Κι όμως, η Μάντσεστερ Σίτι το έχει ξανακάνει

Στις αρχές του 20ού αιώνα η Μάντσεστερ Σίτι απολάμβανε την πρώτη «χρυσή εποχή» της Ιστορίας της. Το τέλος της σεζόν 1903-1904 τη βρήκε στη δεύτερη θέση του βαθμολογικού πίνακα της αγγλικής λίγκας, πίσω από την πρωταθλήτρια Σέφιλντ Γουένσντεϊ, ενώ την ίδια χρονιά (1904) κατέκτησε το παρθενικό της τρόπαιο, το Κύπελλο Αγγλίας, νικώντας στον τελικό την Μπόλτον Γουόντερερς, το οποίο γιόρτασε με μια μεγαλειώδη παρέλαση στο κέντρο της πόλης. Δεκαπέντε μέρες μετά… άρχισαν τα όργανα.

Ο Εντουαρντ Χάλτον, μεγιστάνας του Τύπου εκείνο τον καιρό, ήταν εξαιρετικά γενναιόδωρος μαζί της. Αλλά και πάλι, η εκτόξευση μιας ομάδας που είχε ιδρυθεί με τη σημερινή της ονομασία μόλις πριν από μια δεκαετία (1994) κίνησε την περιέργεια της αγγλικής ποδοσφαιρικής ομοσπονδίας (FA). Δύο υψηλόβαθμοι αξιωματούχοι της απαίτησαν να δουν τα βιβλία του συλλόγου. Ανακάλυψαν πλαστές αποδείξεις, επιταγές που είχαν χαθεί, παράνομα μπόνους σε παίκτες και άλλα πολλά – ένα συστημικό δίκτυο απάτης. Η Σίτι τιμωρήθηκε με πρόστιμο 250 λιρών (διόλου ευκαταφρόνητο ποσό εκείνα τα χρόνια) και το γήπεδό της έκλεισε για ένα μήνα.

Ηταν μόλις η αρχή αυτής της ξεχασμένης ιστορίας που έφερε στο φως πέρυσι τον Ιούνιο η Telegraph με αφορμή την πώληση, από τον οίκο Graham Budd Auctions, ενός χρυσού μεταλλίου που ανήκε στον Χέρμπερτ Μπάρτζες, εμβληματικό αριστερό μπακ της Σίτι εκείνης της εποχής και, αργότερα, της Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ. Η συνέχεια έχει ακόμη μεγαλύτερο ενδιαφέρον, καθώς εμφανίζει σατανικές ομοιότητες με τη σημερινή περιπέτεια των «Πολιτών».

Την επόμενη σεζόν (1904-1905) ο τίτλος του αγγλικού πρωταθλήματος κρίθηκε στην τελευταία αγωνιστική του τουρνουά. Τον κέρδισε η Νιούκαστλ καθώς η Σίτι ηττήθηκε (3-2) από την Αστον Βίλα σε ένα επεισοδιακό ματς που τελείωσε με τους παίκτες των δύο ομάδων να «έρχονται στα χέρια». Ο αρχηγός της Βίλα, Αλεξ Λικ, κατηγόρησε τον ουαλό εξτρέμ της Σίτι, Μπίλι Μέρεντιθ, το μεγάλο της «αστέρι», ότι επιχείρησε να τον δωροδοκήσει. Οτι του προσέφερε 10 λίρες για να έχει μειωμένη απόδοση σε εκείνο το κρίσιμο παιχνίδι. Η FA διάταξε να διερευνηθεί η καταγγελία, και η έρευνα ξεσκέπασε κάτι πολύ μεγαλύτερο.

Οταν ο Μέρεντιθ τιμωρήθηκε με αποκλεισμό από τους αγώνες για μια ολόκληρη σεζόν, η διοίκηση της Σίτι έκανε το μοιραίο λάθος: αρνήθηκε να του καταβάλλει τους μισθούς του για το χρονικό διάστημα που θα απουσίαζε από τα γήπεδα. Εκείνος θύμωσε, και «κάρφωσε» στην ομοσπονδία ένα ολόκληρο δίκτυο παράνομων πληρωμών που είχαν στήσει οι εργοδότες του. Η νέα έρευνα, που άρχισε τον Μάρτιο του 1906, αποκάλυψε ότι η Σίτι παρέβαινε συστηματικά και επί αρκετά χρόνια τους κανονισμούς που αφορούσαν τα οικονομικά των συλλόγων.

Το «κόλπο» ήταν το εξής: ένα μέρος των εισπράξεων από τα εισιτήρια των αγώνων της δεν περνούσε από τα επίσημα βιβλία του συλλόγου, αλλά κατέληγε σε τραπεζικούς λογαριασμούς ιδιωτών προκειμένου να διατεθεί σε παράνομες πληρωμές. Το ανώτατο όριο των εβδομαδιαίων αποδοχών ενός ποδοσφαιριστή ήταν, τότε, οι τέσσερις λίρες, όμως η Σίτι μπορούσε να προσφέρει πολύ υψηλότερους μισθούς και αστρονομικά ποσά ως έξτρα αμοιβές. Ο ίδιος ο Μέρεντιθ έπαιρνε έξι ευρώ την εβδομάδα, αντί για τέσσερα. Με το δέλεαρ αυτό ο σύλλογος είχε καταφέρει να εντάξει στο δυναμικό του μερικούς απο τους καλύτερους παίκτες της εποχής.

Το πόρισμα της έρευνας ανακοινώθηκε λίγους μήνες μετά προκαλώντας «σοκ» στο ανυποψίαστο, μέχρι τότε, κοινό του αγγλικού ποδοσφαίρου. Σύμφωνα με την Telegraph, επιβλήθηκε ποινή αποκλεισμού (μέχρι τον Ιανουάριο του 1907) σε 17 παίκτες, πρόστιμο ύψους 250 λιρών στον σύλλογο, ισόβια εξορία από το ποδόσφαιρο στον μάνατζερ, Τομ Μάλεϊ, και τον πρόεδρο, Γουόλθαμ Φόρεστ, και υποχρεωτική αποχή (προσωρινή) πέντε διευθυντικών στελεχών από τα καθήκοντά τους. Η πιο οδυνηρή τιμωρία ήταν ότι αυτοί οι 17 παίκτες δεν είχαν, πλέον, το δικαίωμα να αγωνίζονται με τη φανέλα της Σίτι. Στην ουσία, εκείνη η «αμαρτωλή» ομάδα διαλύθηκε.

Ο σύλλογος αναγκάστηκε να τους βγάλει -κυριολεκτικά- στο σφυρί, σε δημοπρασία που έλαβε χώρα στο ξενοδοχείο Queen’s Hotel του Μάντσεστερ (κατ’ άλλους ιστορικούς σε χώρο του γηπέδου της, «Χάιντ Ρόουντ»). Τέσσερις από τους καλύτερους -ανάμεσά τους και ο Μέρεντιθ- πουλήθηκαν στη (νεοφώτιστη τότε) γειτόνισσα, Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ.

Τη βοήθησαν καθοριστικά να κατακτήσει τον παρθενικό της τίτλο στη λίγκα (1908) και το πρώτο της Κύπελλο Αγγλίας (1909). Ετσι γεννήθηκε και το άσβεστο μίσος που χωρίζει τους δύο συλλόγους, σημειώνει η Telegraph. Η Σίτι χρειάστηκε τρεις δεκαετίες για να συνέλθει. Τη σεζόν 1908-1909 υποβιβάστηκε. Κατέκτησε ξανά το Κύπελλο το 1934. Για να στεφθεί πρωταθλήτρια έπρεπε να περιμένει μέχρι το 1937. Συχνά, η Ιστορία επαναλαμβάνεται σαν φάρσα.

Ακολούθησε το . .

Πρόσθεσε το . ως προτιμώμενη πηγή στη Google