
Σι, Τραμπ, Πούτιν: Τι περιμένουμε από την ιστορική συνάντηση που μπορεί να αλλάξει τις ισορροπίες
Ανταπόκριση από τις ΗΠΑ
Μια από τις σημαντικότερες διπλωματικές συναντήσεις των τελευταίων ετών αναμένεται να πραγματοποιηθεί αύριο, Πέμπτη 19 Νοεμβρίου, στην κινεζική πόλη Σενζέν, όπου ο πρόεδρος των Ηνωμένων Πολιτειών Ντόναλντ Τραμπ, ο πρόεδρος της Ρωσίας Βλαντίμιρ Πούτιν και ο πρόεδρος της Κίνας Σι Τζινπίνγκ θα καθίσουν στο ίδιο τραπέζι σε μια τριμερή σύνοδο κορυφής.
Η συνάντηση πραγματοποιείται στο περιθώριο της συνόδου της Οικονομικής Συνεργασίας Ασίας–Ειρηνικού (APEC), ωστόσο το διπλωματικό της βάρος υπερβαίνει κατά πολύ την ατζέντα ενός περιφερειακού οικονομικού οργανισμού.
Οι ηγέτες τριών πυρηνικών δυνάμεων, με διαφορετικά και συχνά αντικρουόμενα στρατηγικά συμφέροντα, επιχειρούν να διερευνήσουν εάν υπάρχει περιθώριο συνεννόησης σε μια περίοδο κατά την οποία οι διεθνείς ισορροπίες δοκιμάζονται από πολεμικές συγκρούσεις, οικονομικές αντιπαραθέσεις και έναν ολοένα εντονότερο τεχνολογικό ανταγωνισμό.
Παρά τον υψηλό συμβολισμό, οι προσδοκίες για άμεσες, δεσμευτικές συμφωνίες παραμένουν συγκρατημένες.
Το βασικό ερώτημα δεν είναι μόνο τι μπορούν να συμφωνήσουν οι τρεις ηγέτες, αλλά και αν η συνάντηση θα αποτελέσει την αφετηρία μιας νέας διαδικασίας διαχείρισης των σχέσεων μεταξύ των μεγαλύτερων στρατιωτικών και οικονομικών δυνάμεων του πλανήτη.
Τι συμβολίζει η επιλογή της Σενζέν
Η επιλογή της Σενζέν δεν είναι τυχαία.
Η πόλη στη νότια Κίνα, κοντά στο Χονγκ Κονγκ, αποτελεί ένα από τα σημαντικότερα τεχνολογικά και βιομηχανικά κέντρα της χώρας. Εκεί έχουν αναπτυχθεί ισχυρές επιχειρήσεις στους τομείς των τηλεπικοινωνιών, της ρομποτικής, της τεχνητής νοημοσύνης, των ηλεκτρονικών συστημάτων και των ηλεκτρικών οχημάτων.
Για την κινεζική ηγεσία, η Σενζέν αποτελεί σύμβολο της οικονομικής μεταμόρφωσης της χώρας: από ένα κέντρο παραγωγής χαμηλού κόστους σε μια περιοχή που διεκδικεί πρωταγωνιστικό ρόλο στην παγκόσμια τεχνολογική καινοτομία.
Η πραγματοποίηση της τριμερούς συνάντησης εκεί προσφέρει στον Σι Τζινπίνγκ την ευκαιρία να παρουσιάσει την Κίνα όχι μόνο ως μια ανερχόμενη γεωπολιτική δύναμη, αλλά και ως χώρα που διαθέτει τις τεχνολογικές και παραγωγικές δυνατότητες να ανταγωνιστεί τις Ηνωμένες Πολιτείες.
Η Κίνα επιδιώκει παράλληλα να προβάλει την εικόνα μιας δύναμης που μπορεί να φιλοξενεί και να διευκολύνει τον διάλογο μεταξύ κρατών με βαθιές στρατηγικές διαφωνίες.
Το πυρηνικό ζήτημα: Η πρώτη μεγάλη δοκιμασία της συνάντησης
Ένα από τα βασικότερα θέματα που αναμένεται να απασχολήσουν τους τρεις ηγέτες είναι το μέλλον του ελέγχου των πυρηνικών εξοπλισμών.
Η λήξη της συνθήκης New START τον Φεβρουάριο του 2026 άφησε τις Ηνωμένες Πολιτείες και τη Ρωσία χωρίς το τελευταίο μεγάλο διμερές πλαίσιο περιορισμού των στρατηγικών πυρηνικών τους οπλοστασίων.
Η εξέλιξη αυτή έχει ενισχύσει τις ανησυχίες για έναν νέο κύκλο εξοπλιστικού ανταγωνισμού, σε μια περίοδο κατά την οποία η Κίνα επεκτείνει τις πυρηνικές της δυνατότητες.
Ο Ντόναλντ Τραμπ έχει εκφράσει την επιθυμία να προχωρήσει σε μια νέα συμφωνία που δεν θα περιορίζεται στις Ηνωμένες Πολιτείες και τη Ρωσία, αλλά θα συμπεριλαμβάνει και την Κίνα.
Βλάντιμιρ Πούτιν και Ντόναλντ Τραμπ (AP Photo/Julia Demaree Nikhinson, File)
AP
Η αμερικανική προσέγγιση βασίζεται στην εκτίμηση ότι ένα σύγχρονο σύστημα ελέγχου εξοπλισμών πρέπει να λαμβάνει υπόψη και τις τρεις δυνάμεις.
Ωστόσο, η κινεζική πλευρά έχει διαχρονικά αντιταχθεί στην ένταξή της σε ένα πλαίσιο ισότιμων αριθμητικών περιορισμών, υποστηρίζοντας ότι το πυρηνικό της οπλοστάσιο παραμένει σημαντικά μικρότερο από εκείνα των ΗΠΑ και της Ρωσίας.
Για το Πεκίνο, μια συμφωνία που θα επέβαλλε ανάλογες υποχρεώσεις στις τρεις χώρες θα μπορούσε να περιορίσει δυσανάλογα τη δική του στρατηγική ανάπτυξη.
Από την άλλη πλευρά, η Μόσχα επιθυμεί να διατηρήσει τον κεντρικό της ρόλο στις συζητήσεις για τη στρατηγική σταθερότητα, καθώς το πυρηνικό της οπλοστάσιο εξακολουθεί να αποτελεί έναν από τους σημαντικότερους παράγοντες της διεθνούς ισχύος της.
Το πιθανότερο αντικείμενο ουσιαστικής προόδου, επομένως, είναι η έναρξη ή η διεύρυνση ενός διαλόγου για τη στρατηγική σταθερότητα, τους μηχανισμούς επικοινωνίας και την αποφυγή επικίνδυνων παρεξηγήσεων μεταξύ των πυρηνικών δυνάμεων.
Μια τέτοια εξέλιξη δεν θα ισοδυναμούσε με συμφωνία αφοπλισμού, αλλά θα μπορούσε να δημιουργήσει ένα πρώτο διπλωματικό πλαίσιο για μελλοντικές διαπραγματεύσεις.
Ο πόλεμος στο Ιράν και ο ρόλος της Ρωσίας και της Κίνας
Ο πόλεμος στο Ιράν αποτελεί ακόμη ένα κρίσιμο ζήτημα της συνάντησης.
Η σύγκρουση έχει επιβαρύνει το διεθνές περιβάλλον ασφάλειας και έχει δημιουργήσει νέες προκλήσεις για την αμερικανική εξωτερική πολιτική.
Η Ουάσιγκτον επιδιώκει να διερευνήσει εάν η Ρωσία και η Κίνα μπορούν να διαδραματίσουν ρόλο στη διπλωματική διαχείριση της κρίσης, παρά τις σημαντικές διαφορές τους με τις Ηνωμένες Πολιτείες.
Το Ιράν διατηρεί στενές σχέσεις με τη Μόσχα και το Πεκίνο, γεγονός που προσδίδει ιδιαίτερη σημασία στη στάση των δύο χωρών.
Για τη Ρωσία, η ιρανική κρίση συνδέεται με τη γενικότερη αντιπαράθεσή της με τη Δύση, αλλά και με τα δικά της συμφέροντα στη Μέση Ανατολή.
Για την Κίνα, η σταθερότητα της περιοχής έχει άμεση οικονομική σημασία, καθώς συνδέεται με την ενεργειακή ασφάλεια, τις διεθνείς εμπορικές διαδρομές και τη λειτουργία της παγκόσμιας οικονομίας.
Το βασικό ερώτημα είναι εάν οι τρεις ηγέτες θα μπορέσουν να διαμορφώσουν έστω και μια κοινή κατανόηση για την ανάγκη αποκλιμάκωσης.
Μια κοινή αναφορά στην αποφυγή περαιτέρω επέκτασης του πολέμου θα είχε πολιτική σημασία, χωρίς ωστόσο να συνεπάγεται αυτομάτως συμφωνία για τον τρόπο τερματισμού του.
Ουκρανία: Το μεγάλο ζήτημα που παραμένει στη σκιά της τριμερούς
Παρότι ο πόλεμος στην Ουκρανία αποτελεί ένα από τα σημαντικότερα προβλήματα της διεθνούς ασφάλειας, η παρουσία του στην επίσημη ατζέντα της τριμερούς συνάντησης παραμένει αβέβαιη.
Η Ρωσία επιδιώκει να διαπραγματεύεται με τις Ηνωμένες Πολιτείες για ζητήματα που θεωρεί άμεσα συνδεδεμένα με την ευρωπαϊκή ασφάλεια, ενώ η Ουκρανία και οι Ευρωπαίοι σύμμαχοί της επιμένουν ότι οποιαδήποτε διαδικασία για το μέλλον της χώρας πρέπει να περιλαμβάνει το Κίεβο.

Φλόγες και καπνός υψώνονται από τη Γέφυρα της Κριμαίας, η οποία συνδέει τη ρωσική ηπειρωτική χώρα με τη χερσόνησο της Κριμαίας πάνω από το Στενό της Κερτς, στην Κερτς της Κριμαίας
(AP Photo)
Η κινεζική ηγεσία εμφανίζεται επίσης επιφυλακτική απέναντι στην ιδέα να εξελιχθεί η τριμερής σε διαδικασία λήψης αποφάσεων για την Ουκρανία χωρίς ευρωπαϊκή συμμετοχή.
Αυτό δεν σημαίνει ότι το ουκρανικό θα απουσιάσει από όλες τις επαφές που θα πραγματοποιηθούν στη Σενζέν.
Η Ουκρανία ενδέχεται να αποτελέσει βασικό θέμα των παράλληλων διαβουλεύσεων, ακόμη και εάν δεν καταλάβει κεντρική θέση στην επίσημη τριμερή ατζέντα.
Η διάκριση αυτή είναι καθοριστική: άλλο μια ανταλλαγή απόψεων για τον πόλεμο και άλλο η διαμόρφωση συμφωνίας για τον τερματισμό του.
ΗΠΑ και Κίνα: Ο οικονομικός και τεχνολογικός ανταγωνισμός
Πέρα από τα ζητήματα ασφάλειας, η συνάντηση πραγματοποιείται ενώ οι σχέσεις Ουάσιγκτον και Πεκίνου εξακολουθούν να χαρακτηρίζονται από έντονο οικονομικό και τεχνολογικό ανταγωνισμό.
Στο επίκεντρο βρίσκονται οι εμπορικοί δασμοί, οι περιορισμοί στις εξαγωγές προηγμένων τεχνολογιών, η πρόσβαση σε κρίσιμους ημιαγωγούς και η ανάπτυξη της τεχνητής νοημοσύνης.
Οι Ηνωμένες Πολιτείες αντιμετωπίζουν την πρόσβαση της Κίνας σε προηγμένους επεξεργαστές ως ζήτημα εθνικής ασφάλειας, καθώς η ίδια τεχνολογία μπορεί να αξιοποιηθεί τόσο σε εμπορικές εφαρμογές όσο και σε στρατιωτικά συστήματα.
Το Πεκίνο, από την πλευρά του, αντιτίθεται στους αμερικανικούς περιορισμούς, θεωρώντας ότι εμποδίζουν την τεχνολογική του ανάπτυξη.

Η αντιπαράθεση έχει αποκτήσει ιδιαίτερη ένταση στον τομέα των προηγμένων μικροτσίπ και της τεχνητής νοημοσύνης.
Ένα πλαίσιο συνεργασίας για την ασφάλεια της τεχνητής νοημοσύνης θα μπορούσε να λειτουργήσει ως μέτρο αποτροπής κρίσεων, χωρίς να αναιρεί τον στρατηγικό ανταγωνισμό των δύο χωρών.
Το ενδιαφέρον επομένως μετατοπίζεται στο κατά πόσον οι ηγέτες μπορούν να συμφωνήσουν σε πρακτικούς μηχανισμούς διαχείρισης της αντιπαράθεσης.
Η πρόκληση για την Ουάσιγκτον και το Πεκίνο δεν είναι απαραίτητα να εξαλείψουν τον ανταγωνισμό τους, αλλά να περιορίσουν τον κίνδυνο να εξελιχθεί σε μια ευρύτερη κρίση.
Η Ρωσία και η προσπάθεια διατήρησης του διεθνούς της ρόλου
Για τον Βλαντίμιρ Πούτιν, η παρουσία στη Σενζέν προσφέρει μια σημαντική διπλωματική ευκαιρία.
Η Ρωσία επιδιώκει να διατηρήσει τον ρόλο της ως κεντρικού συνομιλητή των Ηνωμένων Πολιτειών σε ζητήματα στρατηγικής ασφάλειας, παρά τις κυρώσεις και τις εντάσεις που έχουν προκύψει από τον πόλεμο στην Ουκρανία.
Η συμμετοχή του Ρώσου προέδρου σε μια συνάντηση με τους ηγέτες των ΗΠΑ και της Κίνας ενισχύει την εικόνα της Μόσχας ως δύναμης που εξακολουθεί να συμμετέχει στις σημαντικότερες διεθνείς διαπραγματεύσεις.

Ο πρόεδρος της Ρωσίας Βλαντίμιρ Πούτιν
(Mikhail Klimentyev, Sputnik, Kremlin Pool Photo via AP)
Παράλληλα, η Ρωσία επιδιώκει να εμβαθύνει την οικονομική συνεργασία της με την Κίνα, ιδιαίτερα στους τομείς της ενέργειας, των επενδύσεων και των χρηματοοικονομικών συναλλαγών.
Ωστόσο, η προσέγγιση Μόσχας–Πεκίνου δεν συνεπάγεται ταύτιση σε όλα τα διεθνή ζητήματα.
Η Κίνα έχει τις δικές της οικονομικές προτεραιότητες και επιδιώκει να διατηρεί σχέσεις με τις δυτικές αγορές, ενώ η Ρωσία αντιμετωπίζει διαφορετικές πιέσεις εξαιτίας του πολέμου και των κυρώσεων.
Για τον Πούτιν, η συνάντηση αποτελεί ευκαιρία να παρουσιάσει τις ρωσικές θέσεις απευθείας στον Αμερικανό πρόεδρο, αλλά και να διαπιστώσει κατά πόσον υπάρχει περιθώριο ευρύτερης συνεννόησης.
Ο Τραμπ μετά τις ενδιάμεσες εκλογές: Η εσωτερική πολιτική στο προσκήνιο
Η σύνοδος πραγματοποιείται σε μια ιδιαίτερη πολιτική συγκυρία και για τον Ντόναλντ Τραμπ.
Μετά την ήττα των Ρεπουμπλικανών στις ενδιάμεσες εκλογές του Νοεμβρίου, ο Αμερικανός πρόεδρος βρίσκεται αντιμέτωπος με ένα πιο σύνθετο εσωτερικό πολιτικό περιβάλλον.
Η απώλεια του ελέγχου του Κογκρέσου περιορίζει τη δυνατότητα της κυβέρνησης να προωθεί χωρίς εμπόδια την εσωτερική νομοθετική της ατζέντα.

Ντοναλντ Τραμπ
(AP Photo/Mark Schiefelbein)
Η εξωτερική πολιτική, ωστόσο, παραμένει ένας τομέας στον οποίο ο Λευκός Οίκος διαθέτει σημαντικές εκτελεστικές και διπλωματικές αρμοδιότητες.
Το ταξίδι του Τραμπ στην Ασία και η συνάντησή του με τον Πούτιν και τον Σι προσφέρουν στην αμερικανική κυβέρνηση τη δυνατότητα να αναδείξει τις διεθνείς πρωτοβουλίες της, σε μια περίοδο αυξημένης πολιτικής πίεσης στο εσωτερικό.
Η πραγματική σημασία της συνάντησης για την Ουάσιγκτον θα εξαρτηθεί από το εάν μπορεί να οδηγήσει σε συγκεκριμένες διπλωματικές διαδικασίες και όχι μόνο σε μια υψηλού συμβολισμού εμφάνιση των τριών ηγετών.
Μια νέα Γιάλτα; Γιατί η Σύνοδος προκαλεί ανησυχία στην Ευρώπη
Ήδη πριν από την πραγματοποίησή της, η τριμερής συνάντηση έχει προκαλέσει συγκρίσεις με τη Διάσκεψη της Γιάλτας του 1945.
Τότε, ο Φραγκλίνος Ρούσβελτ, ο Ουίνστον Τσόρτσιλ και ο Ιωσήφ Στάλιν συναντήθηκαν για να συζητήσουν τη μεταπολεμική οργάνωση της Ευρώπης και βασικές παραμέτρους της διεθνούς τάξης που θα ακολουθούσε τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο.
Σήμερα, η εικόνα των ηγετών των Ηνωμένων Πολιτειών, της Ρωσίας και της Κίνας γύρω από το ίδιο τραπέζι έχει αναζωπυρώσει τη συζήτηση για το ενδεχόμενο μιας νέας μορφής συνεννόησης μεταξύ μεγάλων δυνάμεων.
Οι συγκρίσεις, ωστόσο, έχουν σημαντικά όρια.
Η σημερινή διεθνής πραγματικότητα διαφέρει ουσιαστικά από εκείνη του 1945. Η Ευρωπαϊκή Ένωση, οι περιφερειακές συμμαχίες, οι διεθνείς οργανισμοί και η αλληλεξάρτηση της παγκόσμιας οικονομίας διαμορφώνουν ένα πολύ πιο σύνθετο περιβάλλον.

Επιπλέον, οι τρεις ηγέτες δεν διαθέτουν κοινή αντίληψη για τη διεθνή τάξη.
Η Ουάσιγκτον επιδιώκει να διατηρήσει την παγκόσμια επιρροή της και τις συμμαχίες της.
Η Κίνα διεκδικεί μεγαλύτερο ρόλο στη διαμόρφωση των διεθνών κανόνων και των οικονομικών θεσμών.
Η Ρωσία επιδιώκει την αναγνώριση των δικών της στρατηγικών συμφερόντων, ιδιαίτερα στην ευρωπαϊκή περιφέρεια.
Η απουσία ευρωπαϊκής εκπροσώπησης από την τριμερή δημιουργεί ερωτήματα για τον τρόπο με τον οποίο θα μπορούσαν να συζητηθούν ζητήματα που επηρεάζουν άμεσα την ασφάλεια της Ευρώπης.
Το κρίσιμο ζήτημα είναι εάν η συνάντηση θα περιοριστεί στον συντονισμό για συγκεκριμένες διεθνείς κρίσεις ή θα ανοίξει μια ευρύτερη συζήτηση για τις σχέσεις ισχύος μεταξύ των μεγάλων δυνάμεων.
Τι σημαίνει η συνάντηση για την Ευρώπη και την Ελλάδα
Οι αποφάσεις ή ακόμη και οι κατευθύνσεις που θα προκύψουν από τη Σενζέν ενδέχεται να επηρεάσουν άμεσα το ευρωπαϊκό περιβάλλον ασφάλειας.
Η Ευρώπη έχει ιδιαίτερο ενδιαφέρον για το μέλλον της Ουκρανίας, τις σχέσεις της Δύσης με τη Ρωσία, την πυρηνική αποτροπή και τη διατήρηση ενός διεθνούς συστήματος που βασίζεται σε κανόνες.
Για την Ελλάδα, οι εξελίξεις έχουν επίσης συγκεκριμένες προεκτάσεις.
Η σταθερότητα στην Ανατολική Μεσόγειο, η ασφάλεια των θαλάσσιων εμπορικών οδών, οι ενεργειακές ροές και οι σχέσεις της Ευρωπαϊκής Ένωσης με τις μεγάλες δυνάμεις συνδέονται με τις ευρύτερες διεθνείς ισορροπίες.
Μια αποκλιμάκωση στη Μέση Ανατολή θα μπορούσε να περιορίσει ορισμένες πιέσεις στις διεθνείς αγορές ενέργειας και στις θαλάσσιες μεταφορές.
Αντίστοιχα, μια νέα διαδικασία διαλόγου για τα πυρηνικά θα είχε σημασία για το ευρωπαϊκό σύστημα ασφάλειας και τη συνοχή του ΝΑΤΟ.
Από ελληνικής πλευράς, ιδιαίτερη σημασία έχει η διατήρηση της αρχής ότι οι διεθνείς διαφορές πρέπει να αντιμετωπίζονται με σεβασμό στην κυριαρχία των κρατών και στο διεθνές δίκαιο.
Η προοπτική συνεννοήσεων μεταξύ μεγάλων δυνάμεων δημιουργεί επομένως ένα διπλό ερώτημα: κατά πόσον μπορούν να συμβάλουν στην αποκλιμάκωση των συγκρούσεων και κατά πόσον θα διασφαλίζουν τη συμμετοχή των κρατών που επηρεάζονται άμεσα από τις αποφάσεις.
Τα τρία σενάρια για την επόμενη ημέρα
Η διπλωματική προετοιμασία και οι δημόσιες τοποθετήσεις των τριών πλευρών επιτρέπουν να διαμορφωθούν τρία βασικά σενάρια για το αποτέλεσμα της συνάντησης.
Πρώτο σενάριο: Μια κοινή πολιτική διακήρυξη χωρίς δεσμευτικές συμφωνίες.
Οι τρεις ηγέτες θα μπορούσαν να καταλήξουν σε ένα κείμενο γενικών αρχών για τη διεθνή σταθερότητα, την ανάγκη διαλόγου και την αποφυγή περαιτέρω στρατιωτικής κλιμάκωσης.
Μια τέτοια διακήρυξη θα είχε κυρίως πολιτική και συμβολική σημασία, χωρίς να επιλύει τις βαθύτερες διαφωνίες.
Δεύτερο σενάριο: Συμφωνία για νέους μηχανισμούς διαλόγου.
Οι τρεις πλευρές θα μπορούσαν να ανακοινώσουν τη συγκρότηση ομάδων εργασίας ή τη συνέχιση των επαφών σε επίπεδο διπλωματών και ειδικών.
Στο επίκεντρο μιας τέτοιας διαδικασίας θα μπορούσαν να βρεθούν ο έλεγχος των πυρηνικών εξοπλισμών, η ασφάλεια της τεχνητής νοημοσύνης και η διαχείριση διεθνών κρίσεων.
Αυτό θα αποτελούσε μια περισσότερο πρακτική εξέλιξη, εφόσον συνοδευόταν από συγκεκριμένο χρονοδιάγραμμα και σαφείς αρμοδιότητες.
Τρίτο σενάριο: Διατήρηση των διαφωνιών και περιορισμός της συνάντησης στον συμβολισμό.
Οι ηγέτες μπορεί να επαναλάβουν τις ήδη γνωστές θέσεις τους, χωρίς να υπάρξει κοινό κείμενο ή συμφωνία για επόμενα βήματα.
Σε αυτή την περίπτωση, η συνάντηση θα διατηρούσε τη σημασία της ως τριμερής επαφή, αλλά δεν θα οδηγούσε σε άμεση μεταβολή των διεθνών συσχετισμών.
Κανένα από τα παραπάνω σενάρια δεν μπορεί να θεωρηθεί δεδομένο πριν ολοκληρωθούν οι συνομιλίες.
Τα πέντε σημεία που θα κρίνουν το αποτέλεσμα
Πέρα από τις επίσημες φωτογραφίες και τις δηλώσεις, η ουσία της συνάντησης θα αποτυπωθεί σε πέντε συγκεκριμένα ερωτήματα.
Πρώτον, εάν θα υπάρξει δέσμευση για ένα νέο πλαίσιο διαπραγματεύσεων για τα πυρηνικά μετά τη λήξη της New START.
Δεύτερον, εάν θα διαμορφωθεί κάποια κοινή πρωτοβουλία ή έστω ένας μηχανισμός επικοινωνίας για την αποκλιμάκωση στο Ιράν.

Τρίτον, εάν θα συζητηθεί ο πόλεμος στην Ουκρανία στην τριμερή ή μόνο στις παράλληλες διμερείς συναντήσεις και με ποιον ρόλο για το Κίεβο.
Τέταρτον, εάν θα ανακοινωθούν πρακτικά μέτρα συνεργασίας στην τεχνητή νοημοσύνη και το εμπόριο, παρά τους περιορισμούς στην εξαγωγή προηγμένων τεχνολογιών.
Πέμπτον, εάν οι τρεις πλευρές θα μπορέσουν να συμφωνήσουν σε ένα κοινό ανακοινωθέν με συγκεκριμένες δεσμεύσεις ή θα περιοριστούν σε ξεχωριστές δηλώσεις.
Οι απαντήσεις θα επιτρέψουν να αξιολογηθεί εάν η σύνοδος αποτέλεσε την αρχή μιας ουσιαστικής διπλωματικής διαδικασίας.
Η επόμενη μέρα: Μπορούν τρεις ανταγωνιστικές δυνάμεις να συμφωνήσουν στους κανόνες της συνύπαρξής τους;
Η σημασία της συνάντησης Τραμπ, Πούτιν και Σι Τζινπίνγκ δεν περιορίζεται στο γεγονός ότι οι τρεις ηγέτες θα βρεθούν στο ίδιο τραπέζι.
Αντανακλά μια ευρύτερη μεταβολή του διεθνούς περιβάλλοντος, στο οποίο οι μεγάλες δυνάμεις καλούνται να διαχειριστούν ταυτόχρονα στρατιωτικές συγκρούσεις, τεχνολογικές ανατροπές, οικονομικές εξαρτήσεις και τον κίνδυνο πυρηνικής αντιπαράθεσης.
Οι Ηνωμένες Πολιτείες επιδιώκουν να διατηρήσουν την ηγετική τους θέση και να περιορίσουν τους κινδύνους που απορρέουν από την ενίσχυση ανταγωνιστικών δυνάμεων.
Η Κίνα επιδιώκει μεγαλύτερη διεθνή επιρροή και αναγνώριση του ρόλου της ως παγκόσμιας οικονομικής και τεχνολογικής δύναμης.
Η Ρωσία επιδιώκει να διατηρήσει την παρουσία της στις μεγάλες στρατηγικές διαπραγματεύσεις και να διαμορφώσει ευνοϊκότερους όρους για τα δικά της συμφέροντα.
Αυτές οι επιδιώξεις δεν είναι απαραίτητα συμβατές.
Η δυνατότητα συνεννόησης σε επιμέρους ζητήματα δεν σημαίνει ότι οι τρεις χώρες θα εγκαταλείψουν τον ανταγωνισμό τους ή ότι μπορούν να διαμορφώσουν ένα ενιαίο όραμα για τη διεθνή τάξη.
Εκεί βρίσκεται και η ουσία της συνάντησης της Πέμπτης.
Το σημαντικότερο αποτέλεσμα δεν θα είναι απαραίτητα μια θεαματική συμφωνία, αλλά το εάν η Ουάσιγκτον, η Μόσχα και το Πεκίνο θα μπορέσουν να δημιουργήσουν σταθερούς διαύλους επικοινωνίας και συγκεκριμένους κανόνες για τη διαχείριση των διαφορών τους.
Η Σενζέν δεν πρόκειται από μόνη της να επιλύσει τις μεγαλύτερες κρίσεις του πλανήτη. Μπορεί, ωστόσο, να αποτελέσει έναν πρώτο σταθμό σε μια νέα διαδικασία διαλόγου μεταξύ των τριών δυνάμεων.
Και αυτό θα είναι το πραγματικό διακύβευμα της αυριανής συνάντησης: όχι εάν οι Τραμπ, Πούτιν και Σι θα συμφωνήσουν σε όλα, αλλά εάν μπορούν να διαχειριστούν τις βαθιές διαφωνίες τους χωρίς αυτές να οδηγήσουν σε νέες διεθνείς κρίσεις.
Δημοσιεύτηκε ! 2026-11-18 17:01:00
