Λίβανος: Διευρύνεται το χάσμα μεταξύ Χεζμπολάχ και κράτους

Το λιβανέζικο κράτος προσπαθεί να επαναφέρει την εξουσία του στη χώρα, η οποία είναι βαθιά διχασμένη.

Αντιμετωπίζει μια πρόκληση που εκτείνεται πολύ πέρα ​​από τον αφοπλισμό της φιλοϊρανικής Χεζμπολάχ, για τον οποίο πιέζουν οι ΗΠΑ και το Ισραήλ.

Το κράτος πρέπει να αντιμετωπίσει το βαθιά ριζωμένο σύστημα κοινωνικής πρόνοιας της τρομοκρατικής οργάνωσης του Λιβάνου και να πείσει τους υποστηρικτές του ότι μπορεί να παρέχει ασφάλεια -ακόμη και όταν η συνεχιζόμενη ισραηλινή κατοχή και οι επιθέσεις υπονομεύουν τον ισχυρισμό της Βηρυτού ότι μπορεί να προστατεύσει τη χώρα, σημείωσε ο Guardian.

Ο τελευταίος γύρος πολέμου έχει σκληρύνει τις υπάρχουσες διαιρέσεις σχετικά με τη Χεζμπολάχ. Οι υποστηρικτές της κατηγορούν την κυβέρνηση ότι ταπεινώνει τον Λίβανο διαπραγματευόμενη απευθείας με το Ισραήλ χωρίς να απαντά στις επιθέσεις του.

Οι αντίπαλοι της Χεζμπολάχ κατηγορούν την ομάδα ότι προκάλεσε τον πόλεμο εκτοξεύοντας πυραύλους στο Ισραήλ στις 2 Μαρτίου, πυροδοτώντας την εισβολή και την τρέχουσα στρατιωτική παρουσία του Ισραήλ.

«Ειλικρινά, δεν με νοιάζει το κράτος. Παλιότερα, λέγαμε: “Πρέπει να μιλήσουν, πρέπει να κάνουν κάτι”. Τώρα, είτε μιλήσουν είτε όχι, δεν έχει καμία σημασία για εμάς», είπε η Φατίμα αλ-Ασκάρ στον Guardian.

Τι παρέχει η Χεζμπολάχ

Το σπίτι της ανατινάχθηκε κατά τη διάρκεια μιας εκεχειρίας μεταξύ της Χεζμπολάχ και του Ισραήλ το 2024 και το χωριό της κατελήφθη από το Ισραήλ μέχρι την αποχώρησή του το 2000.

Ο σύζυγός της, Μοχάμεντ Άλι, ο οποίος ήταν μέλος της Χεζμπολάχ, σκοτώθηκε πολεμώντας το Ισραήλ στην περιοχή στις αρχές Απριλίου.

Αλλά η νεαρή χήρα δεν επωμίστηκε μόνη της το βάρος της ξαφνικής απώλειας.

Ο εξελιγμένος μηχανισμός του συστήματος κοινωνικής υποστήριξης της Χεζμπολάχ σύντομα παρενέβη.

Το ίδρυμα της Χεζμπολάχ βρήκε και επίπλωσε ένα διαμέρισμα για την αλ-Ασκάρ και τα παιδιά της στα νότια προάστια της Βηρυτού, προπύργιο της οργάνωσης, καλύπτοντας πλήρως το ενοίκιο.

Συνεχίζει να παρέχει επιδόματα για κάθε παιδί, να πληρώνει τα δίδακτρα του σχολείου και να καλύπτει όλα τα έξοδα υγειονομικής περίθαλψης για την οικογένεια, με κατά μεγάλο μέρος, ιρανικά κεφάλαια.

Κατά καιρούς, εκπρόσωποι του ιδρύματος επισκέπτονται το σπίτι της αλ-Ασκάρ και κάθονται μαζί τους για συνεδρίες ψυχολογικής υποστήριξης.

«[Η Χεζμπολάχ] στέκεται δίπλα μας. Κάνουν τα πάντα για εμάς», είπε η αλ-Ασκάρ. Δεν ήταν το κράτος στο οποίο στράφηκε η νεαρή χήρα και άλλοι κάτοικοι του νότιου Λιβάνου που εκτοπίστηκαν ή έχασαν αγαπημένα τους πρόσωπα στον πόλεμο, αλλά η Χεζμπολάχ.

Πολλοί το έκαναν επειδή η απουσία του κράτους τούς άφηνε λίγες εναλλακτικές επιλογές.

Για τον Μουσταφά Χαμζέ, έναν 66χρονο γιατρό από τα περίχωρα της Ναμπατιέχ, ένα ισχυρότερο κράτος θα έκανε τη διαφορά. Ούτε τα όπλα της Χεζμπολάχ ούτε η διπλωματία της κυβέρνησης τον έχουν βοηθήσει να έχει πρόσβαση στο σπίτι του, από το οποίο διέφυγε τις πρώτες ημέρες του πολέμου.

Την τελευταία φορά που προσπάθησε, ένα ισραηλινό drone τον πυροβόλησε. «Το Ισραήλ λέει ότι θέλει ειρήνη, αυτό είναι ψέμα. Αλλά και η Χεζμπολάχ χρειάζεται πολέμους, αυτές οι ομάδες ζουν μέσα από τον πόλεμο. Εχουν όπλα και σου παίρνουν τα πάντα. Μοιάζουν μεταξύ τους», είπε ο Χαμζέ. «Δεν υπάρχει άλλη ισχυρή πολιτική οργάνωση. [Η Χεζμπολάχ] θέλει όλοι να είναι μαζί της και υπό την προστασία της, οτιδήποτε άλλο θεωρείται απαράδεκτο».

Αλλά έχει επίσης λίγη πίστη στην ικανότητα του λιβανέζικου κράτους να υπερασπιστεί τα δικαιώματά του. Εχει υποβάλει αίτηση για ασφαλή διέλευση για να επισκεφτεί το σπίτι του μέσω του λιβανέζικου στρατού, ο οποίος έχει θέση σε έναν μηχανισμό αποσυμφόρησης που περιλαμβάνει το Ισραήλ, αλλά δεν την έχει λάβει ακόμη.

Δεν εμπιστεύονται το κράτος

Οι λιβανέζοι αξιωματούχοι γνωρίζουν ότι μια από τις μεγαλύτερες προκλήσεις τους θα είναι να πείσουν τους ανθρώπους να εμπιστευτούν το κράτος -ιδιαίτερα τους υποστηρικτές της Χεζμπολάχ,

«Πρέπει να γίνει ολοκληρωμένη προσέγγιση της κυβέρνησης. Για τους υποστηρικτές της Χεζμπολάχ, μιλάμε για τρεις γενιές κοινωνικής κατήχησης.

»Πρέπει να ξεκινήσετε με τον πολιτισμό, μετά την ένταξη στην κυβέρνηση και μετά μπορούμε να μιλήσουμε για την ασφάλεια», δήλωσε στον Guardian ένας ανώτερος αξιωματούχος ασφαλείας του Λιβάνου.

Η κυβέρνηση του Λιβάνου χρησιμοποιεί τις τρεις «πιλοτικές ζώνες» -περιοχές που παραδόθηκαν στον λιβανέζικο στρατό από την ισραηλινή κατοχή- ως πρωτότυπα κοινοτήτων όπου προσπαθεί να ανοικοδομήσει την εμπιστοσύνη στο κράτος.

Η ανοικοδόμηση σε αυτές τις περιοχές, οι οποίες καταστράφηκαν ως επί το πλείστον από ισραηλινούς βομβαρδισμούς, ακολουθεί ένα διαφορετικό σχέδιο από προηγούμενους πολέμους.

Ο στρατός δεν επιτρέπει στο νότιο συμβούλιο, ένα κυβερνητικό όργανο στενά συνδεδεμένο με το κίνημα Αμάλ, που συνδέεται με τη Χεζμπολάχ, να διεξάγει ανοικοδόμηση όπως συνέβαινε στο παρελθόν.

Αντ’ αυτού, ο λιβανέζικος στρατός αναλαμβάνει την ευθύνη για την ανοικοδόμηση δρόμων και την επισκευή υποδομών.

Με αυτόν τον τρόπο, είπε ο αξιωματούχος ασφαλείας, το κράτος είναι ορατό και οι πολίτες θα στραφούν στη Βηρυτό, αντί για τη Χεζμπολάχ.

Και, ο στρατός μπορεί να εκπληρώσει τις υποχρεώσεις του βάσει της συμφωνίας για την πιλοτική ζώνη διασφαλίζοντας ότι τα έργα υποδομής δεν χρησιμοποιούνται για στρατιωτικούς σκοπούς.

Αλλά το κρατικό αφήγημα υπονομεύεται κάθε φορά που το Ισραήλ βομβαρδίζει λιβανέζικο έδαφος -κάτι που συμβαίνει αρκετές φορές την ημέρα- και δεν ανταποκρίνεται.

Την περασμένη εβδομάδα, ισραηλινά στρατεύματα ανατίναξαν το δημαρχείο, ένα δημόσιο σχολείο και μια κλινική στην ανατολική Ζαουτάρ, σε μία από τις τρεις πιλοτικές ζώνες, την Ζαουτάρ αλ-Γκαρμπίγια.

Το κράτος, το οποίο αντιμετωπίζει οικονομικές δυσκολίες, δεν μπορεί επίσης να ανταγωνιστεί τις εκτεταμένες κοινωνικές υπηρεσίες που προσφέρει η Χεζμπολάχ.

«Λάβαμε ιατρική περίθαλψη, δωρεάν φάρμακα, εξετάσεις αίματος από τη Χεζμπολάχ και τη Σαμιντούν [μια συνδεδεμένη ομάδα βοήθειας]. Όσο για το κράτος, δεν έχουμε λάβει τίποτα από αυτούς. Και τα χέρια του στρατού ήταν δεμένα από την κυβέρνηση», δήλωσε η Τία Αμπνταλά, μια εκτοπισμένη κάτοικος από το συνοριακό χωριό Αϊταρούν.

Αν και δεν ήταν συνδεδεμένη με τη Χεζμπολάχ, είπε ότι η ομάδα έδινε στην οικογένειά της μηνιαία χρηματικά επιδόματα, καθώς και κουτιά βοήθειας.

Οι λιβανέζοι αξιωματούχοι γνωρίζουν πολύ καλά τα όρια της ικανότητάς τους να σταματήσουν τους ισραηλινούς βομβαρδισμούς. Είναι αποφασισμένοι να ακολουθήσουν τη διπλωματική διαδικασία ανεξάρτητα από αυτό. Αλλά χωρίς την αποχώρηση του Ισραήλ από τον νότιο Λίβανο, φοβούνται ότι η νομιμότητα του κράτους θα καταρρεύσει.

«Οι πιλοτικές ζώνες δεν θα λειτουργήσουν εκτός αν υπάρχει σαφές χρονοδιάγραμμα για την αποχώρηση. «Θέλουμε να εκδιώξουμε τη Χεζμπολάχ, αλλά δεν θέλουμε να φανούμε σαν να παίζουμε τον ρόλο του στρατού του Νότιου Λιβάνου», δήλωσε η αξιωματούχος ασφαλείας, αναφερόμενη στον πληρεξούσιο του Ισραήλ που βοήθησε στην κατοχή του νότιου Λιβάνου από τη δεκαετία του 80 έως το 2000.

Σε ανθρώπους όπως η αλ-Ασκάρ, της οποίας ο σύζυγος πέθανε σε αυτό που θεωρεί ως μάχη για την υπεράσπιση του Λιβάνου από το Ισραήλ, το κράτος προσφέρει ελάχιστες υποσχέσεις για την ασφάλειά της.

«[Το Ισραήλ] καλεί [τον στρατό] στο τηλέφωνο και τους λέει: “Φύγετε από το χωριό”, ώστε να φύγουν από το χωριό. Τότε δεν μένει κανείς να το υπερασπίζεται… Μερικές φορές νιώθεις ότι δουλεύουν για τους Ισραηλινούς», είπε στον Guardian.

Ακολούθησε το . .

Πρόσθεσε το . ως προτιμώμενη πηγή στη Google