Ολλανδία: Πραγματοποιήθηκε η πρώτη ευθανασία σε παιδί δύο ετών

Ολλανδική επιτροπή αξιολόγησης έκρινε ότι η απόφαση για την ευθανασία ενός νηπίου 2 ετών με σοβαρές αναπηρίες διενεργήθηκε «ορθά»,  την ώρα που αρκετοί Ολλανδοί γιατροί, οι οποίοι ενεπλάκησαν στην υπόθεση είχαν αντιταχθεί στην απόφαση αυτή, υποστηρίζοντας ότι η κατάσταση του παιδιού θα μπορούσε να βελτιωθεί με διαφορετική φαρμακευτική αγωγή.

Το νήπιο, του οποίου το φύλο δεν έχει δημοσιοποιηθεί, ήταν το πρώτο παιδί που θανατώθηκε βάσει του διευρυμένου νόμου περί ευθανασίας στην Ολλανδία, ο οποίος επέκτεινε το ηλικιακό όριο για να περιλάβει παιδιά ηλικίας 1 έως 12 ετών, εφόσον συμφωνούν οι γονείς τους.

Ο νόμος διευρύνθηκε το 2024, αλλά μόλις στα τέλη του 2025 πραγματοποιήθηκε η ευθανασία του πρώτου ανήλικου. Τον Ιούνιο ήρθαν στο φως της δημοσιότητας πληροφορίες για τη διεξαγωγή της πρώτης ευθανασίας παιδιού, αλλά οι λεπτομέρειες παρέμειναν αδιευκρίνιστες μέχρι τη δημοσιοποίηση της έκθεσης της αρμόδιας επιτροπής στις 9 Σεπτεμβρίου.

Τέσσερις γιατροί εξέτασαν την υπόθεση και έκριναν ότι οι θεράποντες ιατροί που διευκόλυναν και εκτέλεσαν τη νεκρώσιμη διαδικασία τήρησαν τους προβλεπόμενους κανόνες.

Το παιδί είχε γεννηθεί πρόωρα και έφερε σοβαρές εγκεφαλικές βλάβες

Σύμφωνα με την επιτροπή, το παιδί είχε γεννηθεί πρόωρα, έφερε σοβαρή εγκεφαλική βλάβη και αδυνατούσε να επικοινωνήσει. Είχε διαγνωστεί με περικοιλιακή λευκομαλακία, η οποία προκάλεσε οπτική αναπηρία, εγκεφαλική παράλυση, καθώς και σύνδρομο βρεφικών σπασμών (βρεφική επιληψία), ενώ ως επί το πλείστον δεν ανταποκρινόταν στη φαρμακευτική αγωγή για την επιληψία. Λόγω της επιληψίας, το δίχρονο εμφάνιζε ανησυχία και συχνά αδυνατούσε να κοιμηθεί. Επιπλέον, συσσωρευόταν βλέννα στους πνεύμονες, καθιστώντας δύσκολη την αναπνοή και την κατάποση. Παρότι πλησίαζε τα 2 έτη, η αναπτυξιακή του ηλικία αντιστοιχούσε σε περίπου έξι εβδομάδων.

Οι γονείς ζήτησαν να υποβληθεί το παιδί τους σε ευθανασία, αφότου ο θεράπων ιατρός κατέληξε στο συμπέρασμα ότι το παιδί υπέφερε «αφόρητα» και ότι η κατάσταση της υγείας του ήταν «ανεπίδεκτη βελτίωσης».

Βάσει του νόμου, οι γονείς ζήτησαν δεύτερη γνώμη από άλλους γιατρούς. Ωστόσο, οι γιατροί αυτοί διαφώνησαν με το ότι το παιδί πληρούσε τις προϋποθέσεις για ευθανασία, με το αιτιολογικό ότι υπήρχαν εύλογες εναλλακτικές λύσεις. Πρότειναν επιλογές ανακουφιστικής φροντίδας και φαρμακευτικές εναλλακτικές για τη μείωση των κρίσεων.

«Aυτοί οι γιατροί σημείωσαν ότι εκείνη τη στιγμή δεν υπήρχε συνεχής αφόρητος πόνος. Η επιληψία συνοδευόταν από έντονη δυσφορία, αλλά οι επιληπτικές κρίσεις δεν ήταν συνεχείς», αναφέρει η έκθεση.

Απορρίπτοντας την ανακουφιστική φροντίδα, οι γονείς αναζήτησαν ακόμα μία γνώμη για να στηρίξουν την απόφασή τους.

Αυτός ο τρίτος γιατρός ισχυρίστηκε ότι «ο αφόρητος πόνος του παιδιού ήταν προφανής», και ότι το παιδί πληρούσε τις προϋποθέσεις για ευθανασία. Ο γιατρός υποστήριξε τον ισχυρισμό του πρώτου, ότι δεν υπήρχε πιθανότητα μείωσης ή εξάλειψης του πόνου του παιδιού, και ότι ο μόνος τρόπος για να τερματιστεί το μαρτύριο ήταν ο θάνατος.

Στη συνέχεια, οι γονείς συμφώνησαν να υποβληθεί το παιδί σε ευθανασία, και οι γιατροί χορήγησαν καταστολή και θανάτωσαν το νήπιο.

Η αρμόδια επιτροπή στήριξε την απόφαση, ισχυριζόμενη ότι ήταν ορθή και ότι δεν παραβιάστηκε κανένας κανόνας κατά τη διάρκεια της διαδικασίας.

«Το παιδί έφερε σοβαρή πολλαπλή (νοητική και κινητική) αναπηρία και η πρόγνωση ήταν ότι θα παρέμενε δια βίου εξαρτώμενο από τη φροντίδα άλλων για όλες τις δραστηριότητες της καθημερινής ζωής», αποφάσισε η επιτροπή.

Βάσει της νομοθεσίας, ο τερματισμός της ζωής ενός παιδιού «επιτρέπεται μόνο εάν το παιδί πάσχει από ανίατη ασθένεια τελικού σταδίου και υποφέρει αφόρητα, χωρίς προοπτική βελτίωσης». Ωστόσο, η έκθεση δεν αναφέρει ότι το παιδί βρισκόταν σε τελικό στάδιο. Στην ηλικία των 18 ετών, οι πολίτες στην Ολλανδία έχουν το πλήρες δικαίωμα να ζητήσουν ευθανασία, αλλά τα παιδιά κάτω των 12 ετών δεν έχουν το δικαίωμα να υποβάλουν τέτοιο αίτημα.

Οι επικριτές της απόφασης επισημαίνουν ότι ένα 2χρονο παιδί δεν είναι σε θέση ούτε να ζητήσει ευθανασία, ούτε να την αρνηθεί.

Πηγή: Decision Magazine