Από ράλι σε ράλι, φτωχοί θα μείνουμε πάλι

Οι τιμές των καυσίμων έχουν πλέον αρχίσει να ίπτανται σε ύψη δυσθεώρητα και τα περισσότερα σενάρια κάνουν λόγo για έναν χειμώνα που θα μας μείνει αξέχαστος, προφανώς για τους λάθος λόγους.

Ήδη μια επίσκεψη σε βενζινάδικο καθίσταται επώδυνα ακόμα και από την ανάγνωση της τιμής των καυσίμων, καθώς το 2,15 έχει φτάσει να είναι καλή τιμή. Το ακόμα πιο εφιαλτικό είναι ότι οι προβλέψεις για το πετρέλαιο θέρμανσης είναι ότι θα κινηθεί στην περιοχή των δύο ευρώ, σημειώνοντας ρεκόρ όλων των εποχών.

Μπορεί να υπάρχουν αυτό που λέμε «εξωγενείς παράγοντες», μπορεί όντως το φαινόμενο να είναι παγκόσμιο, μπορεί να φταίνε οι πόλεμοι, που μοιάζουν να μην έχουν τέλος το βέβαιο είναι πάντως ότι τα φτωχότερα στρώματα της κοινωνίας θα δοκιμαστούν και πάλι, θα αναγκαστούν να περικόψουν, θα αναγκαστούν στο δεύτερο τέταρτο του 21^ου αιώνα να μην ανοίγουν θέρμανση, θα αναγκαστούν να στερηθούν αγαθά, που θα έπρεπε να είναι αυτονόητα.

Καθώς αυτή η χώρα και οι πολίτες της πέρασαν μια δεκαετία σκληρής οικονομικής πολιτικής στερήθηκαν εισοδήματα και υπηρεσίες, έφτασαν να θεωρούν πολυτέλεια βασικά αγαθά, έχουν ζήσει στο πετσί τους τις επιπτώσεις δύο πολέμων και παραδόξως συνεχίζουν… να ζουν, ίσως δεν χρειάζονται απλώς εξηγήσεις για το τι προκαλεί τα κύματα των αυξήσεων, αλλά λύσεις που θα διασφαλίζουν μια στοιχειωδώς αξιοπρεπή ζωή.

Ο απλός πολίτης δεν είναι οικονομολόγος, δεν είναι «ειδικός», είναι όμως αυτός που πληρώνει πάντα το λογαριασμό. Και χρειάζεται πλέον λύσεις και δραστικότερες και μονιμότερες. Θα είναι εθνικές, θα είναι πανευρωπαϊκές; Αυτό ας το αποφασίσουν οι πολιτικοί. Το βέβαιο είναι ότι δεν είναι δυνατόν το 2026 κάποιος να σκέφτεται αν θα ζεσταθεί, αν θα φάει ή αν θα μετακινηθεί.