμάχων, δεν σκοτώνει μωρά «ως χόμπι» και δεν θέτει ως στόχο την εκδίωξη ενός πληθυσμού.

Οι αντίπαλοί του χρησιμοποιούν τώρα αυτές τις δηλώσεις για να παρουσιάσουν τους Δημοκρατικούς ως ριζοσπαστικούς και μη σιωνιστές, άρα ακατάλληλους για συμμετοχή στην κυβέρνηση. Μέχρι στιγμής, όμως, η τακτική δεν φαίνεται να αποδίδει. Οι δημοσκοπήσεις, όπως καταγράφονται στον Economist, δεν μετακινούνται προς όφελος του Νετανιάχου, ενώ κανένας από τους υπόλοιπους βασικούς ηγέτες της αντιπολίτευσης δεν έχει αποκλείσει τη συμμετοχή των Δημοκρατικών σε μια μελλοντική κυβέρνηση.

Το ζήτημα της συνεργασίας με αραβικό κόμμα είναι διαφορετικό. Εδώ ο Νετανιάχου έχει ήδη καταφέρει να διχάσει την αντιπολίτευση. Ο Γκολάν είναι ο μόνος που τάσσεται ανοιχτά υπέρ μιας τέτοιας συνεργασίας. Ο Αϊζενκοτ δηλώνει ότι θα μπορούσε να κυβερνήσει με οποιοδήποτε κόμμα αποδέχεται ένα γενικό πλαίσιο αρχών, όπως τις αξίες της Διακήρυξης της Ανεξαρτησίας του Ισραήλ. Ωστόσο, προτιμά ακόμη και μια ασταθή κυβέρνηση μειοψηφίας από τη συμμετοχή των αραβικών κομμάτων. Ο Economist σημειώνει ότι έτσι ο Νετανιάχου, ακόμη και χωρίς να εξασφαλίζει κοινοβουλευτική πλειοψηφία, έχει αρχίσει να καθορίζει τους όρους του παιχνιδιού.

Η πίεση έχει ήδη ωθήσει τον Αϊζενκότ σε σκληρότερες εθνικιστικές θέσεις. Πρόσφατα απέκλεισε κατηγορηματικά την αποδοχή παλαιστινιακού κράτους, εφόσον σχηματίσει κυβέρνηση. Κατά τον Economist, η πορεία αυτή μπορεί να τον οδηγήσει τελικά σε μια εύθραυστη και βραχύβια κυβέρνηση, με πολιτικές που δεν θα διαφέρουν ιδιαίτερα από εκείνες της απερχόμενης.

Μέσα σε αυτό το σκηνικό, ο Μανσούρ Αμπάς επιχειρεί τη δική του πολιτική ανατροπή. Είναι ο μόνος άραβας-ισραηλινός ηγέτης που έχει συμμετάσχει σε κυβερνητικό συνασπισμό: το 2021 στήριξε την κυβέρνηση του δεξιού Ναφτάλι Μπένετ. Κατηγορεί τα υπόλοιπα αραβικά κόμματα, που κατεβαίνουν ενωμένα, ότι δεν είναι διατεθειμένα να κάνουν τους αναγκαίους συμβιβασμούς ώστε να συμμετάσχουν στην κυβέρνηση και να πετύχουν πραγματικές αλλαγές.

Φέτος, το Ραάμ κατεβάζει για πρώτη φορά εβραίο υποψήφιο: τον Γιόαβ Σεγκαλόβιτς, έναν κοσμικό κεντρώο που έχει κάνει καριέρα ως αστυνομικός ερευνητής. Η επιλογή του μπορεί να βοηθήσει τον Αμπάς να κάνει το κόμμα του πιο αποδεκτό στους εβραίους πιθανούς εταίρους. Ταυτόχρονα, συνδέεται με μια συγκεκριμένη προτεραιότητα: την αντιμετώπιση της αιματηρής δράσης των συμμοριών στις αραβικές κοινότητες, για την οποία ο Αμπάς θεωρεί ότι η αστυνομία, σήμερα υπό τον ακροεθνικιστή Ιταμάρ Μπεν-Γκβιρ, πρέπει να δείξει μεγαλύτερη αποφασιστικότητα.

Οπως καταλήγει η ανάλυση του Economist, ο Αμπάς δεν περιμένει απλώς να τον συμπεριλάβουν στον επόμενο κυβερνητικό συνασπισμό. Οπως και ο Νετανιάχου, προσπαθεί να αλλάξει τους ίδιους τους κανόνες με τους οποίους θα σχηματιστεί η επόμενη κυβέρνηση. Δεν θέλει να είναι ο κρυμμένος επιβάτης μέσα στον Δούρειο Ιππο. Θέλει να βρίσκεται πάνω του και να τον οδηγεί.

Ακολούθησε το . .

Πρόσθεσε το . ως προτιμώμενη πηγή στη Google