Κλιματική αλλαγή: Εξι ημέρες περισσότερο καλοκαίρι

Ο Τεντ Σκοτ ένιωθε ότι τα καλοκαίρια στη Μινεσότα, από όπου κατάγεται, δεν ήταν όπως παλιά. Με την κλιματική κρίση να επιταχύνεται, ο επιστήμονας αισθανόταν και έβλεπε τις εποχές να ξεφεύγουν από τα συνηθισμένα τους πρότυπα – ειδικά το καλοκαίρι. Σε συνεργασία με ερευνητές από το πανεπιστήμιο της Βρετανικής Κολομβίας του Καναδά, ο υποψήφιος διδάκτορας ξεκίνησε να μοντελοποιεί τις αλλαγές του μέσου καλοκαιριού σε δέκα πόλεις του κόσμου.

Η έρευνά του, που δημοσιεύθηκε στο Environmental Research Letters, διαπίστωσε αυτό που οι περισσότεροι άνθρωποι σε ολόκληρο τον πλανήτη ήδη νιώθουν το καλοκαίρι καταφθάνει νωρίτερα, διαρκεί περισσότερο, και είναι εντονότερο από ότι στο παρελθόν, σε μεγάλο βαθμό λόγω της ανθρωπογενούς υπερθέρμανσης του πλανήτη.

Οπως αναφέρει ο Guardian, οι ερευνητές διαπίστωσαν ότι το καλοκαίρι, που ορίζεται όχι από το ημερολόγιο αλλά από τις επικρατούσες καιρικές συνθήκες, αυξάνεται κατά μέσο όρο κατά έξι ημέρες ανά δεκαετία. Σε κάποιες περιοχές η αύξηση είναι πιο ραγδαία. Στη Μινεσότα των ΗΠΑ είναι εννέα ημέρες, ενώ στο Σίδνεϊ της Αυστραλίας φτάνει τις 15 ημέρες ανά δεκαετία.

Οι επιστήμονες ανέλυσαν την περίοδο των ημερών κάθε χρόνου κατά την οποία οι θερμοκρασίες είναι πάνω από το τυπικό θερινό όριο συγκεκριμένων πόλεων. Το όριο ορίστηκε με τη χρήση δεδομένων της 30ετίας 1961-1990, με τους ερευνητές να εξετάζουν τις τάσεις σε κάθε μία από αυτές τις δεκαετίες, αλλά και σε εκείνες που ακολούθησαν.

Η ανάλυσή τους διαπίστωσε ότι το Τορόντο στον Καναδά πρόσθετε λίγο πάνω από οκτώ ημέρες στο καλοκαίρι του κάθε δεκαετία. Οι πρωτεύουσες της Γαλλίας και της Ισλανδίας, Παρίσι και Ρέικιαβικ, αντίστοιχα, προσθέτουν 7,2 ημέρες καλοκαιριού ανά δεκαετία. Αλλά τα πιο ακραία δεδομένα αφορούν το Σίδνεϊ της Αυστραλίας, όπου με θερμοκρασιακό όριο του 21 βαθμούς Κελσίου, η θερινή του περίοδος αυξάνεται δυόμιση φορές πάνω από τον παγκόσμιο μέσο όρο.

Την τελευταία δεκαετία, από το 2013 ως το 2022, τα στοιχεία δείχνουν ότι το καλοκαίρι στην αυστραλέζικη μεγαλούπολη ξεκινούσε σχεδόν έναν μήνα νωρίτερα, στις 27 Νοεμβρίου, και τελείωνε στις 28 Μαρτίου – ακολουθώντας μια μέση αύξηση 15 ημερών ανά δεκαετία. Η έρευνα διαπίστωσε επίσης ότι η μετάβαση από τη μία εποχή στην άλλη γίνεται όλο και πιο απότομη, με τις καλοκαιρινές συνθήκες να εμφανίζονται πιο απότομα, αντί οι ημέρες να θερμαίνονται σταδιακά.

Ο Σκοτ αναφέρει στον Guardian ότι η αίσθηση των ανθρώπων για τις αλλαγές των εποχών ταιριάζουν με τα επιστημονικά δεδομένα και αυτό έχει επιπτώσεις σε κάθε πτυχή της ζωής – από τα σχολικά έτη έως τις αθλητικές εποχές και τη φύτευση των καλλιεργειών. Η έρευνα βασίστηκε πάνω σε συγκεντρωτικά σύνολα δεδομένων από όλο τον πλανήτη, όχι σε αυτά που αναπτύσσουν οι τοπικές μετεωρολογικές υπηρεσίες.

Το βασικό συμπέρασμα της μελέτης επιβεβαιώνει όσα ήδη αισθάνονται οι άνθρωποι σε όλα τα μήκη και πλάτη της Γης – ότι τα καλοκαίρια επιμηκύνονται και οι χειμώνες συρρικνώνονται. Αυτό σημαίνει μεγαλύτερη επικινδυνότητα για πυρκαγιές, περισσότερους καύσωνες, καθώς και άλλα ακραία καιρικά φαινόμενα που επηρεάζουν την υγεία και ευημερία των πολιτών.

Η πηγή της υπερθέρμανσης του πλανήτη, γράφει ο Guardian, δεν προκαλεί έκπληξη σε κανέναν – είναι η ανεξέλεγκτη χρήση των ορυκτών καυσίμων και οι συνεχείς εκπομπές του διοξειδίου του άνθρακα. Αν η ανθρωπότητα δεν περιορίσει τη χρήση των ορυκτών, η κλιματική κρίση θα ξεφύγει από τα όρια και τα καλοκαίρια θα συνεχίσουν να αυξάνονται χρονικά μέσα στις επόμενες δεκαετίες.

. . .