Ο Βαβρίνκα έλαμψε στη σκιά των «Big-3»

O Σταν Βαβρίνκα αποχαιρέτησε το επαγγελματικό τένις με μια τελευταία παράσταση μπροστά στους συμπατριώτες του, στη Βασιλεία, στον πρώτο γύρο του Swiss Indoors Basel. Ο Ελβετός πρωταθλητής, με τσέχικο και πολωνικό αίμα στις φλέβες του, ο οποίος έκλεισε τα 41 τον περασμένο Μάρτιο, ολοκλήρωσε μια σπουδαία καριέρα 23 ετών και 985 αγώνων έχοντας γράψει μια πολύ ιδιαίτερη ιστορία στα κορτ.

Υπήρξε μέλος της πιο άτυχης γενιάς του τένις. Οι «Big-3» δεν άφηναν να πέσουν από το τραπέζι τους, παρά μόνο ψίχουλα. Πολλοί σύγχρονοί του παίκτες, μεγάλα ταλέντα, δεν είχαν ποτέ την ευκαιρία να γευθούν τη χαρά της κατάκτησης ενός γκραν-σλαμ τροπαίου. Εκείνος, όμως, κατάφερε κάτι που λίγοι πίστευαν πως ήταν δυνατό: να κερδίσει τρεις major τίτλους νικώντας και τα τρία «ιερά τέρατα» του σπορ στα χρόνια της παντοδυναμίας τους τη στιγμή που βρίσκονταν στο Νο.1 της παγκόσμιας κατάταξης.

Το 2014, στον τελικό του Αυστραλιανού Οπεν, κατατρόπωσε τον Ράφα Ναδάλ με 3-1 σετ. Στον προημιτελικό του τουρνουά της Μελβούρνης είχε αποκλείσει τον Νόβακ Τζόκοβιτς. «Δεν το περίμενα», παραδέχθηκε με αφοπλιστική ειλικρίνεια κρατώντας το απαστράπτον τρόπαιο στην αγκαλιά του. «Δεν πίστευα ότι ήμουν αρκετά καλός, ώστε να νικήσω αυτούς τους παίκτες», συμπλήρωσε με τη σεμνότητα που τον χαρακτήριζε σε όλη του τη διαδρομή. Ηταν 28 ετών, στην ηλικία που βρίσκεται σήμερα ο Στέφανος Τσιτσιπάς.

Την επόμενη χρονιά κατέκτησε το «Ρολάν Γκαρός». Στα προημιτελικά νίκησε τον συμπατριώτη του, Ρότζερ Φέντερερ,, και στον τελικό τον Τζόκοβιτς. Πάλι με 3-1. Σύμφωνα με τους «ειδικούς», η απόδοσή του εκείνη την ημέρα ήταν ένα απολαυστικό σόου – από τα κορυφαία της εποχής του. Το 2016 πρόσθεσε στη συλλογή του το Αμερικανικό Οπεν κερδίζοντας ξανά τον Τζόκοβιτς με το ίδιο σκορ (3-1 σετ).

Το τελευταίο του επίσημο ματς, την περασμένη Τρίτη (27.10), δεν έτυχε της προβολής που του έπρεπε. Ο Βαβρίνκα δεν ήταν «σούπερ-σταρ», δεν έσπασε ρεκόρ, δεν ανέβηκε πάνω από το Νο.3 του ranking, δεν είχε στρατό να τον ακολουθεί στα social media, δεν απασχόλησε τα media με την προσωπική του ζωή και ήταν τόσο ταπεινός όσο ο πιο γνωστός χορηγός του: η ιαπωνική εταιρεία διαδικτυακών πωλήσεων, Yonex, η οποία τον προμήθευε με παπούτσια, ρακέτες και με εκείνο το σορτσάκι των 37 ευρώ που έμοιαζε με πιτζαμάκι και είχε προκαλέσει περιπαικτικά σχόλια. Αλλά υπήρξε ένας αθλητής που κατόρθωσε να ξεπεράσει τα όριά του. Να πετύχει πολύ περισσότερα απ’ όσα ονειρεύτηκε, όπως τόνισε στο Euronews.

Οταν πετούσε το μπαλάκι ψηλά για να κάνει το σερβίς, μπορούσε κανείς να διαβάσει τα λόγια του ιρλανδού συγγραφέα, Σάμιουελ Μπέκετ, που το 2013 είχε χτυπήσει τατού στο αριστερό του χέρι: «Ever tried. Ever Failed. No matter. Try again. Fail Again. Fail Better». Οπως είχε πει ο ίδιος, «έτσι βλέπω τη ζωή και το τένις. Οσο καλά κι αν τα πας στο κορτ, πάντοτε υπάρχει καρδιοχτύπι, απογοήτευση. Δεν είμαστε όλοι Ναδάλ, ή Τζόκοβιτς, που μπορούν να κερδίζουν σε όλα τα τουρνουά».

Στο μεσουράνημα της καριέρας του (2014-2016) κάποιοι αναλυτές του τένις τον περιελάμβαναν στους πέντε κορυφαίους παίκτες κάνοντας λόγο για «Big-5», όμως εκείνος παρέμεινε προσγειωμένος. «Οι Big-4 (Φέντερερ, Ναδάλ, Τζόκοβιτς και Μάρεϊ) θα παραμείνουν Big-4. Προσπαθώ να μη συγκρίνομαι μαζί τους, παρά μόνο να τους νικήσω», είχε απαντήσει. Οπως δήλωσε την περασμένη εβδομάδα στον ιστότοπο της ATP, θέλει να τον θυμούνται ως έναν αθλητή που «τα έδινε όλα» σε κάθε του αγώνα. Είπε ότι αυτός είναι «ο μόνος τρόπος να ολοκληρώσεις τον κύκλο σου στα σπορ χωρίς να μετανιώνεις για κάτι».

Ποτέ δεν είπε αν μετάνιωσε που, κάποτε, εγκατέλειψε τη σύζυγό του, Ιλχαμ, σουηδέζα τηλεπαρουσιάστρια και πρώην μοντέλο, και τη νεογέννητη κόρη τους για να αφοσιωθεί στην καριέρα του. Εφυγε από το σπίτι και πήγε να μείνει σε ξενοδοχείο. Εξάντλησε τον χρόνο του στα κορτ όσο περισσότερο μπορούσε (τον περασμένο Ιανουάριο έγινε ο πρώτος παίκτης άνω των 40 που προκρίθηκε στον τρίτο γύρο του Αυστραλιανού Οπεν εδώ και 48 χρόνια νικώντας σε μονομαχία τεσσάρων ωρών και 33 λεπτών έναν αντίπαλο 20 χρόνια νεότερό του). Και πάλευε για τη νίκη μέχρι τα τελευταία του 117 λεπτά στο τένις.

Ηττήθηκε (7-5, 7-6) από τον Τσέχο (Νο.21) Γίρι Λεχέτσκα, με τον επίλογο να είναι -τι ειρωνεία- ένα άστοχο one-handed backhand, το χτύπημα που αποτέλεσε το «σήμα κατατεθέν» του στα κορτ. Μόλις τελείωσε το ματς ο Βαβρίνκα έκανε τον γύρο του γηπέδου, υπό τους ήχους του «Simply the Best» της Τίνα Τέρνερ, χαιρετώντας τους θεατές που τον αποθέωσαν. Η συγκίνηση δεν του επέτρεψε να πει πολλά: «Είμαι λυπημένος, αλλά χαμογελάω γιατί έζησα εξαιρετικές στιγμές. Ενας από τους λόγους για τους οποίους συνέχισα να αγωνίζομαι για τόσο μεγάλο χρονικό διάστημα είστε εσείς, το κοινό. Χάρη σε εσάς βίωσα συναισθήματα που δεν θα ξαναζήσω ποτέ».

Θα τον ξαναδούμε στις 19 Δεκεμβρίου στη Γενεύη, σε μία αποχαιρετιστήρια βραδιά με τίτλο «One Last Backhand». Θα είναι εκεί, μεταξύ άλλων, ο Φέντερερ, συμπαίκτης του όταν κατέκτησε το χρυσό ολυμπιακό μετάλλιο στο διπλό το 2008, και ο Μάρεϊ.

Ακολούθησε το . .

Πρόσθεσε το . ως προτιμώμενη πηγή στη Google