Το ρεκόρ και το παράδοξο της Πρέμιερ Λιγκ

Τέσσερις ώρες πριν εκπνεύσει η maxi θερινή μεταγραφική περίοδος των 79 ημερών στην Αγγλία, τα ξημερώματα της Τετάρτης 2 Σεπτεμβρίου, η Μάντσεστερ Σίτι απέκτησε τον παίκτη που επιθυμούσε να εντάξει στο ρόστερ της όσο κανέναν άλλον αυτό το καλοκαίρι: τον Εντσο Φερνάντες. Για να τα καταφέρει, χρειάστηκε να καταβάλει στην Τσέλσι 145 εκατομμύρια ευρώ, ισοφαρίζοντας το ρεκόρ της ακριβότερης μεταγραφής όλων των εποχών στο βρετανικό ποδόσφαιρο. Το ίδιο ποσό είχε δαπανήσει πέρυσι η Λίβερπουλ για να αγοράσει τον Αλεξάντερ Ισακ από τη Νιούκαστλ.

Ο 25χρονος αργεντινός μεσοεπιθετικός έγινε ο πρώτος παίκτης στην Ιστορία του ποδοσφαίρου, που πρωταγωνίστησε δύο φορές σε μετακίνηση αξίας άνω των 100 εκατομμυρίων λιρών (116,5 εκατ. ευρώ) – το 2023 η Τσέλσι είχε πληρώσει 125 εκατ. ευρώ για να τον πάρει από την Μπενφίκα. Είναι, επίσης, ο τρίτος που έσπασε (ή ισοφάρισε) το ρεκόρ μεταγραφής στη Βρετανία, μετά τον Αλαν Σίρερ και τον Ρίο Φέρντιναντ.

Οι 20 σύλλογοι της Πρέμιερ Λιγκ ξόδεψαν για νέους παίκτες, στο σύνολο, 4 δισεκατομμύρια ευρώ. Αν το αντίστοιχο ποσό πριν από 12 μήνες (3,66 δισ. ευρώ) φάνταζε αδιανόητο, εφέτος είναι ακόμη υψηλότερο. Ρεκόρ, για δεύτερο διαδοχικό καλοκαίρι. Αλλά το πιο εντυπωσιακά είναι ότι αυξάνεται ραγδαία. Πέντε χρόνια πριν, δεν ξεπερνούσε τα 1,3 δισ. ευρώ. Μετά το τέλος της πανδημίας, οι δουλειές στο αγγλικό πρωτάθλημα πηγαίνουν περίφημα.

Τρεις από τις 10 πιο δαπανηρές μεταγραφές στα ποδοσφαιρικά χρονικά καταγράφηκαν αυτό το καλοκαίρι, όλες από συλλόγους της Αγγλίας. Τις δύο τις έκανε η Σίτι. Εκτός από τον Φερνάντες, απέκτησε και τον μέσο της Νότιγχαμ Φόρεστ, Ελιοτ Αντερσον, έναντι 135 εκατ. ευρώ. Το ίδιο ποσό, περίπου, έδωσε η Τσέλσι στην Αστον Βίλα για τον Μόργκαν Ρότζερς. Μόνο δύο μεταγραφές ξεπέρασαν εφέτος τα 70 εκατ. ευρώ και δεν ήταν «αγγλικές», σημειώνει το BBC Sport: του Γιάν Ντιομάντε στη Ρεάλ Μαδρίτης και του Αντονι Γκόρντον στην Μπαρτσελόνα.

Ενδεκα από τα 20 club της Πρέμιερ Λιγκ κατέρριψαν τα ρεκόρ τους στη μεταγραφική αγορά – έξι από αυτά σε περισσότερες από μια περιπτώσεις. Δεν ξόδεψαν ανοιχτόχερα μόνο η Σίτι (534 εκατ. ευρώ), η Τσέλσι (407 εκατ. ευρώ), ή η Τότεναμ (352 εκατ. ευρώ). Η νεοφώτιστη Ιπσουϊτς αγόρασε παίκτες συνολικής αξίας 200 εκατ. ευρώ. Πλήρωσε περισσότερα από όσα, η Μπαρτσελόνα, η Μίλαν, η Γιουβέντους και η πρωταθλήτρια Ευρώπης, Παρί Σεν-Ζερμέν. Η Χαλ, που επίσης προβιβάστηκε τώρα στην Α’ Κατηγορία, προσέθεσε στο ρόστερ της 18 νέους παίκτες. Ανάμεσά τους, τον Χρήστο Μουζακίτη και τον Κωνσταντή Τζολάκη, για τους οποίους κατέβαλε στον Ολυμπιακό (συνολικά) σχεδόν 40 εκατ. ευρώ. Αν βάλουμε στην εξίσωση και την Κόβεντρι, τα τρία νέα μέλη της Πρέμιερ ξόδεψαν μαζί σχεδόν 450 εκατ. ευρώ.

Οι Αγγλοι πούλησαν, κιόλας. Αλλά η συνολική αξία των αγορών τους ήταν μεγαλύτερη από εκείνη των πωλήσεων κατά, περίπου, 1,2 δισεκατομμύρια ευρώ. Οι καθαρές δαπάνες των Ισπανών και των Ιταλών ήταν… ψιλά, σε σύγκριση με αυτό το τεράστιο ποσό. Οι σύλλογοι της Γερμανίας και της Γαλλίας εισέπραξαν από παραχωρήσεις παικτών τους περισσότερα από όσα ξόδεψαν για να ενισχυθούν.

Το 35% των μεταγραφικών deals στην Πρέμιερ Λιγκ αφορούσαν σε μετακινήσεις από έναν αγγλικό σύλλογο σε άλλον, ακόμη και ευθέως ανταγωνιστικό. Αυτό συνέβη για πρώτη φορά σε τόσο μεγάλο βαθμό επειδή, όπως εξηγούν ποδοσφαιρικοί αναλυτές, τα club του εξωτερικού ανεβάζουν υπερβολικά τις οικονομικές τους απαιτήσεις για παίκτες που ενδιαφέρουν κάποια αγγλική ομάδα επιδιώκοντας να εκμεταλλευθούν την ευμάρεια του πιο πλούσιου πρωταθλήματος στον πλανήτη. Επτά από τις δέκα ακριβότερες μεταγραφές αυτό το καλοκαίρι ήταν… εσωτερική υπόθεση του αγγλικού ποδοσφαίρου.

Συμβαίνει, όμως, και κάτι παράξενο, παρατηρεί το BBC Sport. Οι αγγλικοί σύλλογοι δεν είναι τόσο ελκυστικοί, όσο θα περίμενε κανείς, για τους κορυφαίους ποδοσφαιριστές της Ευρώπης και της Νότιας Αμερικής, ιδίως τους επιθετικούς και τους μέσους. Από το 1992 που υπάρχει η Πρέμιερ Λιγκ μέχρι σήμερα, μόνο τρεις παίκτες κατέκτησαν τη «Χρυσή Μπάλα» ενώ αγωνίζονταν στο Νησί: ο Μάικλ Οουεν της Λίβερπουλ (2001), ο Κριστιάνο Ρονάλντο της Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ (2008) και ο Ρόδρι της Μάντσεστερ Σίτι (2024).

Την Αγγλία την προτιμούν, κυρίως, μεγάλα ταλέντα 18-22 ετών που, ακόμη, δεν έχουν εξελιχθεί σε παγκόσμιους «αστέρες». Ο Ερλινγκ Χάαλαντ είναι μια από τις εξαιρέσεις που επιβεβαιώνουν τον κανόνα. Αλλά κι εκείνος, όταν έφυγε από την Ντόρτμουντ για να πάει στη Σίτι (2002), δεν ήταν αυτός που είναι σήμερα. Το αγγλικό πρωτάθλημα είναι, ίσως, το πιο κατάλληλο περιβάλλον για έναν παίκτη που ετοιμάζεται για το μεγάλο άλμα στην καριέρα του. Το έκαναν εκεί, ο Ντένις Μπέργκαμπ, ο Ερίκ Καντονά, ο Τιερί Ανρί, ο Κριστιάνο Ρονάλντο και πολλοί ακόμη.

Ο Ρονάλντο αφίχθη στο Μάντσεστερ (Γιουνάιτεντ) σε ηλικία 18 ετών. Κέρδισε τη «Χρυσή Μπάλα» πέντε χρόνια αργότερα, και το επόμενο καλοκαίρι έφυγε για τη Ρεάλ Μαδρίτης. Η Ρεάλ και η Μπαρτσελόνα αποδεικνύονται πολύ πιο ελκυστικοί προορισμοί για τους «φτασμένους» παίκτες, από ό,τι οι κορυφαίοι αγγλικοί σύλλογοι. Ο Λουίς Σουάρες εγκατέλειψε τη Λίβερπουλ για την Μπαρτσελόνα μήνες αφότου κέρδισε το «Χρυσό Παπούτσι» στην Πρέμιερ Λιγκ. Ο Γκάρεθ Μπέιλ και ο Εντέν Αζάρ εξαργύρωσαν τη φήμη που απέκτησαν στο Λονδίνο, υπογράφοντας ηγεμονικά συμβόλαια στη Ρεάλ. Ακόμη και οι Αγγλοι, όπως ο Τζουντ Μπέλιγχαμ και ο Χάρι Κέιν, είναι πρόθυμοι να παίξουν σε κάποιο άλλο μεγάλο πρωτάθλημα της Ευρώπης, εφόσον τους δοθεί η ευκαιρία. Ο Κιλιάν Εμπαπέ, ο Νεϊμάρ, ή ο Λιονέλ Μέσι, δεν μπήκαν στον πειρασμό να αγωνιστούν στην Αγγλία. Ούτε, τώρα, ο Βινίσιους, που τον ήθελε η Αρσεναλ.

Στα ‘80s και στα ‘90s, τότε που το ιταλικό πρωτάθλημα ήταν το πιο πλούσιο στην Ευρώπη, αρκετοί από τους μεγαλύτερους σούπερ-σταρ της εποχής πέρασαν εκεί μερικά από τα καλύτερά τους χρόνια. Ντιέγκο Μαραντόνα, Ρονάλντο (το «Φαινόμενο»), Μισέλ Πλατινί, Μάρκο φαν Μπάστεν, Ζινεντίν Ζιντάν, Λόταρ Ματέους… Ποιον να πρωτοθυμηθούμε; Με την Πρέμιερ Λιγκ δεν συνέβη το ίδιο, όταν πλέον έγινε εκείνη η ποδοσφαιρική πρωτεύουσα. Με σπάνιες εξαιρέσεις, τα «μεγάλα ονόματα» επέλεξαν την Αγγλία αργά στην καριέρα τους (Ρούουντ Γκούλιτ, Ζορζ Γουεά, Αντρέι Σεβτσένκο), ή… πολύ αργά: Ο Ζλάταν Ιμπραΐμοβιτς στα 34. Ο Γιούργκεν Κλίνσμαν στα 30. Ο Κριστιάνο επέστρεψε στα 36.

Κανείς δεν θα αρνηθεί ότι η Πρέμιερ Λιγκ είναι ο ποδοσφαιρικός παράδεισος επί της Γης. Αλλά δεν είναι ανεξήγητο, που πολλοί σούπερ-σταρ επιλέγουν να παίξουν αλλού – κυρίως στην Ισπανία. Το κλίμα στη νότια Ευρώπη είναι πιο φιλικό, σε σχέση με τη μονίμως βροχερή Αγγλία. Η ζωή εκεί είναι καλύτερη, ιδίως για νέους που βγάζουν πολλά χρήματα. Η γλώσσα και η κουλτούρα είναι οικεία στους παίκτες που έρχονται στην Ευρώπη από τη Νότια Αμερική. Η Ρεάλ και η Μπαρτσελόνα σαρώνουν τα τρόπαια στο Τσάμπιονς Λιγκ και αποτελούν την ιδανική σκηνή για τους ποδοσφαιριστές που φιλοδοξούν να κατακτήσουν τη «Χρυσή Μπάλα».

Ο Γκονζάλο Ιγκουαΐν, ο οποίος έχει φορέσει τη φανέλα της Τσέλσι, εξήγησε κάποτε τον λόγο για τον οποίο ο Λιονέλ Μέσι δεν έπρεπε να αγωνιστεί σε αγγλική ομάδα: «Εκεί οι αμυντικοί είναι σαν ντουλάπες, σε κλωτσάνε όπου βρουν και οι διαιτητές δεν δίνουν τίποτα». Υπερβολικό – και αστείο να το λέει ένας Αργεντινός. Αλλά η αλήθεια είναι ότι η Πρέμιερ Λιγκ είναι εξαιρετικά απαιτητική. Το παιχνίδι είναι πολύ physical, γρήγορο και με μεγάλη ένταση, και εύκολα ματς δεν υπάρχουν. Είναι λογικό, κάποιοι αρτίστες της μπάλας να προτιμούν πρωταθλήματα με πιο αργό ρυθμό.

Ακολούθησε το . .

Πρόσθεσε το . ως προτιμώμενη πηγή στη Google