Ελλάδα

Οι «Πυρήνες Άμεσης Δράσης» ανέλαβαν την ευθύνη για την εμπρηστική επίθεση στο γραφείο του Θάνου Πλεύρη

Την ευθύνη για την εμπρηστική επίθεση στο πολιτικό γραφείο του υπουργού Μετανάστευσης και Ασύλου, Θάνου Πλεύρη, στο Κολωνάκι, ανέλαβαν οι αυτοαποκαλούμενοι «Πυρήνες Άμεσης Δράσης».

Η ανάληψη ευθύνης δημοσιοποιήθηκε τα ξημερώματα της Πέμπτης 19 Νοεμβρίου μέσω εκτενούς κειμένου που αναρτήθηκε σε ιστοσελίδα του αντιεξουσιαστικού χώρου.

Στο ίδιο κείμενο, η ομάδα υποστηρίζει ότι βρίσκεται πίσω και από δύο ακόμη εμπρηστικές επιθέσεις, οι οποίες σημειώθηκαν στις 6 και 11 Νοεμβρίου και είχαν ως στόχους πρόσωπα που συνδέονται με τη Νέα Δημοκρατία.

Οι τρεις επιθέσεις για τις οποίες αναλαμβάνουν την ευθύνη

Συγκεκριμένα, οι «Πυρήνες Άμεσης Δράσης» αναλαμβάνουν την ευθύνη για:

  • την επίθεση στο πολιτικό γραφείο του Θάνου Πλεύρη στο Κολωνάκι, την 1η Νοεμβρίου,
  • την εμπρηστική επίθεση στην οικία του Μανώλη Ρενιέρη, γραμματέα της ΔΑΠ-ΝΔΦΚ και μέλους του Εκτελεστικού Γραφείου της ΟΝΝΕΔ, στη Νέα Φιλοθέη, στις 6 Νοεμβρίου,
  • και την επίθεση στο δικηγορικό γραφείο του Ζώη Σταυρόπουλου, αντιπροέδρου του Δικηγορικού Συλλόγου Αθηνών και υποψήφιου βουλευτή της ΝΔ στην Αργολίδα, στην περιοχή του Πεδίου του Άρεως, στις 11 Νοεμβρίου.

Στο κείμενο ανάληψης ευθύνης η ομάδα επιχειρεί να αιτιολογήσει πολιτικά την επιλογή των συγκεκριμένων στόχων, εντάσσοντας τις τρεις ενέργειες στο ίδιο πλαίσιο δράσης.

Η επίθεση στο γραφείο Πλεύρη

Η επίθεση στο πολιτικό γραφείο του Θάνου Πλεύρη είχε σημειωθεί περίπου στις 02:15 τα ξημερώματα της Κυριακής 1ης Νοεμβρίου, στην οδό Αλεξάνδρου Σούτσου στο Κολωνάκι.

Οι δράστες είχαν τοποθετήσει στην είσοδο του κτιρίου αυτοσχέδιο εμπρηστικό μηχανισμό με δύο γκαζάκια, ενώ στο σημείο είχαν εντοπιστεί και κροτίδες.

Από την έκρηξη προκλήθηκαν υλικές ζημιές στην είσοδο του κτιρίου και έσπασαν τζάμια, χωρίς να υπάρξει τραυματισμός.

Την έρευνα για την υπόθεση είχε αναλάβει η Κρατική Ασφάλεια, με τις Αρχές να συλλέγουν υλικό από κάμερες ασφαλείας και άλλα στοιχεία από την περιοχή.

Οι δράστες είχαν καλύψει τα χαρακτηριστικά τους

Βίντεο από κάμερες ασφαλείας που ήρθε στη δημοσιότητα μετά την επίθεση κατέγραφε τις κινήσεις των δραστών πριν από την έκρηξη.

Στο υλικό φαίνονταν άτομα με καλυμμένα χαρακτηριστικά να μεταφέρουν τον εμπρηστικό μηχανισμό μέσα σε σακίδια και να τον αφήνουν στην είσοδο του κτιρίου λίγο πριν από την έκρηξη.

Οι δράστες φέρονται να είχαν εκμεταλλευτεί το κλίμα των ημερών του Halloween, φορώντας μάσκες προκειμένου να δυσκολέψουν την αναγνώρισή τους.

Η αντίδραση Πλεύρη μετά την επίθεση

Λίγες ώρες μετά το περιστατικό, ο Θάνος Πλεύρης είχε τοποθετηθεί μέσω ανάρτησής του στο Χ, υποστηρίζοντας ότι η επίθεση σημειώθηκε λίγο μετά την αποχώρησή του από το γραφείο.

Ο υπουργός έκανε λόγο για «ανθρωποκτόνο δόλο» από την πλευρά των δραστών και δήλωσε ότι δεν πρόκειται να εκφοβιστεί από την επίθεση.

Η ενέργεια είχε προκαλέσει καταδίκες από τον πολιτικό κόσμο.

Στο μικροσκόπιο η ανάληψη ευθύνης

Η νέα ανάληψη ευθύνης αποτελεί πλέον πρόσθετο στοιχείο στην έρευνα των Αρχών, καθώς συνδέει, τουλάχιστον σε επίπεδο ισχυρισμού της συγκεκριμένης ομάδας, τρεις διαφορετικές εμπρηστικές ενέργειες μέσα σε διάστημα έντεκα ημερών.

Οι αρμόδιες υπηρεσίες εξετάζουν τα στοιχεία που έχουν συγκεντρωθεί από τις επιθέσεις, καθώς και το κείμενο που δημοσιοποιήθηκε, στο πλαίσιο της προσπάθειας ταυτοποίησης των προσώπων που βρίσκονται πίσω από τις ενέργειες.

Αναλυτικά η ανακοίνωση τους:

Οι Πυρήνες Άμεσης Δράσης αναλαμβάνουν την ευθύνη για τις εμπρηστικές επιθέσεις σε στελέχη της Νέας Δημοκρατίας. Πιο συγκεκριμένα, τα ξημερώματα της 1ης Νοεμβρίου, τοποθετήσαμε εμπρηστικό μηχανισμό στο πολιτικό γραφείο του υπουργού μετανάστευσης και ασύλου, Θάνου Πλεύρη, στην περιοχή του Κολωνακίου. Λίγες μέρες μετά και συγκεκριμένα τα ξημερώματα της 6ης Νοεμβρίου επισκεφτήκαμε την οικία του γραμματέα της ΔΑΠ-ΝΔΦΚ και μέλους του εκτελεστικού γραφείου της ΟΝΝΕΔ, Μανώλη Ρενιέρη, στην περιοχή της Νέας Φιλοθέης. Η προεκλογική μας καμπάνια έκλεισε με την εμπρηστική επίθεση στο δικηγορικό γραφείο του υποψήφιου βουλευτή με τη ΝΔ στην Αργολίδα και αντιπροέδρου του ΔΣΑ, Ζώη Σταυρόπουλου, στην περιοχή του Πεδίου του Άρεως, τα ξημερώματα 11 Νοεμβρίου.

“Oι λαοί παρασύρονται γρήγορα στην εθελοδουλία με την παραμικρή γλυκύτητα ή απόλαυση που τους αφήνουν να γευτούν” Ετιέν Ντε Λα Μποεσί

Η πολιτική μας απόφαση να επιτεθούμε σε όλα τα σκέλη του δομικού κορμού της Νέας Δημοκρατίας, δεν ήρθε ούτε ουρανοκατέβατα ούτε με γνώμονα την ευκολία ενός επιχειρησιακού σχεδιασμού. Η αποφασιστικότητα με την οποία ζώστηκαν οι πυρήνες που έφεραν σε πέρας τις επιθέσεις, πήρε σάρκα και οστά από την κρίση μας πως η σκατένια ζωή που υπομένει καθένας και καθεμία από εμάς δεν αναβλύζει σαν μπόχα από κάτι απρόσωπο και απρόσιτο, αλλά από μία καλά διαρθρωμένη κομματική οργάνωση με ηγεσία, κομβικά στελέχη και χρήσιμους ηλίθιους ως λοιπούς παρατρεχάμενους. Φυσικά, μέσα σε ένα πλαίσιο -την αστική δημοκρατία- που τους επιτρέπει να αλωνίζουν όπως γουστάρουν. Επιπλέον, αναλύσαμε και αναγνωρίσαμε τον τρόπο με τον οποίο διαρρέονται οι ευθύνες κατά μήκος της κομματικής πυραμίδας, αλλά και πως μια ανάγνωση ότι μόνο η ηγεσία βρομίζει τα χέρια της από τις πολιτικές της διαβιωτικής εξουθένωσης, την νεοφιλελεύθερη μέγγενη εν προκειμένω, είναι κοινώς βλακώδης.

Έτσι γεννήθηκε η πεποίθηση της αναγκαίας καταστροφής του γαλάζιου τοτέμ της αλαζονείας. Της αλαζονείας εκείνων που ανήκουν στις πιο υψηλές κομματικές κάστες, έχοντας μάλιστα την αύρα της κυβερνητικής “τάφρου” που τους κάνει να νιώθουν άτρωτοι. Επίσης, έπρεπε να κοπεί και ο καριερίστικος βήχας των εν δυνάμει θεσμικών αρλεκίνων, όσων δηλαδή έχουν την ονείρωξη να αποκτήσουν την βουλευτική σφραγίδα και τα παρελκόμενα της. Δεν μιλάμε για τίποτα παραπάνω από κατσαρίδες της πολιτικής που δέχονται να μετατραπούν σε επενδυτικά πακέτα τα οποία διαχειρίζονται οικονομικά καρτέλ και όπως είδαμε πρόσφατα με την περίπτωση της Νέστορα πουλάνε και τον θάνατο της μάνας τους για μια θεσούλα στην κορυφή του ψηδοφελτίου επικρατείας. Παράλληλα όμως διαπιστώσαμε πως ήταν αναγκαίο το ξεδόντιασμα της λογικής του στρουθοκαμηλισμού του στελεχιακού δυναμικού της ΝΔ. Κάθε φορά δηλαδή που πιάνεται με την γίδα στην πλάτη ολόκληρος ο κομματικός μηχανισμός και το πράγμα σκουραίνει, τα γαλάζια στελέχη γίνονται ψηφοφόροι, οι ψηφοφόροι άσχετοι και όλοι μαζί θα μπορούν με επιτυχία να ανεβάσουν κάποιο ιλαροτραγωδικό εργάκι.

Μια εύλογη απορία θα ήταν: Γιατί προέκυψε τώρα αυτή η ανάλυση; Το βασικό σκέλος της απάντησης αφορά την κοινωνική και πολιτική συγκυρία. Οι κομματικοί μηχανισμοί και οι νεκροζώντανοι που τους πλαισιώνουν, ήδη ετοιμάζονται πυρετωδώς για τις επερχόμενες εκλογές και η προεκλογική πρεμούρα να δουν ότι το μαντρί δεν θα έχει απογοητευμένους αμνούς έχει πάρει φωτιά. Το πιθανότερο σενάριο μέχρι στιγμής είναι μια κυβέρνηση συμμαχίας με πρώτο κόμμα την Νέα Δημοκρατία. Τίποτα καινούργιο μέχρι εδώ. Κανείς δεν ανακαλύπτει τον τροχό. Μια εξέλιξη που θα είναι, πάντως, πρωτοφανής για την σύγχρονη πολιτική ιστορία της χώρας, είναι πως μια τέτοια νίκη της ΝΔ και η επίτευξη κυβερνητικής πλειοψηφίας – έστω και με συμμαχία – θα αποτελέσει την μεγαλύτερη σε, συνεχιζόμενη, διάρκεια θητεία κόμματος στην εξουσία με τον ίδιο (μάλλον) πρωθυπουργό. Όλα αυτά τα γνωστά, η αλήθεια είναι, δεδομένα φανερώνουν αρχικά την καθεστωτική δομή με την οποία διαρθρώνεται η ίδια η κυβέρνηση όπως είχαμε περιγράψει και στο κείμενο ανάληψης ευθύνης για την επίθεση στα κεντρικά γραφεία του ΟΠΕΚΕΠΕ: “διευκρινίζουμε πως ο ορισμός καθεστώς που δίνουμε για την κυβέρνηση της Νέας Δημοκρατίας των τελευταίων χρόνων παίρνει υπόψιν του τους περιορισμούς που υπάρχουν σε ένα αστικοδημοκρατικό πολίτευμα χώρας που εντάσσεται στην Ευρωπαϊκή Ένωση, όπως η Ελλάδα. Παρόλα αυτά η συγκέντρωση μεγάλης πολιτικής δύναμης στα ανώτερα κλιμάκια της κυβέρνησης, ο έλεγχος των media, οι απευθείας αναθέσεις σε φίλους και κολλητούς, η αύξηση της καταστολής και ο περιορισμός βασικών δημοκρατικών δικαιωμάτων, ο έλεγχος των φυλακών από την αστυνομία, ο απόλυτος έλεγχος της αστικής δικαιοσύνης, ο συνολικότερος τρόπος άσκησης της εξουσίας και οι έντονες ομοιότητες με άλλους ομοϊδεάτες πολιτικούς (όπως ο Όρμπαν στην Ουγγαρία) μας κάνει να θεωρούμε πως πέρα από μια τυπική κυβέρνηση που κινείται στα πλαίσια του καπιταλιστικού συστήματος, στο εγχώριο παράδειγμα έχουμε σημάδια εκφυλισμού προς ένα – στα πλαίσια πάντα της Δύσης – πλήρως διεφθαρμένο, σκληρό και κατασταλτικό καθεστώς”.

Η επιτυχία του μοντέλου, όπως αυτό περιγράφεται, φαίνεται και μόνη της. Αηδιαστική απάθεια σε μεγάλα κομμάτια του κοινωνικού ιστού και αναμονή των ψηφοφόρων στο νεκροκρέβατο να τους μεταφέρει ο θεριστής στην επόμενη τετραετία. Όμως ένα τέτοιο εγχείρημα 7,5 και πλέον χρόνων απαιτεί και έναν ιδιαίτερα καλά οργανωτικά δομημένο κομματικό σχηματισμό. Και ποιο είναι το καλύτερο υλικό για να λειτουργεί άψογα το σφυρί της κομματικής ηγεσίας μαζί με το αμόνι των φιλόδοξων μεσαίων στελεχών της και της ίδιας της βάσης; Η παροχολογία, το ρουσφέτι και η διάνοιξη ενός πιο ευρέος καναλιού στην μεσαία και κατώτερη κλιμάκια στελεχών προς τον μπαξέ των στημένων επιδοτήσεων και των χειραγωγημένων διαγωνισμών του Ταμείου Ανάκαμψης. Άλλωστε την στρατηγική της ισχυροποίησης και της συσπείρωσης του εσωτερικού μηχανισμού παραδέχθηκε ο ίδιος ο Μητσοτάκης τοποθετώντας ένα προσωπικό του τσουτσέκι στη θέση του γραμματέα του κόμματος. Βάζοντας τον Κυρανάκη να συμμαζέψει το μητσοτακικό καθεστώς και εντός κόμματος, μπορεί το υπουργείο “Θανατηφόρων Μεταφορών” να έχασε έναν άξιο συνεχιστή της συγκάλυψης της κρατικής δολοφονίας των Τεμπών, κέρδισε όμως η κρίσιμη προεκλογική εκστρατεία της ΝΔ ένα πρωθυπουργικό μαντρόσκυλο που θα διαχειριστεί τις εσωκομματικές έριδες και θα θυμίσει ποιος στο τέλος της ημέρας κάνει κουμάντο στο μαγαζί τους. Αυτή την στροφή της προσοχής της ηγεσίας προς τον ενδότερο μηχανισμό, ομολόγησε και με δηλώσεις του ο νεόκοπος νεοδημοκράτης Ανδρέας Λοβέρδος που τόνισε την ανάγκη για ενίσχυση των “από κάτω του κόμματος”.

Αυτή λοιπόν η εξωστρεφής ανασυγκρότηση του μηχανισμού της ΝΔ μας έφερε στο συμπέρασμα πως η στοχοποίηση των υψηλότερων στελεχών είναι αναγκαία μιας και έχουν τη μεγαλύτερη πρόσβαση στις πολιτικές αποφάσεις, όμως θα πρέπει να συνοδευθεί με το πέρασμα του φόβου και στους αριβίστες υποψήφιους βουλευτές που διασπείρουν σε όλη τη χώρα τον νεοφιλελεύθερο ιό, όπως και στους αγκιτάτορες της μεγαλομανούς δεξιάς νεολαίας, εκείνους που σκύβουν στο χώμα των πανεπιστημιακών ιδρυμάτων και ψάχνουν για σκουλήκια – σαν σκάουτερ – όταν ακόμα είναι νεογνά.

Για αρχή επιλέξαμε το πολιτικό γραφείο του φασίστα υπουργού Θάνου Πλεύρη. Είναι από τις περιπτώσεις στις οποίες τα πολλά λόγια είναι περιττά. Υπάρχουν φορές που αναρωτιόμαστε πως γίνεται να υπάρχει κόσμος και μάλιστα αρκετός, που να ψηφίζει αυτό τον βλάκα με -αρχαιοελληνική- περικεφαλαία και νεοελληνική ψευτομαγκιά μπούλη. Μετά όμως κάνουμε ένα ταξίδι σε όλη αυτή την εθνική σκατοψυχιά που κατακλύζει αυτή τη χώρα και παίρνουμε την απαντησή μας. Είναι όλοι αυτοί οι υπάνθρωποι που ζητάνε νεκρές εγγύους στις θάλασσες του Αιγαίου. Όσοι ονειρεύονται πογκρόμ και νέες Νύχτες των Κρυστάλλων στην Αθήνα και σε άλλες πόλεις. Είναι όλοι αυτοί οι φιλήσυχοι πολίτες που παιρνουν τηλέφωνο στην αστυνόμια και καταγγέλουν την παραμικρή κίνηση στη γειτονιά. Όλοι οι γαμημένοι κυρ Παντελήδες που κοιτάζουν τη δουλίτσα και δεν τους νοιάζει τίποτα πέρα από την πάρτη τους. Είναι όλοι αυτοί που στέλνουν κάτι τύπους σαν τον Πλεύρη συνέχομενες τετραετίες στο κοινοβούλιο για να ασκήσει τις πολιτικές που έχουν σοβαρό αντίκτυπο στις ζωές όλων μας.

Ας ανατρέξουμε, λοιπόν, στον “βίο και πολιτεία” αυτής της τραγελαφικής φιγούρας: γαλουχημένος στα έγκατα του ακροδεξιού βούρκου, δεν άργησε να ακολουθήσει τα χνάρια του πατέρα του, Κωνσταντίνου Πλεύρη, ιδρυτή της νεοναζιστικής οργάνωσης “Κόμμα 4ης Αυγούστου”, κουμπάρου και συνεργάτη του Ιωάννη Λαδά-ηγετικού στελέχους της Χούντας των Συνταγματαρχών και μετέπειτα ιδρυτή του όμορου πολιτικού κόμματος “Πρώτη Γραμμή”, με ραχοκοκαλιά τον εθνικοσοσιαλισμό και τον αντικομμουνισμό που αργότερα διαλύθηκε για να ενσωματωθεί ουσιαστικά στο ΛΑ.Ο.Σ του Καρατζαφέρη. Αυτό ήταν και το εφαλτήριο της πλούσιας πολιτικής σταδιοδρομίας του Θάνου Πλεύρη που σαν πατριώτης της δεκάρας και τοποτηρητής των εθνικών συμφερόντων πήρε τη σκυτάλη από τον πατέρα του κι εντάχθηκε στον κομματικό στίβο με τον ΛΑ.Ο.Σ και στη συνέχεια με τη Νέα Δημοκρατία όταν και αποφάσισε να φορέσει το νεοφιλελεύθερο προσωπείο της κυβέρνησης το οποίο έχει αρχίσει σταδιακά να ξεχαρβαλώνεται. Δεν θα ξεχάσουμε ποτέ πως εκείνα τα χρόνια από την θέση του υφιστάμενου του τότε υπουργού Υγείας Άδωνι Γεωργιάδη, ήταν ο εμπνευστής πολλών μέτρων μέσω των οποίων συρρικνώθηκε το ΕΣΥ. Τις συνέπειες των οποίων βιώνουμε ακόμα και μετά από τόσα χρόνια στο πετσί μας. Αλλά ακόμα και χρόνια αργότερα, ο ίδιος, ως υπουργός υγείας, ασχολήθηκε περισσότερο με την ρεμούλα του “ιατρικού” τουρισμού και των κέντρων ευεξίας και μακροζωίας, την ίδια στιγμή που 37 χιλιάδες άνθρωποι πέθαναν κατά τη διάρκεια της πανδημίας, συνήθως εκτός ΜΕΘ. Η Ελλάδα ήταν από τις πρώτες χώρες στον πλανήτη σε αναλογία νεκρών σε σχέση με τον συνολικό πληθυσμό κατά τη διάρκεια της πανδημίας. Γι’ αυτό το έγκλημα άμεσα υπεύθυνος είναι ο Πλεύρης καθώς η πλειοψηφία αυτών των θανάτων συνέβη κατά τη διάρκεια που ο ίδιος ήταν στο τιμόνι του υπουργείου υγείας.

Στο σήμερα, εφαρμόζοντας τη θανατοπολιτική του ως υπουργός μετανάστευσης και ασύλου, ευαγγελίζεται νεκρούς στα σύνορα και διαμορφώνει μια επίγεια κόλαση για τους μετανάστες τους οποίους κι εγκλωβίζει στο ψευδοδίλημμα φυλακή ή επιστροφή. Φυλακή στα πολυδιαφημισμένα στρατόπεδα συγκέντρωσης, όπου οι μετανάστες στοιβάζονται ο ένας πάνω στον άλλον σε συνθήκες απόλυτης εξαθλίωσης και αφήνονται να ψυχορραγούν ή επιστροφή στον τόπο από τον οποίον δραπέτευσαν βάζοντας ενέχυρο την ίδια τους τη ζωή, τον τόπο που έχει ρημαχτεί από τους ιμπεριαλιστικούς πολέμους και τη βίαιη φτωχοποίηση, τον τόπο που είναι συνυφασμένος με τον ενταφιασμό οποιασδήποτε ελπίδας για αξιοπρεπή ζωή. Ο Πλεύρης, λοιπόν, αποφάσισε, ελαφρά τη καρδία, να τσακίσει τα όνειρα αυτών των ανθρώπων και να ισοπεδώσει κάθε πτυχή της ζωής τους. Είτε πυροβολώντας τους στα σύνορα βάφοντας το χώμα με αίμα ως παράσημο για τη σωτηρία του έθνους, είτε βασανίζοντάς τους στα ΑΤ, είτε εκτοπίζοντάς τους από τις γειτονιές για την “εξυγίανσή” τους, είτε χρησιμοποιώντας τους ως αορατοποιημένο εργατικό δυναμικό, ως καλολαδωμένο γρανάζι της καπιταλιστικής μηχανής. Ειδικά σε περιόδους όπου η Ελλάδα πλημμυρίζεται από την τουριστική φρενίτιδα, η τύχη τους “ευνοείται”, μιας και τους εκμεταλλεύονται ως δούλους για να υπηρετήσουν τις μαζικές ροές τουριστών που έρχονται για να απολαύσουν αυτή την παραδεισένια καπιταλιστική όαση. Μέσω αυτής της στρατηγικής πλήρους απανθρωποποίησης των μεταναστών και της κυνικής αντιμετώπισής τους με όρους στατιστικής οξύνονται εκ νέου, πλέον ευρέως κοινωνικά νομιμοποιημένα, τα ρατσιστικά αντανακλαστικά που οδηγούν σε λιντσαρίσματα και πογκρόμ ως παρακλάδια αυτής της μεταναστευτικής πολιτικής.

Έχουμε αναφερθεί πολλές φορές σε όλους αυτούς τους τύπους, σαν τον Πλεύρη, που το παίζουν τίμιοι χριστιανοί και καλοί πατριώτες. Τα γεγονότα, βέβαια, μιλούν από μόνα τους. Δεν υπάρχει οικονομικό σκάνδαλο ή κύκλωμα μαστροπείας και παιδικής πορνογραφίας που να μην είναι μπλεγμένος και κάποιος από αυτούς. Εξάλλου, ιστορικά, έχει καταγραφεί πως πίσω από αυτόν τον λόγο κρύβονται είτε όσοι απομυζούν στην κυριολεξία τα δημόσια ταμεία, είτε όσοι τις δύσκολες ώρες θα γίνουν προδότες και ριψάσπιδες. Όπως ο Πλεύρης που για να σώσει την θεσούλα του ψήφισε την εκχώρηση της “εθνικής κυριαρχίας” στους ξένους μέσω των μνημονίων και μετά για το υπουργιλίκι από νούμερο 1 αντισημίτης έγινε σκληρός σιωνιστής και σύμμαχος του “αδελφού” κράτους του Ισραήλ.

Είδαμε πάντως τις δηλώσεις του το ίδιο κιόλας βράδυ, που διατυμπάνισε πως δεν τον τρομοκρατούμε αλλά μας τρομοκρατεί. Πώς να μην τρομοκρατηθούμε από τον μπουχέσα-καταδρομέα της πλατείας Εξαρχείων και της βροντερής προεκλογικής του παρέμβασής, που έκανε όλη τη χώρα να γελάει μαζί του; Τουλάχιστον η ψευτομαγκιά του είναι άκρως διασκεδαστική.

Στη συνέχεια επισκεφτήκαμε την οικία του γραμματέα της ΔΑΠ-ΝΔΦΚ και μέλους του εκτελεστικού γραφείου της ΟΝΝΕΔ, Μανώλη Ρενιέρη. Πραγματικά εξαιρουμένης της στρατιάς καριεριστών και λοιπών λαμόγιων, δε νομίζουμε ότι υπάρχει έστω κι ένας άνθρωπος που έχει πατήσει το πόδι του έστω και μια ημέρα στα ελληνικά πανεπιστήμια και δεν χαίρεται στο άκουσμα αυτής της ενέργειας. Η ΔΑΠ-ΝΔΦΚ αποτελεί όχι μόνο για τα πανεπιστήμια, αλλά και για το σύνολο της νεολαίας ότι ακριβώς περιγράφει ο όρος: πάτος βαρελιού. Δεν είναι τίποτε άλλο παρά ο προθάλαμος για να μάθεις πως είναι να ζεις στην Ελλάδα της διαφθοράς και του ρουσφετιού. Για να μάθεις καλά από μικρός ότι για να προκόψεις πρέπει να έχεις άκρες και να είσαι χωμένος στα πράγματα. Σχέσεις με πρυτάνεις και καθηγητές για να περνάνε τα μαθήματα, ηλίθια και πολλές φορές σεξιστικά σλόγκαν για τα πάρτυ τους και το κυριότερο ένας αγώνας για το ποιος θα ανέβει πιο ψηλά για να έχει την καλύτερη αποκατάσταση στον μελλοντικό κομματικό μηχανισμό. Όσοι υποκριτές λοιπόν βλέπουν πως ο μηχανισμός νεολαίας τους είναι άμοιρος ευθυνών και όχι ένα χωνευτήρι τοκογλύφων της πολιτικής πλάνης, τους καλούμε να επισκεφτούν την ΔΑΠ σε οποιοδήποτε πανεπιστήμιο επιθυμούν. Να δουν πως μαθαίνουν να συμπεριφέρονται όλα αυτά τα τσογλάνια στην φοιτητική τους ζωή και να πάρουν μια γεύση για το τι θα κάνουν όταν πολιτευτούν με το κόμμα της Νέας Δημοκρατίας. Η εικόνα του Άδωνι να πιθηκίζει με τα συνθήματα της ΔΑΠ και τους άλλους βλάκες δαπίτες από δίπλα του τα λέει όλα. Ο Ρενιέρης στοχοποιήθηκε από εμάς ως η κορυφή αυτού του σάπιου οικοδομήματος.

Για το τέλος αφήσαμε το δικηγορικό γραφείο του Ζώη Σταυρόπουλου. Ο Σταυρόπουλος, αντιπρόεδρος του Δικηγορικού Συλλόγου Αθηνών, εξαργύρωσε την αθόρυβη εκστρατεία του υπέρ του Μητσοτάκη στον νομό Αργολίδας με μια θέση στο ψηφοδέλτιο του κόμματος στις επερχόμενες εκλογές. Όπως έχουμε γράψει και στο παρελθόν η ψήφος στο κόμμα της Νέας Δημοκρατίας είναι μια οικονομική συναλλαγή. Όλα αυτά τα λαμόγια σαν τον Σταυρόπουλο δεν έχουν απολύτως καμία αξία, κανένα ιδανικό, καμία ιδεολογία. Είναι κοινά αρπακτικά που μπαίνουν στον στίβο της πολιτικής μόνο και μόνο για να κονομήσουν. Δεν είναι τυχαίο πως μόνο στο πόθεν έσχες των βουλευτών της Νέας Δημοκρατίας (μόνο τα “νόμιμα” δηλαδή), φαίνεται πως σε διάστημα τετραετίας τριπλασιάζουν και τετραπλασιάζουν τις περιουσίες τους. Νιώθουμε πως σπαταλάμε το σάλιο μας για να εξηγήσουμε για ποιον λόγο βάλαμε στο στόχαστρο μας αυτόν τον καραγκιόζη. Οι πολιτευτές με τη Νέα Δημοκρατία, όλοι οι fans του Μητσοτάκη, μαζί με τους δαπίτες αποτελούν τον απόπατο αυτής της χώρας. Είναι κρίσιμο όμως σαν επαναστατικοί σχηματισμοί να εντοπίζουμε πως αυτός ο εσμός δεν είναι άμοιρος ευθυνών. Πως για να εδραιωθεί αυτό το καθεστώς που έχουμε περιγράψει γλαφυρά σε πολλά από τα κείμενα μας, άτομα σαν τον Σταυρόπουλο και τον Ρενιέρη παίζουν κομβικό ρόλο. Γι’ αυτό τον λόγο θα βρίσκονται πάντα ψηλά στην ατζέντα μας.

“Όποιος μεταβάλλεται σε σκουλήκι, δεν πρέπει κατόπιν να μεμψιμοιρεί ότι ποδοπατείται” Καντ

Ο σύγχρονος καπιταλιστικός καταμερισμός αν παραμερίσεις το ψευτοglamourous καμουφλάζ είναι γεμάτος αδιέξοδα. Αδιέξοδα οικονομικά, αδιέξοδα πνευματικά, αδιέξοδα υπαρξιακά. Ψηφιακός ολοκληρωτισμός, ψηφιακή αποχαύνωση, φρενήρεις ρυθμοί ζωής. Ακόμα και η πιο απλή ανθρώπινη επαφή μεταφράζεται σε κέρδος. Και αίμα, πολύ αίμα. Αίμα εργατών για το μεροκάματο, αίμα στρατιωτών και αμάχων στους πολέμους και τις γενοκτονίες που συμβαίνουν στο τώρα, αίμα μεταναστών για μια καλύτερη ζωή, αίμα νέων στα φέρετρα που ονομάζονται αμαξοστοιχίες, αίμα περιθωριακών και “απροσάρμοστων” στα μπλόκα της αστυνομίας, αίμα ασθενών στα διαλυμένα νοσοκομεία ή στα “κέντρα ευεξίας” με τις ευλογίες υπουργών, αίμα γυναικών από άντρες που “δεν είχαν δώσει κανένα δικαίωμα” και δεν έχει σταματημό. Όλες αυτές οι καθημερινές δολοφονίες φαντάζουν ασύνδετες, ξένες η μια με την άλλη. Αν τις δεις όμως με καθαρή ματιά και στην ολότητα τους, είναι το ίδιο το σύστημα και το κυνήγι του κέρδους που έχει μπει σε όλες τις πτυχές της ανθρώπινης συμπεριφοράς. Είναι όλες αυτές οι στρατιές των φωνασκούντων στα social media που έχουν καταπιεί αυτούσια όλη την ηθική του καπιταλισμού και πάντα έχουν τη τάση να στοχοποιούν τον αδύναμο. Τον από κάτω τους και ποτέ τον από πάνω τους.

Για να γίνει πιο αντιληπτό ας δούμε ένα πρόσφατο παράδειγμα και ας παρατηρήσουμε προσεκτικά πως μακιγιάρεται ένας φόνος. Πως τα οικονομίστικα αποτυπώματα και το γενετικό υλικό με τη μορφή του εμμονικά επιδιωκόμενου μεγαλύτερου κέρδους σβήνονται από το φονικό όπλο. Η καπιταλιστική βία είναι το φονικό όπλο, μην εκπλήσσεστε. Ένα έγκλημα βγαλμένο από τα “εργαστήρια” της επιστημονικής οικονομικής μεθόδου, η οποία λέει πως όταν στην οικονομία της πλατφόρμας (ο έλεγχος δηλαδή πάνω στο μονοπώλιο της πληροφορίας και ο ρόλος του νταβατζή στις υπεραξίες των προμηθειών) προστεθεί με την κοινωνία της ρεμούλας και της γρήγορης μπάζας, το αποτέλεσμα που προκύπτει είναι διττό. Το κέρδος πάει αγκαζέ με τη βία ως δομική και αλληλένδετη παρτενέρ του. Αν και ως επί το πλείστον τα θύματα της οικονομικής βίας είναι μη προνομιούχοι, εδώ στην περίπτωση της έκρηξης στην Πλάκα στις 25/9 τα τέσσερα από τα έξι θύματα ήταν τουρίστες που μόνο ως μη προνομιούχοι δεν μπορούν να χαρακτηριστούν. Όχι δεν έσπασε κάποιο μοτίβο. Το μικροαστικό και μεσοαστικό συνονθύλευμα, που έχει κατρακυλιστεί στον βούρκο της εισοδηματιακής αρπαχτής, διεκδικεί κι αυτό ένα κομμάτι από την πίτα του υπερτουριστικού πυρετού. Να πάρει λίγη λάμψη από την γυαλάδα της αθηναϊκής βιτρίνας, μόνο που όλοι οι υπόλοιποι ζώντας πίσω απ’ αυτή τη βιτρίνα πρέπει να χωρέσουμε και να επιβιώσουμε με ασφυκτική μαεστρία ανάμεσα στις βραχυχρόνιες κουράδες και τα σκουπίδια που επαναβαπτίζονται “μοναδικές εμπειρίες” και “αυθεντικότητα”.

Το έγκλημα έχει ενόχους, φονικό όπλο, κίνητρα, όμως ακριβώς η ταυτότητα των θυμάτων και τα οικονομικά συμφέροντα που κρύβονται πίσω από το “θαύμα του ελληνικού τουρισμού” απαιτούν εξιλαστήριο φταίχτη. Η βολικότατη παραβατικότητα των “κακών γύφτων” μακιγιάρισε υπέροχα τον φόνο. Μίντια (κοινωνικής δικτύωσης και παραδοσιακά) ανακουφίστηκαν με την φαεινή ιδέα πως δολοφόνοι είναι οι παραβατικοί ρομά και μια αφαίρεση σωλήνα είναι η ανθρωποκτόνος αιτία. Απολύτως λογικό… Υπάρχει όμως και μια άλλη εξήγηση που λέει πως το ασίγαστο πάθος για μεγαλύτερο κέρδος από τα ψίχουλα που αφήνουν οι πλατφόρμες βραχυχρόνιας μίσθωσης και οι λοιπές εταιρείες διαχείρισης στους νεονοικοκύρηδες με τις φανταχτερές ανακαινισμένες γυψοσανίδες, μειώνοντας το κόστος κατασκευής και παίζοντας μπαρμπούτι με την ασφάλεια των ενοίκων, τακιμιάζει με το ντάντεμα της κρατικής ανοχής σε όλη την κλίμακα της υπερτουριστικοποίησης. Αυτή την εικόνα όμως αν την έβλεπαν κατάματα οι αγέλες των μέσων κοινωνικών δικτύων που έσπευσαν να παραστήσουν τους κοινωνιολόγους της φακής αναλύοντας το “πρόβλημα των γύφτων”, αν την παρατηρούσαν καλά θα διαπίστωναν με φρίκη πως δεν κοιτούν κάτι περισσότερο από έναν καθρέφτη. Στην κοινωνία της εύκολης μπάζας – με κάθε κόστος – ανήκουν και μάλιστα με δεσμούς σχεδόν μυστικιστικούς, ίσως γι’ αυτό κάνουν και τις πάπιες όταν υπάρξει αίμα.

Οι κυνηγοί της επιτυχίας, οι σπρίντερ της αρπαχτής όπως έχουμε ξαναγράψει και παλιότερα χαίρονται μόνο ενστικτωδώς με τις εφετζίδικες και απανωτές εξαρθρώσεις κυκλωμάτων οικονομικών εγκλημάτων που μας μοστράρει τελευταία η κυβέρνηση με προεκλογική χάρη. Επικρατεί αρχικά ένα πρόσκαιρο ζηλόφθονο ξέσπασμα με τον μανδύα της ηθικιστικής δικαίωσης, όμως όταν κάθεται η σκόνη μένει η διαβεβαίωση πως όσοι βρίσκονται στη σωστή πλευρά της κομματικής σκακιέρας μπορούν να εκμεταλλευτούν τις ενδοσυστημικές αντιθέσεις και να βαδίσουν στα χνάρια των οικονομικών καρτέλ, που συσσωρεύουν κέρδη, καθιστώντας το περίφημο νομικό πλαίσιο μια ιδέα κάπως υπερεκτιμημένη. Φυσικά κάποια ψάρια πρέπει σε καιρούς χαλεπούς να μην σταθούν τόσο τυχερά, αλλά οι ψαράδες δεν φοβίζουν το οικοσύστημα. Ψαρεύουν επιλεκτικά και μόνο όταν το επιτρέπει η θάλασσα και εκείνη θαυματουργά το επιτρέπει λίγους μήνες πριν τις εκλογές. Το φιλοθεάμον κοινό παρακολουθεί αχόρταγα την δημοσιογραφική κάλυψη του Τέλους της Απάτης σε όποια υπόθεση έχει προκύψει και απασχολήσει το πανελλήνιο. Σα να παρακολουθεί τηλεπαιχνίδι. Το παιχνίδι όμως είναι στημένο και κερδισμένοι – τουλάχιστον για την ώρα – βγαίνουν όσοι καθησυχάζονται με τις κάλπικες υποσχέσεις, όσοι εξιτάρονται με τη βία απέναντι σε εκείνους που σηκώνουν το βλέμμα προς την ανταρσία μέχρις εσχάτων, όσοι ερωτοτροπούν με την εθελούσια αποβλάκωση των μέσων κοινωνικής δικτύωσης, όσοι τέλος έχουν μετατρέψει τη μίζερη ύπαρξη τους σε έναν φαντεζί συμβιβασμό.

Βία, η τέχνη του αναπόφευκτου

Ο κεραυνός που άστραψε στον ουρανό της Αθήνας την 31η Οκτωβρίου του 2024, με την εισβολή του αντάρτη πόλης Κυριάκου Ξυμητήρη στο άπειρο της σύγκρουσης ενάντια στην αναξιοπρέπεια και τη ναρκωμένη τάξη πραγμάτων, έβαλε την πρώτη πρόκα για να στερεωθεί γερά το πείσμα μας για εκδίκηση και ανατροπή. Η ακραιφνής αναλαμπή του αστεριού του Χιλιανού παντοτινά επαναστάτη Juan Aliste Vega στις 11 Οκτωβρίου του ‘26 (πέθανε αιχμάλωτος, περιμένοντας να εξεταστεί η αίτησή του να περάσει τις τελευταίες ημέρες του με την οικογένεια του) φόρεσε το αποφασιστικό μεταλλικό κέλυφος του δεύτερου καρφιού κι έκανε αταλάντευτη την θέληση μας για την έφοδο εκείνη που ξεχειλίζει φλόγα και μπαρούτι. Οι πυρήνες, που έδωσαν ζωή στις τρεις ενέργειες, κουβάλησαν τις επιλογές του Κυριάκου και του Juan σαν μαχαίρι για να σκίσουν στα δύο την κοινωνική άπνοια, για να πάρουν στο κυνήγι τον φόβο και να τον βοηθήσουν να φωλιάσει σιγά σιγά στην απέναντι μεριά.

Το καλοκαίρι ευδοκιμούν οι βδέλλες. Μάλιστα το περασμένο σύρθηκαν πολλές εκεί έξω για να μιλήσουν περί βίας. Φτύνουμε τις διακηρύξεις και τις ενστάσεις που αποτυπώθηκαν το προηγούμενο διάστημα στον δημόσιο διάλογο για την πολιτική βία. Σε εκείνους που καρτερούν να γίνει ένα με τον κάλαθο των αχρήστων και βρίσκονται με τη μεριά της κυρίαρχης τάξης τους δίνουμε μια υπόσχεση πως τώρα πια είναι πολύ αργά και είμαστε αμετανόητοι. Σε όσους φορούν την προβιά του φίλου, εκείνους που βρίσκονται “από την από δω μεριά” και ουρλιάζουν πως η συνωμοτική βία είναι εκτός του κλίματος, κρύβει μια λανθάνουσα εξουσία και ίσως είναι έργο ασφαλιτών και άλλα τέτοια ωραία μαργαριτάρια, τους προτείνουμε να απολαύσουν την άνεση του νεκρού πολιτικού τους μικρόκοσμου με τα ακίνδυνα χάπενινγκς και τα χωρίς κόστος λογύδρια. Το επαναστατικό άλμα έχει πάντα κόστος και μάλιστα αμείλικτο, αυτό που πληρώνουν όσοι τολμούν να ονειρευτούν με ρίσκο και να δράσουν με φαντασία. Το τίμημα όμως το κοιτούν κατάματα με αισιοδοξία. Κοιτάμε την υπόκωφη φλόγα στο φιτίλι της πράξης να φτάνει στον προορισμό της. Το μονοπώλιο της εξουσιαστικής βίας μόνο με την ανατρεπτική βία μπορεί να σταθεί αντιμέτωπο. Όλα τα υπόλοιπα είναι κενά λόγια και κακοφορμισμένα χόμπι. Η εξέγερση δεν είναι εικόνα στην οθόνη του κινητού, δεν είναι όμορφη όταν μακραίνει χιλιομετρικά. Οι εξεγερτικοί μητροπολιτικοί εμπρησμοί δεν ανθίζουν μόνο όταν έρχονται με τη μορφή της είδησης από ένα άλλο μέρος του κόσμου. Όσοι βαυκαλίζονται πως έτσι έχουν τα πράγματα, ας συνεχίσουν τον κινηματικό τους λήθαργο, ας παραμείνουν επαγγελματίες αλληλέγγυοι ξεσκονίζοντας τα παλιά τους παράσημα από την σκόνη των μπαρ. Όσοι βλέπουμε τους εαυτούς μας στη μεριά του ανυποχώρητου πολέμου, να αποπειραθούμε να γίνουμε από θηράματα θηρευτές. Να μπολιαστεί η ασύμμετρη συνωμοτική σύγκρουση με νέους κώδικες θεωρίας και δράσης, με περισσότερους μαχητές. Να απλώσουμε και να φουντώσουμε σαν φωτιά την αποσταθεροποιητική βία με τρόπο απρόβλεπτο και επικίνδυνο. Να γίνουμε οι υπαρξιακοί εχθροί των σύγχρονων δυναστών. Να ξαναγίνουμε επικίνδυνοι. Τίποτα δεν έχει τελειώσει.

ΤΙΜΗ ΣΤΟΥΣ ΠΑΝΤΟΤΙΝΟΥΣ ΕΠΑΝΑΣΤΑΤΕΣ ΚΥΡΙΑΚΟ ΞΥΜΗΤΗΡΗ ΚΑΙ JUAN ALISTE VEGA

ΣΥΝΕΝΟΧΟ ΣΙΝΙΑΛΟ ΣΤΟΝ ΑΝΤΑΡΤΗ ΤΩΝ ΕΡΥΘΡΩΝ ΤΑΞΙΑΡΧΙΩΝ ΛΕΟΝΑΡΝΤΟ ΜΠΕΡΤΟΥΛΑΤΣΙ ΠΟΥ ΕΠΕΛΕΞΕ ΤΟΝ ΔΡΟΜΟ ΤΗΣ ΠΑΡΑΝΟΜΗΣ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑΣ

ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ ΣΤΑ ΕΓΚΛΕΙΣΤΑ ΣΥΝΤΡΟΦΙΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΠΑΛΛΟΤΡΙΩΣΗ ΤΡΑΠΕΖΑΣ ΣΤΗΝ ΚΑΤΩ ΤΙΘΟΡΕΑ

ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ ΣΤΑ ΠΡΟΦΥΛΑΚΙΣΜΕΝΑ ΣΥΝΤΡΟΦΙΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΥΠΟΘΕΣΗ ΤΗΣ ΜΑΡΦΙΝ

ΔΥΝΑΜΗ ΣΤΙΣ ΑΙΧΜΑΛΩΤΕΣ ΣΥΝΤΡΟΦΙΣΣΕΣ ΜΑΡΙΑΝΝΑ ΜΑΝΟΥΡΑ ΚΑΙ ΔΗΜΗΤΡΑ ΖΑΡΑΦΕΤΑ

ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ ΣΤΑ 3 ΣΥΝΤΡΟΦΙΑ ΤΗΣ ΥΠΟΘΕΣΗΣ ΤΗΣ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ – ΓΕΩΡΓΙΑ ΧΑΡΗ ΑΙΜΩΝ ΠΙΣΤΗ ΣΤΗΝ ΥΠΟΘΕΣΗ ΜΕΧΡΙ ΤΟ ΤΕΛΟΣ

ΓΙΑ ΚΑΘΕ ΜΑΧΗ ΠΟΥ ΧΑΝΕΤΑΙ ΘΑ ΞΕΚΙΝΑΜΕ ΜΙΑ ΚΑΙΝΟΥΡΓΙΑ

ΠΥΡΙΤΙΔΑ ΣΤΑ ΘΕΜΕΛΙΑ ΤΟΥ ΑΝΕΦΙΚΤΟΥ ΓΙΑ ΝΑ ΦΩΤΙΣΟΥΜΕ ΤΟ ΑΝΑΠΟΦΕΥΚΤΟ ΤΗΣ ΑΝΟΙΞΗΣ

Πυρήνες Άμεσης Δράσης                                                       

Πυρήνας Κυριάκος Ξυμητήρης

Πυρήνας Juan Aliste Vega


Δημοσιεύτηκε ! 2026-11-19 12:07:00

Back to top button