Επιστολή «γροθιά» στη «Ζούγκλα»: Πατέρας περιγράφει τον καθημερινό αγώνα επιβίωσης της οικογένειάς του

Μια επιστολή έφτασε στη «Ζούγκλα» από έναν 31χρονο εργαζόμενο πατέρα, ο οποίος περιγράφει με ωμό ρεαλισμό τον καθημερινό αγώνα επιβίωσης της οικογένειάς του.

Με μηνιαίο εισόδημα 840 ευρώ, την ακρίβεια να «πνίγει» το νοικοκυριό και τη σύζυγό του να έρχεται αντιμέτωπη με εμπόδια στην αγορά εργασίας λόγω μητρότητας, ο Χρήστος Ξέρας απευθύνεται στο σύνολο της πολιτικής ηγεσίας, θέτοντας ένα ερώτημα: «Πώς θα μεγαλώσουμε τα παιδιά μας;».

Ολόκληρη η επιστολή του 31χρονου στη «Ζούγκλα»

«Προς το σύνολο της Πολιτικής Ηγεσίας,

Από τον Χρήστο Ξέρα, έναν απλό εργαζόμενο πατέρα.

Στέλνω αυτό το email για έναν και μοναδικό λόγο: για να ακουστεί η φωνή ενός πατέρα, ενός ανθρώπου 31 ετών, με ένα παιδί 18 μηνών, που προσπαθεί καθημερινά να επιβιώσει και να κρατήσει όρθια την οικογένειά του.

Ζούμε σε μια χώρα όπου, αντί να δίνονται ουσιαστικές λύσεις για τους φοιτητές, τους ανέργους, τους ηλικιωμένους, τους αγρότες και τους εργαζόμενους, βλέπουμε τεράστια ποσά να κατευθύνονται σε πολέμους και εξοπλισμούς.

Είμαι 31 ετών και ζω με περίπου 840 ευρώ τον μήνα. Με αυτά τα χρήματα καλούμαι να συντηρήσω ένα σπίτι, τη σύζυγό μου και το 18 μηνών παιδί μου. Η σύζυγός μου δυσκολεύεται να βρει εργασία, καθώς η πραγματικότητα που αντιμετωπίζουμε είναι ότι πολλές φορές η ύπαρξη ενός μικρού παιδιού αποτελεί εμπόδιο για την πρόσληψη μιας γυναίκας.

Και σας ρωτώ:

Πώς θα ζήσουν τα παιδιά μας;

Καθημερινά βρισκόμαστε στα όρια της φτώχειας. Οι τιμές στα προϊόντα των σούπερ μάρκετ αυξάνονται, το ρεύμα, το νερό, τα τρόφιμα και τα ενοίκια γίνονται ολοένα και ακριβότερα, ενώ οι μισθοί δεν ακολουθούν τις πραγματικές ανάγκες της ζωής.

Για ποια ελευθερία και ποια δημοκρατία μιλάτε; Για ποια κοινωνική προστασία και ποια μέτρα στήριξης;

Έχετε αναρωτηθεί ποτέ πώς είναι να ζεις με 770 ή 840 ευρώ τον μήνα; Έχετε επιστρέψει ποτέ στο σπίτι σας και να σας κοιτάζει το παιδί σας στα μάτια, ενώ εσείς αγωνιάτε αν θα μπορέσετε να του εξασφαλίσετε ακόμη και τα βασικά αγαθά;

Όχι, κύριοι. Πολλοί από εσάς πιθανότατα δεν έχετε βιώσει αυτή την πραγματικότητα.

Δεν είμαι δεξιός, δεν είμαι αριστερός. Είμαι ένας πατέρας 31 ετών που ζητά να μπορεί να ζήσει με αξιοπρέπεια στη χώρα του.

Δεν μπορώ να μένω αδιάφορος όταν βλέπω παιδιά να σκοτώνονται στην Παλαιστίνη, όταν βλέπω οικογένειες να υποφέρουν και όταν την ίδια στιγμή αισθάνομαι ότι η δική μου οικογένεια παλεύει καθημερινά για την επιβίωσή της.

Δεν ζητάω προνόμια. Δεν ζητάω χάρη. Δεν ζητάω κάτι περισσότερο από αυτό που δικαιούται κάθε εργαζόμενος άνθρωπος.

Ζητάω αξιοπρεπείς μισθούς, πραγματική στήριξη στις οικογένειες, προστασία της μητρότητας και της πατρότητας, προσιτά τρόφιμα, φθηνότερη ενέργεια και ένα κράτος που δεν θα αφήνει τους πολίτες του να αισθάνονται εγκαταλελειμμένοι.

Δυστυχώς, σήμερα αισθάνομαι ότι κανείς δεν ακούει τη φωνή μας.

Πεθαίνουμε οικονομικά, κύριοι, και εσείς συνεχίζετε να συζητάτε για πολιτικές αντιπαραθέσεις, εκλογές, ψήφους και εξοπλισμούς.

Εμείς, οι απλοί εργαζόμενοι άνθρωποι, τι θα κάνουμε;

Πώς θα μεγαλώσουμε τα παιδιά μας; Πώς θα τους εξασφαλίσουμε ένα καλύτερο αύριο, όταν το σήμερα έχει γίνει ένας καθημερινός αγώνας επιβίωσης;

Η δημοκρατία δεν είναι μόνο οι εκλογές. Η ελευθερία δεν είναι μόνο τα λόγια. Είναι να μπορεί ένας άνθρωπος που εργάζεται να ζει αξιοπρεπώς, να μεγαλώνει τα παιδιά του και να μη φοβάται την επόμενη ημέρα.

Σας γράφω όχι ως πολιτικός, όχι ως κομματικό στέλεχος, αλλά ως ένας απλός εργαζόμενος πατέρας που ζητά να ακουστεί.

Γιατί μια χώρα που δεν μπορεί να εξασφαλίσει ένα αξιοπρεπές μέλλον στα παιδιά της, τι μέλλον πραγματικά έχει;

13/11/2026

Με εκτίμηση,

Χρήστος Ξέρας

Ένας απλός εργαζόμενος πατέρας».