
Η υπόθεση υπέρ μιας συνόδου κορυφής Τραμπ – Ξι
FOREIGN AFFAIRS
13 Νοεμβρίου 2026
Πίνακας: Ντόναλντ Τραμπ, Βλαντιμίρ Πούτιν και Xi Τζινπίνγκ στην Αγία Πετρούπολη – του Μποκ / Reuters – Αντρέι – Νοέμβριος 2026
Σε λίγες ημέρες, ο πρόεδρος των ΗΠΑ Ντόναλντ Τραμπ, ο κινέζος ηγέτης Xi Τζινπίνγκ και ο Ρώσος πρόεδρος Βλαντιμίρ Πούτιν ενδέχεται να πραγματοποιήσουν την πρώτη τριμερή σύνοδο κορυφής στις 19 Νοεμβρίου 2026 στη Σεντζέν της Κίνας, στο περιθώριο της συνάντησης της Οικονομικής Συνεργασίας Ασίας-Ειρηνικού (APEC). Σύμφωνα με την Wall Street Journal, ο Πούτιν πρότεινε την ιδέα μιας τριμερούς συνόδου τον περασμένο μήνα ως ευκαιρία για να συζητήσουν τον τερματισμό του πολέμου στην Ουκρανία. Δεν έχει ακόμη ανακοινωθεί κάποιο συγκεκριμένο σχέδιο, αλλά ακόμη και η προοπτική αυτής της συνάντησης έχει προκαλέσει εκτεταμένη ανησυχία.
Ο Πολωνός υπουργός Εξωτερικών Ράντοσλαβ Σικόρσκι προειδοποίησε για την επανάληψη της Διάσκεψης της Γιάλτας του 1945, όταν ο πρόεδρος των ΗΠΑ Φράνκλιν Ρούσβελτ και ο Βρετανός πρωθυπουργός Ουίνστον Τσόρτσιλ συνθηκολόγησαν στην πίεση του σοβιετικού ηγέτη Ιωσήφ Στάλιν για την κυριαρχία της Σοβιετικής Ένωσης στην Ανατολική Ευρώπη. Ο Αμερικανός γερουσιαστής Κρις Κουνς δημοσίευσε στο X ότι «δεν μπορούν να υπάρξουν συνομιλίες για το μέλλον της Ουκρανίας χωρίς την Ουκρανία στο τραπέζι. Και δεν μπορούν να υπάρξουν πραγματικές διαπραγματεύσεις όσο ο Τραμπ εκδηλώνει αδυναμία και υποτέλεια στον Xi και τον Πούτιν σε κάθε ευκαιρία».
Αυτές οι ανησυχίες είναι απολύτως δικαιολογημένες. Ο Τραμπ έχει ιστορικό στο να βολεύεται με τους αυταρχικούς ηγέτες και να γυρίζει την πλάτη στους δημοκρατικούς συμμάχους. Σε περίπτωση που καθίσει στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων με τον Xi και τον Πούτιν, πρέπει να αποφύγει να ξεπουλήσει τους Ευρωπαίους και τους Ασιάτες εταίρους που δεν θα βρίσκονται στο τραπέζι. Και δεδομένων των ισχυρογνώμων προσωπικοτήτων των τριών ηγετών και των αντικρουόμενων εθνικών συμφερόντων που φέρνουν τις ΗΠΑ σε αντιπαράθεση με αυτό που ο Xi αποκαλεί μια «εταιρική σχέση χωρίς όρια» μεταξύ Κίνας και Ρωσίας, η συνάντηση μπορεί τελικά να αποφέρει μικρή πρόοδο σε σημαντικά ζητήματα.
Παρ’ όλα αυτά, ο Τραμπ θα είχε δίκιο να συμμετάσχει σε μια σύνοδο κορυφής με τον Xi και τον Πούτιν. Κανένας πρόεδρος των ΗΠΑ δεν έχει πραγματοποιήσει ποτέ τριμερή συνάντηση με τους ηγέτες της Κίνας και της Ρωσίας, και οι προτεινόμενες συνομιλίες θα έσπαζαν τον πάγο και θα άρχιζαν να ομαλοποιούν τον πολύ αναγκαίο διάλογο. Ο αυταρχισμός δεν εξαφανίζεται, επομένως οι αυταρχικές και οι δημοκρατικές πολιτείες πρέπει να μάθουν όχι μόνο να ζουν άνετα η μία δίπλα στην άλλη, αλλά και να συνεργάζονται για να τιθασεύσουν τη γεωπολιτική αντιπαλότητα και να αντιμετωπίσουν τις παγκόσμιες προκλήσεις σε έναν αλληλεξαρτώμενο κόσμο. Οι Αμερικανοί δεν θα βρουν εύκολο να τα πάνε καλά με χώρες όπως η Ρωσία και η Κίνα, των οποίων τα πολιτικά συστήματα απειλούν τη δέσμευση των ΗΠΑ για την εξάπλωση της δημοκρατίας. Αλλά ο Τραμπ κάνει ένα τολμηρό βήμα προς τη σωστή κατεύθυνση, συνεργαζόμενος με τους επικεφαλής των κορυφαίων αυταρχικών πολιτευμάτων του κόσμου.
Εάν συναντηθεί με τον Xi και τον Πούτιν, ο Τραμπ θα πρέπει να στοχεύσει χαμηλά και να επικεντρωθεί στην επίτευξη ουσιαστικής, αν και περιορισμένης, προόδου σε έναν μικρό αριθμό βασικών ζητημάτων που θα μπορούσαν να ωφεληθούν από μια τριμερή συζήτηση: τα σημεία ανάφλεξης της Κορεατικής Χερσονήσου, της Ουκρανίας και του Ιράν, στον έλεγχο των όπλων και τη στρατηγική σταθερότητα. Αλλά ακόμη και αν η σύνοδος κορυφής δεν αποφέρει συγκεκριμένα αποτελέσματα, θα έχει παρόλα αυτά αποδειχθεί χρήσιμη. Ο Τραμπ, ο Xi και ο Πούτιν ανοίγουν το δρόμο για τους διαδόχους τους να προωθήσουν τη συνεργασία των μεγάλων δυνάμεων πέρα από ιδεολογικές γραμμές και να σταθεροποιήσουν έναν κατακερματισμένο κόσμο.
ΣΥΝΤΟΝΙΣΜΕΝΗ ΠΡΟΣΠΑΘΕΙΑ
Έχω υποστηρίξει στο παρελθόν (συμπεριλαμβανομένου ενός δοκιμίου του 2021 στο Foreign Affairs με τον Richard Haass), ότι μια παγκόσμια συμφωνία – μια άτυπη ομάδα διεύθυνσης μεγάλων δυνάμεων με βάση το πρότυπο της Συμφωνίας της Ευρώπης του 19ου αιώνα [ή «Συναυλία της Ευρώπης» – Concert of Europe – Συνέδριο της Βιέννης το 1815], προσφέρει την καλύτερη ελπίδα για τον περιορισμό του γεωπολιτικού ανταγωνισμού και την ενεργοποίηση της συλλογικής δράσης σε έναν πολυπολικό κόσμο. Εκτός από τις ΗΠΑ, την Κίνα και τη Ρωσία, μια νέα Συναυλία θα περιλαμβάνει την Ινδία, την Ιαπωνία, την Ευρωπαϊκή Ένωση και εκπροσώπους από την Αφρική, τη Λατινική Αμερική, τη Μέση Ανατολή και τη Νοτιοανατολική Ασία. Οι Συναυλίες θυσιάζουν την εκπροσώπηση για την αποτελεσματικότητα και δίνουν λόγο μόνο στα γεωπολιτικά ισχυρά κράτη που πρέπει να βρίσκονται εκεί σε μια θέση στο τραπέζι. Αφήνουν στην άκρη τις ιδεολογικές διαφορές και φέρνουν κοντά τις δημοκρατίες και τις αυταρχικές πολιτείες για να επικεντρωθούν στη διεθνή συνεργασία. Επειδή οι Συναυλίες αποφεύγουν τις δεσμευτικές, εκτελεστές διαδικασίες υπέρ της άτυπης οικοδόμησης συναίνεσης, μπορούν να επιτύχουν όταν οι επίσημοι θεσμοί όπως το Συμβούλιο Ασφαλείας του ΟΗΕ παραλύουν και όταν οι ΗΠΑ αμφιταλαντεύονται στη δέσμευσή τους για πολυμερισμό που βασίζεται σε κανόνες.
Αλλά δεν έχει έρθει η ώρα για μια παγκόσμια Συναυλία. Οι Συναυλίες λειτουργούν αποτελεσματικά μόνο όταν τα μέλη τους είναι προσηλωμένα στο εδαφικό status quo, είναι πρόθυμα να ασκήσουν στρατηγική αυτοσυγκράτηση και να επιδιώξουν αμοιβαία οφέλη και είναι έτοιμα να επιλύσουν τις διαφορές τους διπλωματικά. Η εισβολή του Πούτιν στην Ουκρανία το 2022 και η απόφαση του Xi να υποστηρίξει τη Ρωσία έχουν, προς το παρόν, οδηγήσει σε ναυάγιο τις ελπίδες ότι οι μεγάλες δυνάμεις θα ομαλοποιήσουν την αυτοσυγκράτηση και την ειρηνική επίλυση των διαφορών. Εν τω μεταξύ, η πολιτική του «Πρώτα η Αμερική» του Τραμπ αποφεύγει την κοινή δράση και το αμοιβαίο κέρδος υπέρ της μονομερούς προσέγγισης.
Ωστόσο, παρόλο που οι Τραμπ, Xi και Πούτιν είναι οι λάθος ηγέτες τη λάθος στιγμή για να δημιουργήσουν μια ομάδα καθοδήγησης μεγάλων δυνάμεων στην οποία τελικά θα ενταχθούν και άλλοι σημαντικοί παράγοντες, η εικονοκλαστική διπλωματία του Τραμπ θέτει ένα χρήσιμο προηγούμενο. Η σύνοδος κορυφής Τραμπ και Πούτιν στην Αλάσκα πέρυσι και οι δύο σύνοδοι κορυφής με τον Xi φέτος ήταν ομολογουμένως πολύ επίσημες και στερούνταν ουσίας. Αλλά κάνοντας το αμφιλεγόμενο βήμα στην επιδίωξη κοινών συνομιλιών με τους δύο ηγέτες, ο Τραμπ διευρύνει το διπλωματικό παράθυρο Όβερτον και επεκτείνει αυτό που είναι πολιτικά δυνατό για τους μελλοντικούς προέδρους των ΗΠΑ. Η αποφυγή της σύγκρουσης μεγάλων δυνάμεων και η τιθάσευση ενός κόσμου σε αυξανόμενη αταξία, απαιτεί από τις ΗΠΑ να οικοδομήσουν εποικοδομητικές σχέσεις τόσο με την Κίνα όσο και με τη Ρωσία. Ο Τραμπ αξίζει τα εύσημα για την έναρξη ενός τριμερούς διαλόγου που οι διάδοχοί του μπορούν να συνεχίσουν.
ΠΟΛΕΜΟΣ ΚΑΙ ΕΙΡΗΝΗ
Εάν συναντηθούν στη Σεντζέν, οι Τραμπ, Xi και Πούτιν θα πρέπει να επικεντρωθούν στην άμβλυνση των εντάσεων σε βασικά γεωπολιτικά σημεία ανάφλεξης. Η Κορεατική Χερσόνησος παρουσιάζει την καλύτερη ευκαιρία για τους τρεις ηγέτες να συνεργαστούν. Στη Γενική Συνέλευση του ΟΗΕ τον Σεπτέμβριο, ο πρόεδρος της Νότιας Κορέας Λι Τζάε-μιουνγκ παρουσίασε ένα φιλόδοξο σχέδιο για την ομαλοποίηση των σχέσεων με την Πιονγιάνγκ, συμπεριλαμβανομένης μιας πρότασης για την αντικατάσταση της ανακωχής του 1953 της χερσονήσου με ένα «καθεστώς ειρήνης» που προωθεί τον «σεβασμό των συστημάτων του άλλου και την αναγνώριση των διαφορών μας». Στο πλαίσιο αυτού του σχεδίου, ο Λι έχει υποστηρίξει μια σταδιακή προσέγγιση στην αποπυρηνικοποίηση της Βόρειας Κορέας, με ένα αρχικό πάγωμα της ανάπτυξης όπλων ακολουθούμενο από σταδιακές μειώσεις στο πυρηνικό οπλοστάσιο και τους βαλλιστικούς πυραύλους της Πιονγιάνγκ μέχρι να αποπυρηνικοποιηθεί η χερσόνησος.
Η τολμηρή πρόταση του Lee θα μπορούσε να ευθυγραμμίσει τα συμφέροντα των ΗΠΑ, της Κίνας και της Ρωσίας. Ο Trump έχει καταστήσει σαφές ότι θέλει να αποκλιμακώσει τις εντάσεις στην Κορεατική Χερσόνησο και ήδη επιδιώκει μια συνάντηση με τον ηγέτη της Βόρειας Κορέας Kim Jong Un. Το Πεκίνο και η Μόσχα ανταγωνίζονται για επιρροή στον Kim, αλλά και οι δύο θέλουν μια σταθερή σχέση μεταξύ Βόρειας και Νότιας Κορέας, επομένως μπορεί να είναι πρόθυμες να συνεργαστούν σε προτάσεις για την παύση της παραγωγής πυρηνικών όπλων και την ενθάρρυνση των συνομιλιών μεταξύ Πιονγιάνγκ και Σεούλ. Οι Trump, Xi και Putin θα πρέπει να επιδιώξουν να βγουν από τη συνάντησή τους με ένα σχέδιο για την προώθηση της ειρηνευτικής ατζέντας του Lee. Η κοινή υποστήριξη ενός παγώματος στην ανάπτυξη πυρηνικών όπλων της Βόρειας Κορέας είναι ένα καλό σημείο για να ξεκινήσουν.
Οι προοπτικές για πρόοδο προς τον τερματισμό του πολέμου στην Ουκρανία είναι πολύ πιο αμυδρές, αλλά όχι ανύπαρκτες. Ο Τραμπ θα έπρεπε να προσπαθεί να αποδυναμώσει την ικανότητα της Ρωσίας να διατηρήσει τον πόλεμο, αλλά εδώ και καιρό αντιστέκεται στην αυστηροποίηση των κυρώσεων κατά της Μόσχας. Αναφέρει πιθανές επιχειρηματικές δραστηριότητες με τη Ρωσία και, τις τελευταίες εβδομάδες, μάλιστα έκλεισε συμφωνία με τον Πούτιν για να φέρει περισσότερο ρωσικό ντίζελ στις παγκόσμιες αγορές και άρει έναν νέο γύρο κυρώσεων του Κογκρέσου κατά της Μόσχας. Ο Τραμπ προφανώς ενδιαφέρεται περισσότερο για την προσπάθεια μείωσης των τιμών των καυσίμων παρά για τον περιορισμό της ικανότητας της Ρωσίας να χρηματοδοτήσει τον πόλεμό της κατά της Ουκρανίας.
Μια σύνοδος κορυφής προσφέρει στον Τραμπ την ευκαιρία να αλλάξει πορεία και να προσπαθήσει να πείσει τον Xi να συγκρατήσει τον Πούτιν. Ο Τραμπ έχει ορκιστεί να τερματίσει τον πόλεμο στην Ουκρανία και ο Κινέζος ηγέτης μπορεί να τον βοηθήσει να επιτύχει αυτόν τον στόχο. Ο Xi έχει τεράστια επιρροή στον Πούτιν: Η Κίνα υποστηρίζει το Κρεμλίνο διπλωματικά, είναι ο μεγαλύτερος αγοραστής ρωσικού πετρελαίου και φυσικού αερίου και ο κύριος προμηθευτής της ειδών διπλής χρήσης, όπως ημιαγωγοί και εργαλειομηχανές που είναι κρίσιμα για την κατασκευή ρωσικών όπλων.
Ο Xi έχει συμμεριστεί τον πόλεμο του Πούτιν κατά της Ουκρανίας μέχρι στιγμής, πιθανώς επειδή η σύγκρουση αποσπά την προσοχή και τους πόρους των ΗΠΑ μακριά από την Ασία, διχάζει το ΝΑΤΟ και επιτρέπει στον Xi και τον Πούτιν να παρουσιάζονται ως ηγέτες μιας παγκόσμιας αντίστασης στην δυτική ηγεμονία. Αλλά όταν ο Xi και ο Trump συναντήθηκαν τον Μάιο, οι ηγέτες συμφώνησαν να επιδιώξουν «μια εποικοδομητική σχέση στρατηγικής σταθερότητας» μεταξύ Κίνας και ΗΠΑ, την οποία ο Xi θα μπορούσε να προωθήσει πιέζοντας τον Πούτιν για αποκλιμάκωση. Καθώς περισσότεροι Ρώσοι αισθάνονται τις επιπτώσεις του πολέμου, το Κρεμλίνο μπορεί να είναι εκ νέου δεκτικό σε μια τέτοια πίεση. Οι ουκρανικές επιθέσεις με μη επανδρωμένα αεροσκάφη έχουν σημαντικό αντίκτυπο στον πετρελαϊκό τομέα και τα δίκτυα logistics της Ρωσίας, πράγμα που σημαίνει ότι οι Ρώσοι πολίτες αντιμετωπίζουν αυξανόμενες ελλείψεις φυσικού αερίου και βασικών προϊόντων. Εν τω μεταξύ, περίπου 35.000 Ρώσοι στρατιώτες κάθε μήνα χάνουν τη ζωή τους ή τραυματίζονται σοβαρά στην ανατολική Ουκρανία, αναγκάζοντας τον Πούτιν να εξετάσει την αντιδημοφιλή κίνηση της αύξησης της στρατιωτικής κινητοποίησης. Χωρίς να υπάρχει καμία νίκη στο πεδίο της μάχης στον ορίζοντα, ο Πούτιν έχει λόγους να εξετάσει μια διπλωματική εκτροπή.
Ο Τραμπ και ο Xi θα μπορούσαν να πιέσουν τον Πούτιν να αποδεχτεί μια σειρά περιορισμένων επακόλουθων βημάτων για την αποκλιμάκωση της σύγκρουσης. Αυτά θα μπορούσαν να περιλαμβάνουν μια συμφωνία μεταξύ Ρωσίας και Ουκρανίας -με τη μεσολάβηση και την παρακολούθηση της Ουάσινγκτον και του Πεκίνου- για τον τερματισμό των επιθέσεων σε ενεργειακές εγκαταστάσεις και υποδομές, πολιτικούς στόχους και εμπορική ναυτιλία. Ο Τραμπ και ο Xi θα μπορούσαν επίσης να πιέσουν από κοινού τον Πούτιν να απόσχει από ενέργειες που θα μπορούσαν να διευρύνουν τον πόλεμο, όπως η διείσδυση στον εναέριο χώρο του ΝΑΤΟ με ρωσικά μη επανδρωμένα αεροσκάφη, η σαμποτάζ στις ευρωπαϊκές υποδομές και η απειλή χρήσης πυρηνικών όπλων. Αυτή η πίεση, σε συνδυασμό με τη γοητεία της βελτίωσης των διπλωματικών και εμπορικών δεσμών με τις ΗΠΑ, θα μπορούσε να πείσει τον Πούτιν να υποχωρήσει σε τουλάχιστον ορισμένα από αυτά τα ζητήματα.
ΣΤΕΝΗ ΣΥΖΗΤΗΣΗ
Ο Τραμπ θα μπορούσε επίσης να χρησιμοποιήσει μια τριμερή σύνοδο κορυφής για να ζητήσει βοήθεια για την απεγκλωβισμό των ΗΠΑ από τον πόλεμό τους στο Ιράν -ένα τέλμα που έχει προκαλέσει περιφερειακό χάος και άνοδο των τιμών του πετρελαίου. Καθώς η Τεχεράνη συνεχίζει να εκφράζει μαξιμαλιστικές απαιτήσεις και ο πόλεμος διαταράσσει τη ναυσιπλοΐα μέσω των στενών του Ορμούζ και του Μπαμπ ελ Μαντέμπ, ο Τραμπ χρειάζεται μια διέξοδο.
Ο Xi και ο Putin έχουν εκδηλώσει ακόμη την τάση να βοηθήσουν. Η Κίνα εξακολουθεί να αγοράζει ιρανικό πετρέλαιο και να παρέχει στην Τεχεράνη στρατιωτικές πληροφορίες και είδη διπλής χρήσης που καταλήγουν σε ιρανικά drones και πυραύλους, και η Ρωσία παρέχει δεδομένα στόχευσης δορυφόρων, πυρομαχικά, προηγμένη τεχνολογία drones και υλικοτεχνική υποστήριξη. Τόσο το Πεκίνο όσο και η Μόσχα είναι χαρούμενες που βλέπουν τις ΗΠΑ να βυθίζονται σε μια σύγκρουση που επιδεινώνει τις διαιρέσεις εντός του αμερικανικού εκλογικού σώματος και διασπά το ΝΑΤΟ.
Η Ρωσία ως σημαντικός εξαγωγέας ενέργειας, επωφελείται από την απότομη αύξηση των τιμών του πετρελαίου που έχει προκαλέσει η σύγκρουση, και επομένως η πίεση στον Πούτιν να σταματήσει να υποστηρίζει το Ιράν είναι πιθανότατα χαμένη υπόθεση. Ωστόσο, η Κίνα είναι ο μεγαλύτερος εισαγωγέας πετρελαίου στον κόσμο και έχει κάθε συμφέρον να μειώσει τις τιμές της ενέργειας σταθεροποιώντας τις εξαγωγές από τη Μέση Ανατολή. Παρόλο που τα μεγάλα αποθέματα πετρελαίου της Κίνας έχουν προστατεύσει την οικονομία της από την άνοδο των τιμών του πετρελαίου μέχρι στιγμής, αυτά τα αποθέματά της έχουν εξαντληθεί σημαντικά. Οι εισαγωγές αργού πετρελαίου στην Κίνα έχουν αρχίσει να αυξάνονται ξανά, αφήνοντας την οικονομία της εκτεθειμένη στις υψηλές τιμές ενέργειας εάν η σύγκρουση συνεχιστεί. Η Κίνα, ως ο μεγαλύτερος εξαγωγέας αγαθών στον κόσμο, υποφέρει από την αρνητική επίδραση που έχουν οι υψηλές τιμές ενέργειας στην παγκόσμια ανάπτυξη.
Επομένως, ο Xi θα μπορούσε να είναι διατεθειμένος να βοηθήσει τον Trump να τερματίσει τον πόλεμο. Ο Trump θα πρέπει να ζητήσει από τον Xi να σταματήσει ή τουλάχιστον να επιβραδύνει τη ροή κινεζικών ειδών διπλής χρήσης προς το Ιράν. Ο ναυτικός αποκλεισμός της Ουάσιγκτον και οι οικονομικές και εμπορικές κυρώσεις στην Τεχεράνη έχουν ήδη επηρεάσει την οικονομία και τις στρατιωτικές αλυσίδες εφοδιασμού του Ιράν. Διακόπτοντας τις αποστολές κινεζικής τεχνολογίας προς το Ιράν, το Πεκίνο θα μπορούσε να εμβαθύνει αυτήν την οικονομική απομόνωση και να βοηθήσει να πειστεί η Τεχεράνη να διαπραγματευτεί έναν τερματισμό της σύγκρουσης.
Ο Xi θα μπορούσε επίσης να πιέσει το Ιράν να εγκαταλείψει τις μη ρεαλιστικές απαιτήσεις του για τον τερματισμό του πολέμου, συμπεριλαμβανομένης της απόσυρσης των δυνάμεών των ΗΠΑ από τον Κόλπο από τις ΗΠΑ , της αποδέσμευσης παγωμένων ιρανικών περιουσιακών στοιχείων και της άρσης των οικονομικών κυρώσεων. Η Ουάσινγκτον θα μπορούσε κάλλιστα να είναι πρόθυμη να προσφέρει οικονομική ανακούφιση, αλλά μόνο ως μέρος των μεταπολεμικών διαπραγματεύσεων για μια συμφωνία που θα περιορίσει τις πυρηνικές φιλοδοξίες του Ιράν. Ο Xi θα μπορούσε να βοηθήσει να ανοίξει ο δρόμος για αυτές τις συνομιλίες, παροτρύνοντας το Ιράν να αποδεχθεί αξιόπιστους όρους για τον τερματισμό της άμεσης σύγκρουσης.
ΜΙΑ ΝΕΑ ΑΡΧΗ
Πέρα από την προσπάθεια επίλυσης των τρεχουσών συγκρούσεων, ο Τραμπ θα πρέπει να προωθήσει τη μελλοντική στρατηγική σταθερότητα επιδιώκοντας διαπραγματεύσεις για τον έλεγχο των όπλων με τον Xi και τον Πούτιν. Κάθε συμφωνία ελέγχου των όπλων που διαπραγματεύτηκε μεταξύ Ουάσινγκτον και Μόσχας έχει λήξει. Η τελική πυρηνική τους συμφωνία, η Νέα START, έληξε τον Φεβρουάριο. Επί του παρόντος, δεν υπάρχουν όρια στα αμερικανικά και ρωσικά στρατηγικά οπλοστάσια και δεν υπάρχουν τακτικές επιθεωρήσεις, ανταλλαγές δεδομένων ή ειδοποιήσεις για πυρηνικές ασκήσεις. Αυτή η πυρηνική ελευθερία είναι ιδιαίτερα επικίνδυνη δεδομένης της πυρηνικής εξουδετέρωσης της Ρωσίας εν μέσω του πολέμου στην Ουκρανία και της αδυναμίας του Κρεμλίνου να προκαλεί, όπως η αποστολή μη επανδρωμένων αεροσκαφών γεμάτα εκρηκτικά στον εναέριο χώρο του ΝΑΤΟ.
Τον Οκτώβριο του 2026, ο Τραμπ πρότεινε μια τριμερή σύνοδο κορυφής να περιλαμβάνει μια συζήτηση για τον έλεγχο των πυρηνικών όπλων. Η Κίνα αντιστέκεται εδώ και καιρό στη συμμετοχή σε συνομιλίες για τον έλεγχο των πυρηνικών όπλων, υποστηρίζοντας ότι δεν θα έπρεπε να περιορίζει το πυρηνικό της πρόγραμμα όταν το οπλοστάσιό της είναι πολύ μικρότερο από αυτό των ΗΠΑ και της Ρωσίας. Αλλά η Κίνα επεκτείνει και εκσυγχρονίζει ραγδαία το πυρηνικό της οπλοστάσιο. Το Πεντάγωνο έχει προβλέψει ότι η Κίνα θα διαθέτει περισσότερες από 1.000 επιχειρησιακές κεφαλές έως το 2030, τοποθετώντας την σχεδόν στην ίδια κατηγορία με τις ΗΠΑ και τη Ρωσία, οι οποίες έχουν αποθέματα περίπου 1.800 επιχειρησιακών κεφαλών η καθεμία. Με την αβέβαιη πορεία των σχέσεων ΗΠΑ–Κίνας, την αστάθεια στην Κορεατική Χερσόνησο και την τεταμένη σχέση της Κίνας με την Ταϊβάν να ενισχύουν τον κίνδυνο σύγκρουσης στην Ανατολική Ασία, το Πεκίνο πρέπει να συμμετάσχει σε συζητήσεις υψηλού επιπέδου για τον έλεγχο των πυρηνικών όπλων.
Ρεαλιστικά, ο Τραμπ δεν μπορεί να κάνει τίποτα περισσότερο από το να ξεκινήσει αυτή τη συζήτηση και να προσκαλέσει τον Xi και τον Πούτιν να τη συνεχίσουν σε μελλοντικές τριμερείς διαπραγματεύσεις με επικεφαλής ομάδες διπλωματών και εμπειρογνωμόνων για τον έλεγχο των όπλων. Σε μελλοντικές συνομιλίες, οι τρεις χώρες θα πρέπει να συζητήσουν όχι μόνο τα όρια στα αποθέματα πυρηνικών όπλων, αλλά και τις στρατιωτικές επαφές, τα πρωτόκολλα διαχείρισης κρίσεων, τις ειδοποιήσεις για στρατιωτικές ασκήσεις, την καταπολέμηση της διάδοσης και άλλα μέτρα που μπορούν να συμβάλουν στη στρατηγική σταθερότητα.
ΚΡΑΤΗΣΤΕ ΤΗ ΓΡΑΜΜΗ
Ο Τραμπ θα μπορούσε να προσθέσει μια σειρά από άλλα θέματα στην ατζέντα της συνόδου κορυφής, συμπεριλαμβανομένου του εμπορίου, της ενεργειακής ασφάλειας και της ρύθμισης της τεχνητής νοημοσύνης, αλλά θα πρέπει να αποφύγει μια ευρεία συζήτηση που δεν οδηγεί πουθενά. Ο Τραμπ θα μπορούσε, ωστόσο, να σημειώσει μια εύκολη νίκη προτείνοντας μια τριμερή πρωτοβουλία σε έναν τομέα στον οποίο η συνεργασία είναι σχετικά απλή – για παράδειγμα, μια κοινή ιατρική αποστολή στη Λαϊκή Δημοκρατία του Κονγκό για να βοηθήσει στην καταπολέμηση του Έμπολα ή μια κοινή επιχείρηση βοήθειας για την παροχή ανθρωπιστικής βοήθειας στη Γάζα ή την Υεμένη. Μια συγκεκριμένη, δημόσια προσπάθεια προς αυτή την κατεύθυνση θα έδειχνε ότι ο τριμερής διάλογος μπορεί να αποφέρει βιώσιμη συνεργασία.
Ωστόσο, ο Τραμπ θα πρέπει να προσέχει να μην είναι τόσο πρόθυμος για μια νίκη που θα αφήσει τον Xi και τον Πούτιν να τον εκμεταλλευτούν. Η σύνοδος κορυφής της (στις 19 Νοεμβρίου 2026 στη Σεντζέν της Κίνας) στο περιθώριο Οικονομικής Συνεργασίας Ασίας-Ειρηνικού – APEC, λαμβάνει χώρα μόλις δύο εβδομάδες αφότου οι Αμερικανοί ψηφοφόροι επέκριναν τον Τραμπ και το κόμμα του με μια ιστορική επίπληξη στις ενδιάμεσες εκλογές των ΗΠΑ. Ο πρόεδρος των ΗΠΑ θα μπορούσε να μπει στον πειρασμό να κάνει παραχωρήσεις στο Πεκίνο και τη Μόσχα για να πετύχει μια σημαντική ανατροπή στην εξωτερική πολιτική. Ο Τραμπ πρέπει να αποφύγει έναν συμβιβασμό κεκλεισμένων των θυρών για την Ουκρανία, τον οποίο στη συνέχεια θα προσπαθήσει να επιβάλει στο Κίεβο και τους Ευρωπαίους υποστηρικτές του. Ομοίως, πρέπει να κρατήσει τη γραμμή του στην Ταϊβάν, ακόμη και όταν ζητά τη βοήθεια του Xi για τη Βόρεια Κορέα, την Ουκρανία και το Ιράν. Διαφορετικά, ο Τραμπ θα αποχωρήσει από την τριμερή συνάντηση επιβεβαιώνοντας τους χειρότερους φόβους όσων προέβλεπαν μια νέα Γιάλτα εν όψει. Η συνθηκολόγηση με τον Xi και τον Πούτιν θα αποξένωνε τους συμμάχους των ΗΠΑ, θα προέβαλε την αμερικανική αδυναμία και θα διαβρώσει την παγκόσμια αποτροπή.
Ο Τραμπ πρέπει επίσης να διαχειριστεί προσεκτικά τις προοπτικές μιας τριμερούς συνόδου κορυφής. Ο Πούτιν είναι κατηγορούμενος για εγκλήματα πολέμου που συνεχίζει να διεξάγει έναν αδίστακτο επιθετικό πόλεμο εναντίον της Ουκρανίας. Είναι πολύ νωρίς για να τον αφήσουμε να βγει από την περιοχή. Και παρόλο που η Ουάσινγκτον έχει δίκιο να επιδιώκει μια καλή σχέση συνεργασίας με το Πεκίνο, είναι καιρός η «πραγματικά μεγάλη φιλία» του Τραμπ με τον Xi να αποδώσει καρπούς. Ο Τραμπ πρέπει να προσεγγίσει τις συνομιλίες με νηφαλιότητα και ρεαλισμό, επιδιώκοντας να αποδείξει ότι οι ΗΠΑ, η Κίνα και η Ρωσία μπορούν να συνεργαστούν για να βοηθήσουν στην προώθηση της παγκόσμιας ειρήνης και σταθερότητας.
Η σύνοδος κορυφής στις 19 Νοεμβρίου 2026 στη Σεντζέν της Κίνας δεν θα εγκαινιάσει σύντομα μια νέα εποχή συνεργασίας των μεγάλων δυνάμεων. Μπορεί να μην αποφέρει καν συγκεκριμένα αποτελέσματα. Παρόλα αυτά, η συνάντηση θα έθετε ένα πολύτιμο προηγούμενο. Απλώς καθισμένος με τον Xi και τον Πούτιν, ο Trump θα ξεκινούσε μια πολύτιμη τριμερή συνομιλία.
Δημοσιεύτηκε ! 2026-11-16 20:20:00
