Η 7η Οκτωβρίου στοιχειώνει την εκστρατεία Νετανιάχου

Στο πλαίσιο της προεκλογικής του εκστρατείας ο Μπενιαμίν Νετανιάχου είχε καταφέρει έως τώρα κάτι που έμοιαζε αδύνατο: να κάνει τους ψηφοφόρους -ή τουλάχιστον τους δικούς του ψηφοφόρους- να ξεχάσουν την 7η Οκτωβρίου του 2023.

Με σύμμαχους σημαντικές οικονομικές επιδόσεις (πριν από λίγες ημέρες το υπουργείο Οικονομίας ανακοίνωσε αύξηση του ΑΕΠ κατά 3,2% κατά το πρώτο εξάμηνο του 2026 και αύξηση των ξένων επενδύσεων κατά 78% το 2025 σε σύγκριση με την προηγούμενη χρονιά) το πάγωμα της κατάστασης στη Γάζα και τις συνεχιζόμενες επιθέσεις στον Λίβανο, ο ισραηλινός πρωθυπουργός επαναλάμβανε εδώ και εβδομάδες το ίδιο αφήγημα περί μιας ισχυρής χώρας, ικανής να κρατά υπό έλεγχο τους εξωτερικούς της εχθρούς και να ευημερεί, χάρη και στη στενή συμμαχία της με τις Ηνωμένες Πολιτείες (μοναδικός εγγυητής της οποίας είναι, προφανώς, ο ίδιος).

Η τακτική αυτή ομολογουμένως ήταν αποτελεσματική: οι δημοσκοπήσεις ενόψει των εκλογών της 27ης Οκτωβρίου έδειχναν ότι, παρά την απώλεια εδρών, το δικό του Λικούντ παρέμενε πρώτο ή δεύτερο κόμμα και ότι ο Νετανιάχου ήταν ο μόνος που μπορούσε να ανακόψει την πορεία προς την εξουσία του απόστρατου στρατηγού Γκάντι Αϊζενκοτ, πρώην αρχηγού των ισραηλινών ενόπλων δυνάμεων και νυν ηγέτη του νεοσύστατου κόμματος Γιασάρ, ο οποίος εμφανίζεται ως ο πιο ισχυρός από τους αντιπάλους του ισραηλινού πρωθυπουργού.

Σε ανάλυσή της η Φραντσέσκα Κάφερι, σχολιάστρια της ιταλικής La Repubblica με ειδίκευση στη Μέση Ανατολή, κάνει λόγο για «σενάριο αδιανόητο πριν από δύο χρόνια» και, πράγματι σχεδόν όλοι οι αναλυτές, εντός και εκτός του Ισραήλ, θεωρούσαν τότε δεδομένο πως ο Μπενιαμίν Νετανιάχου δεν θα κατάφερνε να ξεφύγει από τη μακριά σκιά της 7ης Οκτωβρίου 2023.

Η έρευνα της Haaretz, όμως, που δημοσιεύτηκε την Τρίτη, επιφέρει καίριο πλήγμα σε αυτό το οικοδόμημα: η ισραηλινή εφημερίδα υποστηρίζει πως στα τέλη του Σεπτεμβρίου του 2023, περί τις δέκα ημέρες πριν αποφράδα ημέρα, ο ισραηλινός πρωθυπουργός είχε προειδοποιηθεί (από τον πρόεδρο των Ηνωμένων Αραβικών Εμιράτων, μάλιστα, σεΐχη Μοχάμεντ μπιν Ζάγεντ) πως η Χαμάς επρόκειτο να εξαπολύσει φονική επίθεση· επέλεξε, όμως, να μην αντιδράσει, θεωρώντας πως η κατάσταση στη Γάζα ήταν υπό έλεγχο και ότι το Ισραήλ ήταν προετοιμασμένο για κάθε σενάριο, όπως φέρεται να ανέφερε στον συνομιλητή του.

Το γραφείο του Νετανιάχου έσπευσε να απορρίψει κατηγορηματικά τον ισχυρισμό, χαρακτηρίζοντας τη σχετική έρευνα ως «απόλυτο ψέμα», ενώ παράλληλα διαβεβαίωσε ότι ο ισραηλινός πρωθυπουργός δεν είχε συνομιλήσει με τον πρόεδρο των ΗΑΕ κατά το επίμαχο διάστημα, ούτε είχε λάβει σχετική προειδοποίηση.

Σε κάθε περίπτωση, όμως, η έρευνα της προοδευτικής, παραδοσιακά αντιπολιτευόμενης εφημερίδας που ο Νετανιάχου και το περιβάλλον του στοχοποιούν ως «εχθρό του κράτους», επαναφέρει στο προσκήνιο το ερώτημα που κανείς στο Ισραήλ -ούτε καν οι πιο φανατισμένοι οπαδοί του Νετανιάχου- δεν μπόρεσε να προσπεράσει όλα αυτά τα χρόνια: ποιος φέρει την ευθύνη για όσα συνέβησαν εκείνο το μαύρο Σάββατο;

Πάνω σε αυτό ακριβώς το ερώτημα βάσισαν την προεκλογική τους εκστρατεία ο Γκάντι Αϊνζεκοτ, καθώς και οι λοιποί ηγέτες της αντιπολίτευσης, ο Ναφτάλι Μπένετ και ο Γιαΐρ Γκολάν (όσον αφορά τον τελευταίο, πρώην υπαρχηγό των ισραηλινών ενόπλων δυνάμεων και νυν επικεφαλής του κόμματος των Δημοκρατικών, αξίζει να σημειωθεί πως την προηγούμενη εβδομάδα η Σάρα Νετανιάχου, σύζυγος του ισραηλινού πρωθυπουργού υπαινίχθηκε πως ο Γκολάν «ήξερε για την 7η Οκτωβρίου»).

Τα ζητήματα που βαραίνουν τον Νετανιάχου είναι σίγουρα πολλά -από τη βία των εποίκων στη Δυτική Οχθη και την υποχρεωτική στρατιωτική θητεία των υπερορθόδοξων έως το πλήγμα στη διεθνή εικόνα της χώρας λόγω των κατηγοριών για γενοκτονία στη Γάζα και τη διαρροή επιστημονικού δυναμικού- όμως το μοναδικό πραγματικό αγκάθι στα πλευρά του μακροβιότερου πρωθυπουργού στην ιστορία του Ισραήλ είναι αυτό το ερώτημα· για αυτό οι αποκαλύψεις της Haaretz είναι τόσο σημαντικές.

Σε όλα αυτά προστίθεται το γεγονός ότι, ακόμη και για έναν «μετρ της πολιτικής επιβίωσης», όπως έχει χαρακτηριστεί ο Νετανιάχου, το πλήγμα δεν θα μπορούσε να έρθει σε χειρότερη στιγμή. Εδώ και μέρες ο ισραηλινός ηγέτης βρίσκεται στο στόχαστρο και όχι μόνο των πολιτικών του αντιπάλων, αλλά για πρώτη φορά και στελεχών του ίδιου του του κόμματος, καθώς και των κυβερνητικών του εταίρων. Πρόκειται για τους ακροδεξιούς σχηματισμούς που επί εβδομάδες επιχειρούσε να ωθήσει σε εκλογική σύμπραξη, ώστε να εξασφαλίσει επιπλέον έδρες στον συνασπισμό του, και να αποτρέψει τη διασπορά ψήφων. Μια τέτοια εξέλιξη, όμως, θα στερούσε από τους σκληροπυρηνικούς και απείθαρχους ηγέτες τους το ειδικό βάρος που απέκτησαν τα προηγούμενα χρόνια, ασκώντας τεράστια επιρροή στη διακυβέρνηση της χώρας – για αυτό ούτε ο Ιταμάρ Μπεν Γκβιρ (υπουργός Εθνικής Ασφαλείας) ούτε ο Μπεζαλέλ Σμοτρίτς (υπουργός Οικονομικών) ενέδωσαν στις πιέσεις.

Tο βράδυ της Τρίτης ο Νετανιάχου κοινοποίησε τα ονόματα των τελευταίων υποψηφίων βουλευτών του Λικούντ -εκείνων που επέλεξε ο ίδιος προσωπικά- μόλις δύο ώρες πριν από τη λήξη της προθεσμίας για την κατάθεση των ψηφοδελτίων, παρακάμπτοντας τον κομματικό μηχανισμό που επί μέρες απαιτούσε να έχει λόγο στις επιλογές του.

Μεταξύ αυτών περιλαμβάνονται δικηγόροι, δημοσιογράφοι, καθώς και η μητέρα του τελευταίου ομήρου που επέστρεψε από τη Γάζα (νεκρός). Οπως παρατηρεί η δημοσιογράφος της La Repubblica όλοι τους είναι πρόσωπα που τα τελευταία τρία χρόνια δεν αμφισβήτησαν τις επιλογές του (σε αντίθεση με ορισμένους βουλευτές και υπουργούς, οι οποίοι έμειναν πλέον εκτός) και που, σύμφωνα με τον σχεδιασμό του, θα πρέπει να ικανοποιήσουν τη διάχυτη μεταξύ των Ισραηλινών επιθυμία για «ανανέωση».

Πλέον, όμως, η έρευνα της Haaretz απειλεί να ακυρώσει την προσπάθεια του Νετανιάχου να δώσει νέα πνοή στο κόμμα του, επαναφέροντας τη συζήτηση ακριβώς στο σημείο που ο ισραηλινός πρωθυπουργός πασχίζει να αποφύγει: στο ζήτημα των ευθυνών για τη χειρότερη σφαγή στην ιστορία της χώρας. Το κρίσιμο ερώτημα πλέον είναι τι περιθώρια ελιγμών διαθέτει, ώστε να το απομακρύνει εκ νέου από την επικαιρότητα.

Ακολούθησε το . .

Πρόσθεσε το . ως προτιμώμενη πηγή στη Google