Τσίπρας στο «Marianne»: Έχουμε βουλγαρικούς μισθούς, γαλλικές τιμές και κινεζικές συνθήκες εργασίας

Όπως σημειώνει χαρακτηριστικά, «οι προοδευτικές δυνάμεις σε όλη την Ευρώπη οφείλουν να υψώσουν τοίχος απέναντι στην Ακροδεξιά».

«Ο φόρος του μεγάλου πλούτου η μόνη λύση»

Μιλώντας συγκεκριμένα στο Marianne για τους στόχους που έχει θέσει με την πρωτοβουλία της ΕΛ.Α.Σ., ο κ. Τσίπρας δήλωσε πως «στόχος μας να πάρουμε πίσω την ευκαιρία για δίκαιη ανάπτυξη που σπατάλησε ο Μητσοτάκης», ενώ συμπλήρωσε πως «νέος οικονομικός και κοινωνικός πατριωτισμός σημαίνει παράγουμε περισσότερα, μοιραζόμαστε δικαιότερα, ζούμε καλύτερα στον τόπο μας».

Παράλληλα τόνισε πως «ο φόρος του μεγάλου πλούτου η μόνη λύση για την αντιμετώπιση των ανισοτήτων».

Στρέφοντας τα «πυρά» του στην ελληνική κυβέρνηση, ο Αλέξης Τσίπρας ανέφερε πως «το 2019, η χώρα μόλις είχε βγει από τα μνημόνια, από μια τρομερή κρίση που είχε μειώσει το ΑΕΠ της κατά 25% και είχε υποστεί λιτότητα. Η κατάσταση έχει επιδεινωθεί και οι ανισότητες έχουν διευρυνθεί. Η Ελλάδα βρίσκεται στις τελευταίες θέσεις σχεδόν όλων των ευρωπαϊκών κατατάξεων».

«Το 2019, ο μέσος ελληνικός μισθός ήταν κατά 83% υψηλότερος από τον βουλγαρικό· σήμερα είναι υψηλότερος μόλις κατά 17%. Το 2019, δεν δαπανούσατε το 40% του εισοδήματός σας για το ενοίκιο. Το κόστος ζωής, που είναι τρομακτικό, επιδεινώνεται σε μεγάλο βαθμό εξαιτίας των καρτέλ που κυριαρχούν σχεδόν σε ολόκληρη την οικονομία. Ο πληθωρισμός είναι από τους υψηλότερους στην ΕΕ. Οι τιμές στα σούπερ μάρκετ είναι αντίστοιχες, αν όχι υψηλότερες, από τις τιμές στη Γαλλία. Η χώρα βρίσκεται στην τελευταία θέση της ΕΕ ως προς το κατά κεφαλήν ΑΕΠ σε όρους αγοραστικής δύναμης» ανέφερε μεταξύ άλλων.

«Έχουμε βουλγαρικούς μισθούς, γαλλικές τιμές και κινεζικές συνθήκες εργασίας»

Σχολίασε, δε, πως «ένας μέσος Έλληνας πρέπει να κάνει δύο δουλειές ή να εργάζεται δώδεκα ώρες την ημέρα για να τα βγάλει πέρα. Με λίγα λόγια, έχουμε βουλγαρικούς μισθούς, γαλλικές τιμές και κινεζικές συνθήκες εργασίας. Είναι σαν η κυβέρνηση του Κυριάκου Μητσοτάκη να επιβάλλει ένα νέο μνημόνιο στον ελληνικό λαό».

Ο ίδιος αντιπαρέβαλε το σχέδιο του νέου κόμματός του, σημειώνοντας πως «στη Θεσσαλονίκη παρουσίασα τις βασικές γραμμές ενός εθνικού σχεδίου ανασυγκρότησης: «Παράγουμε περισσότερα, αναδιανέμουμε δικαιότερα, ζούμε καλύτερα». Το σχέδιο αυτό, απαραίτητο για να αποφύγουμε μια νέα κρίση, χαράζει μια προοπτική δίκαιης ανάπτυξης και ανασυγκρότησης της παραγωγικής βάσης της χώρας, προϋπόθεση για μια βιώσιμη οικονομία που θα ωφελεί κάθε νοικοκυριό».

Ιδιαίτερη αναφορά κάνει στα πρόσωπα του διεθνούς πολιτικού σκηνικού από τα οποία δηλώνει πως «εμπνέεται».

«Εμπνέομαι, μεταξύ άλλων, από τον Δημοκρατικό βουλευτή της Καλιφόρνιας Ρο Κάνα, τον Μπέρνι Σάντερς και τους οικονομολόγους Τομά Πικετί και Γκαμπριέλ Ζουκμάν» ανέφερε.

Στη βάση αυτή, περιγράφει πως «για λόγους κοινωνικής δικαιοσύνης, θα εισαγάγω φόρο περιουσίας για το πλουσιότερο 1% της χώρας, ύψους 1% επί της περιουσίας του. Ο Ζουκμάν προτείνει 2%, αλλά σε παγκόσμια κλίμακα, κάτι που προϋποθέτει συντονισμό όλων των κρατών, ομόφωνη συμφωνία στην ΕΕ και διακρατικές συμφωνίες εφαρμογής. Ας θεσπίσουμε, λοιπόν, στην Ελλάδα αυτόν τον πατριωτικό φόρο του πλουσιότερου 1% προς το υπόλοιπο 99%».

Εκφράζει την ελπίδα του για τις δημοσκοπήσης που θέλουν την Ελληνική Αριστερή Συμπαράταξη δεύτερο κόμμα, σχολιάζοντας πως «οι πολίτες έχουν καταλάβει ότι η πολιτική της σημερινής κυβέρνησης διευρύνει τις ανισότητες και βυθίζει τη χώρα στη διαφθορά. Επτά στους δέκα Έλληνες επιθυμούν πολιτική αλλαγή. Η κοινή γνώμη αντέδρασε πολύ θετικά στη δημιουργία του κόμματος».

Οι συμμαχίες στη διεθνή σκακιέρα

Απαντώντας στο ερώτημα με ποιους θα μπορούσε να συμμαχήσει σε διεθνές επίπεδο, ο κ. Τσίπρας αναφέρει πως «στην ιδρυτική μας διακήρυξη αναφερόμαστε σε τρία πολιτικά ρεύματα της Αριστεράς: τη ριζοσπαστική Αριστερά, τη σοσιαλδημοκρατία και την πολιτική οικολογία».

«Απέναντι στην ολιγαρχία που κατέχει τον πλούτο, όλοι θέλουμε να υπερασπιστούμε την κοινωνική πλειοψηφία, εφαρμόζοντας πολιτικές αναδιανομής, κοινωνικής συνοχής και βιώσιμης και δίκαιης ανάπτυξης. Στην Ευρώπη, σε μια περίοδο κατακερματισμού της Αριστεράς, είμαστε έτοιμοι να συνεργαστούμε και με τα τρία αυτά ρεύματα».

«Συζητάμε με όλα τα κόμματα, την Ανυπότακτη Γαλλία (LFI), το Σοσιαλιστικό Κόμμα (PS), το Κομμουνιστικό Κόμμα (PC)… Η γαλλική Αριστερά έχει την σημαντική ευθύνη να εμποδίσει την άνοδο της ακροδεξιάς. Η μάχη αυτή αφορά, ευρύτερα, ολόκληρο τον δημοκρατικό και προοδευτικό κόσμο της Γαλλίας.

Όπως και στην υπόλοιπη Ευρώπη, βλέπουμε μια κανονικοποίηση της ακροδεξιάς. Οι εκλογές στη Γαλλία θα είναι κρίσιμες για την εξέλιξη της Ευρώπης συνολικά».

«Είμαι έτοιμος να συνεργαστώ με όλους, είτε συμφωνούμε είτε διαφωνούμε.

Όταν ήμουν Πρωθυπουργός, συνεργάστηκα ακόμη και με τον Πρόεδρο Τραμπ, παρά τις ιδεολογικές μας διαφορές. Σε κάθε περίπτωση, μια νίκη της Αριστεράς θα ήταν μια θετική εξέλιξη τόσο για τη Γαλλία όσο και για την Ελλάδα» ανέφερε.

Την ίδια ώρα, απαντώντας στο ερώτημα εάν υπάρχει ενδεχόμενο «Frexit», σχολιάζει:

«Δεν θα μπορούσα ποτέ να φανταστώ ότι ένας Γάλλος θα μου έκανε αυτή την ερώτηση. Δεν μπορώ να φανταστώ την ΕΕ χωρίς τη Γαλλία, η οποία αποτελεί έναν από τους πυλώνες του ευρωπαϊκού οικοδομήματος».

«Αν όμως η ΕΕ συνεχίσει να εφαρμόζει πολιτικές λιτότητας, διεύρυνσης των ανισοτήτων, απόκλισης μεταξύ των κρατών-μελών και παραγωγικής παρακμής, υπάρχει σοβαρός κίνδυνος αποσύνθεσής της. Υπάρχουν, λοιπόν, οικονομικοί και κοινωνικοί κίνδυνοι» προειδοποιεί.

«Μην ξεχνάμε πώς έφτασε στην εξουσία ο Χίτλερ»

Κρούει, όμως, παράλληλα, τον κώδωνα του κινδύνου για την άνοδο της ακροδεξιάς. «Ο κίνδυνος αυτός είναι υπαρκτός. Στη Γερμανία ανεβαίνει το AfD, στη Γαλλία ενισχύεται το RN… Η Ιστορία δείχνει ότι η ακροδεξιά είναι η πιο συστημική δύναμη που υπάρχει. Ας μην ξεχνάμε ότι ο Χίτλερ έφτασε στην εξουσία με τη στήριξη συγκεκριμένων οικονομικών συμφερόντων στη Γερμανία» ανέφερε.

«Σήμερα, η ακροδεξιά ενδύεται έναν αντισυστημικό μανδύα για να προσελκύσει την ψήφο των λαϊκών τάξεων. Αν όμως αναλάβει την εξουσία, θα αποκαλύψει γρήγορα τον πραγματικό της χαρακτήρα ως δύναμης υπεράσπισης του συστήματος.

Η Αριστερά, λοιπόν, πρέπει να είναι έτοιμη να αποτελέσει την εναλλακτική, χωρίς να χάσει την πυξίδα της: τις αξίες της και την υπεράσπιση των συμφερόντων των λαϊκών τάξεων απέναντι στη χρηματοπιστωτική ολιγαρχία» υπογραμμίζει.