«Έμαθα να ακούω την ψυχή μου»: Ο κολυμβητής υπεραποστάσεων Χριστόφορος Θεοφάνους στο CNN Greece

Πίσω, όμως, από κάθε χιλιόμετρο που διανύει σήμερα, υπάρχει μια ιστορία που ξεκινά πολύ νωρίτερα.

«Μόλις μπήκα στο κολυμβητήριο, είπα ότι θέλω να κάνω αυτό ακριβώς το άθλημα»

Ο Χριστόφορος ήρθε σε επαφή με την κολύμβηση από πολύ μικρός, μόλις στα 5 του χρόνια. Οι γονείς του τον έγραψαν στο κολυμβητήριο και, όπως λέει, από την πρώτη στιγμή ένιωσε ότι αυτό ήταν το άθλημά του.

«Μόλις μπήκα μέσα, είπα ότι θέλω να κάνω ακριβώς αυτό, να είμαι μέσα στο νερό, να έχω επαφή με το υγρό στοιχείο. Και από τότε μέχρι και σήμερα έμεινα εκεί», αναφέρει.

Στα 15 του έτη γνώρισε την ανοιχτή θάλασσα. Ξεκίνησε με μικρές αποστάσεις και, όσο περνούσαν τα χρόνια, άρχισε να αναζητά όλο και μεγαλύτερες προκλήσεις. «Όσο μεγάλωνα, συνειδητοποιούσα ότι ήθελα κάτι ακόμα παραπάνω, και σε χιλιόμετρα και σαν επίδοση. Η πισίνα με περιόριζε κατά κάποιο τρόπο μέσα στα πλακάκια, οπότε στράφηκα κυρίως προς τη θάλασσα.

Κάθε αγώνας στην ανοιχτή θάλασσα στον οποίο πήγαινα είχε όλο και περισσότερα χιλιόμετρα. Ξεκίνησα με το ένα χιλιόμετρο στην αρχή και μετά σιγά σιγά ανέβαινα και έφτασα μετά στις υπεραποστάσεις», τονίζει.

«Η προωρότητα με έχει στιγματίσει»

Στα 19 του ήρθε το πρώτο μεγάλο εγχείρημα, ο διάπλους του Τορωναίου Κόλπου, απόστασης 26 χιλιομέτρων. Έναν χρόνο αργότερα, ο Χριστόφορος αποφάσισε να δοκιμάσει τον εαυτό του σε μια ακόμη μεγαλύτερη απόσταση: 42,2 χιλιόμετρα σε ανοιχτή θάλασσα, για περισσότερες από 15 ώρες.

Αυτή τη φορά, όμως, δεν ήθελε απλώς να τερματίσει. Ήθελε η προσπάθειά του να έχει έναν συμβολισμό, συνδέοντάς την με τη δική του ιστορία.

«Η προωρότητα με έχει στιγματίσει σε όλη μου τη ζωή. Σκέφτηκα να αφιερώσω αυτό το εγχείρημα γι’ αυτόν τον σκοπό. Δεν ήθελα απλά να το κάνω για να πω ότι τερμάτισα 42 χιλιόμετρα».

Κάθε υπεραπόσταση έγινε και ένας τρόπος να περάσει ένα μήνυμα σε ανθρώπους που μπορεί να παλεύουν με τις δικές τους δυσκολίες. Ιδιαίτερα στα νέα παιδιά, θέλει να θυμίζει πως η αφετηρία δεν είναι ίδια για όλους. «Πολλές φορές δεν έχουμε όλοι την ίδια αρχή στη ζωή, αλλά εμείς καθορίζουμε το πώς θα τελειώσει αυτή η ιστορία, πώς θα γραφτεί αυτή η ιστορία».

Αυτό είναι, τελικά, που θέλει να μένει από όσα κάνει. Όχι μόνο η απόσταση που κατάφερε να διανύσει, αλλά η προσπάθεια πίσω από αυτήν. «Θέλω πιο πολύ να παίρνει ο κόσμος το μήνυμα από αυτό που κάνω, ότι προσπαθήστε στη ζωή σας, παλέψτε, και στο τέλος θα ανταμειφθείτε για τον κόπο σας».

«Έχω μάθει να ακούω τι μου λέει η ψυχή μου»

Η σκέψη ότι δεν μπορεί άλλο, λέει, είναι κάτι που έχει αντιμετωπίσει σε κάθε εγχείρημα. Οι μυϊκοί πόνοι, οι πληγές από το αλάτι και οι στομαχικές διαταραχές είναι μερικές μόνο από τις δυσκολίες που μπορεί να αντιμετωπίσει μέσα στο νερό. «Πάντα υπάρχει η φωνή της λογικής κάποια στιγμή που σου λέει ότι δεν μπορώ άλλο, πρέπει να σταματήσω», σημειώνει.

Το δύσκολο, όπως εξηγεί, είναι να μάθει να μην ακολουθεί αυτή τη φωνή. Και σε αυτή τη μάχη δεν είναι πραγματικά μόνος: μαζί του βρίσκονται οι άνθρωποί του στο σκάφος συνοδείας, εκείνοι που τον τροφοδοτούν και τον στηρίζουν στις πιο δύσκολες στιγμές. «Έχω μάθει λίγο να την αγνοώ αυτή τη φωνή και να προσπαθώ να ακούω τι μου λέει η ψυχή μου, να συνεχίσω και να πάω πιο πέρα».

«Προτιμώ να μην σκέφτομαι»

Όταν βρίσκεται για 15 ώρες μέσα στη θάλασσα, δεν προσπαθεί να σκεφτεί τι έχει μπροστά του. Προσπαθεί, όπως λέει, να μείνει στη στιγμή. «Προτιμώ να μην σκέφτομαι. Δηλαδή να απολαμβάνω τη στιγμή, να είμαι εκεί, να είμαι στο τώρα και να προχωράω χεριά με χεριά, χιλιόμετρο με χιλιόμετρο».

Αυτό που κρατά στο μυαλό του είναι ο λόγος για τον οποίο βρίσκεται εκεί και το μήνυμα που θέλει να περάσει. Γιατί, τελικά, θέλει τα χιλιόμετρα που κάνει να σημαίνουν κάτι και για εκείνους που τα παρακολουθούν από την ακτή.

«Δίνεις μια φωνή στους ανθρώπους που είναι εκτός νερού. Αλλά εσύ με το παράδειγμά σου και με τα χιλιόμετρα που κάνεις, τους δίνεις τη δύναμη να συνεχίζουν όσο δύσκολα και βαθιά είναι τα δικά τους νερά της ζωής».

«Είναι το πιο συγκινητικό και το πιο δυνατό σημείο»

Από όλες τις μεγάλες αποστάσεις που έχει κολυμπήσει, υπάρχει μία στιγμή που δεν αλλάζει ποτέ: ο τερματισμός. Ύστερα από 15 ώρες μέσα στο νερό, είναι για εκείνον η πιο έντονη συναισθηματικά στιγμή. «Όταν είσαι 15 ώρες μέσα στο νερό, επιστρέφεις, ας πούμε, να το θέσω κάπως πρωτόγονα, σε ένστικτα. Δηλαδή αγριεύεις».

Η κούραση και οι δυσκολίες που έχουν προηγηθεί κάνουν τον τερματισμό ακόμη πιο έντονο. Και επειδή η εκκίνηση και ο τερματισμός είναι συχνά στο ίδιο σημείο, η επιστροφή αποκτά για εκείνον έναν επιπλέον συμβολισμό. «Είναι σαν να κάνεις ένα ταξίδι. Όπως, ας πούμε, με βάση τη μυθολογία, ξεκίνησε ο Οδυσσέας από την Ιθάκη και πήγε αργότερα στην Τροία και μετά έκανε ολόκληρο ταξίδι για να επιστρέψει πάλι στην Ιθάκη. Είναι κατά κάποιο τρόπο το ίδιο πράγμα».

Στον τερματισμό, όμως, δεν τον περιμένει μόνο η επιστροφή. Τον περιμένουν και οι δικοί του άνθρωποι, με τη μητέρα του να βρίσκεται πάντα εκεί. «Είναι το πιο συγκινητικό και το πιο δυνατό σημείο σε όλο το εγχείρημα».

Η Λίμνη Πλαστήρα

Το φετινό καλοκαίρι, ο Χριστόφορος διέσχισε την Λίμνη Πλαστήρα, διανύοντας 31,1 χιλιόμετρα, σε λίγο περισσότερο από 10 ώρες.

Η Λίμνη Πλαστήρα ήταν κάτι διαφορετικό από τη θάλασσα, όπως εξηγεί. Όχι μόνο λόγω του τοπίου, αλλά και λόγω των συνθηκών μέσα στο νερό. Πρόκειται για ένα κλειστό περιβάλλον, με διαφορετική ορατότητα και χωρίς την άνωση της θάλασσας, κάτι που έκανε το κολύμπι πιο δύσκολο.

Τα 31 χιλιόμετρα, όμως, δεν ήταν για εκείνον μόνο μια ακόμη μεγάλη απόσταση. Η επιλογή της Λίμνης είχε από την αρχή έναν συμβολισμό, συνδεδεμένο με τις δυσκολίες που αντιμετωπίζουν οι νέοι σήμερα.

«Πιστεύω ότι πολλοί νέοι σήμερα παλεύουν μέσα στα δικά τους νερά, μέσα στη δική τους Λίμνη. Και όπως τα νερά δεν έχουν την άνωση, έτσι ακριβώς πιστεύω ότι παλεύουν και οι νέοι μέσα σε ένα περιβάλλον το οποίο δεν τους αφήνει να κολυμπήσουν στην επιφάνεια, τους τραβάει προς τα κάτω».

Γι’ αυτό και η Λίμνη Πλαστήρα, όπως λέει, ήταν για εκείνον ένας συμβολικός τρόπος να μεταδώσει αυτό το μήνυμα.

«Δεν θα ήμουν εδώ τώρα αν άκουγα όλους αυτούς που μου έβαζαν όρια»

Σε ένα παιδί που γεννήθηκε πρόωρα, αλλά και στους γονείς του, ο Χριστόφορος θα ήθελε να περάσει ένα μήνυμα για τα όρια που συχνά βάζουν οι άλλοι στη ζωή μας.

«Εγώ προσωπικά δεν θα ήθελα να ακούν άλλους ανθρώπους στο κομμάτι το μέχρι πού μπορώ να φτάσω. Ο καθένας πιστεύω θέτει τα δικά του όρια, τους δικούς του στόχους και δεν θα έπρεπε να αφήνει άλλους παράγοντες να του λένε ότι το ταβάνι σου είναι μέχρι εδώ».

Και το λέει έχοντας στο μυαλό του τη δική του διαδρομή. «Αν είναι κι εγώ στη ζωή μου να είχα ακούσει τόσο καιρό όλους αυτούς που μου έβαζαν όρια ότι ‘’δεν μπορείς να φτάσεις μέχρι εκεί’’, η αλήθεια είναι ότι δεν θα ήμουν εδώ τώρα».

Για εκείνον, τα όρια δεν τα καθορίζουν οι άλλοι, αλλά η προσπάθεια και η πίστη στον εαυτό μας. «Ο καθένας να σχηματίζει για τον εαυτό του τη δική του άποψη και να θέτει τα δικά του όρια, τα οποία έρχονται μέσα από τη σκληρή δουλειά κυρίως και μέσα από την πίστη που έχουμε στον εαυτό μας».

Ποιος είναι ο Χριστόφορος έξω από το νερό

Ο Χριστόφορος μέσα και έξω από το νερό δεν είναι, όπως λέει, δύο διαφορετικοί άνθρωποι. Για να κάνει όμως αυτό που κάνει, έχει αφήσει στην άκρη παρέες, φίλους και διασκέδαση, επιλέγοντας να αφιερώσει τον χρόνο και την ενέργειά του στον σκοπό που έχει θέσει. «Έχω θυσιάσει πολλά πράγματα για να κάνω αυτό που κάνω».

Κάθε εγχείρημα, όμως, φαίνεται πως του αφήνει κάτι πίσω. «Όταν είμαι τόσες ώρες μέσα στο νερό, αναπτύσσω μια λίγο διαφορετική προσωπικότητα, επειδή οι δυσκολίες που αντιμετωπίζω μου μαθαίνουν κάθε φορά και κάτι καινούργιο. Κάθε φορά που τελειώνει ένα εγχείρημα, μετά καταλαβαίνω ότι έχω αλλάξει πολύ, είμαι ένας καινούργιος άνθρωπος».

Από πίσω, υπάρχουν ατελείωτες ώρες προπόνησης, κυρίως στην πισίνα, γυμναστήριο, διατροφή και μια καθημερινότητα προσαρμοσμένη στις απαιτήσεις της προσπάθειας. Ακόμη και η θάλασσα γίνεται μέρος της προετοιμασίας, με το κρύο, το κύμα και τις απρόβλεπτες συνθήκες να αποτελούν κομμάτι όσων πρέπει να μάθει να διαχειρίζεται.
«Είναι και αυτό μέρος της διαδικασίας και στο να εξελιχθείς και μαθαίνεις καθημερινά και καλύτερα τον εαυτό σου, τα όριά σου».

Όσο καλή, όμως, κι αν είναι η προετοιμασία, υπάρχει πάντα κάτι που δεν μπορεί να προβλεφθεί. «Σε ένα εγχείρημα δεν μπορείς να είσαι ποτέ 100% έτοιμος για αυτό που θα ακολουθήσει και θα γίνει», δηλώνει.

Ο επόμενος στόχος

Μετά από κάθε εγχείρημα, ο Χριστόφορος σκέφτεται το επόμενο. Δεν ξέρει ακόμη ποιο θα είναι, ξέρει όμως ότι θέλει να είναι μεγαλύτερο.

«Κάθε φορά βγαίνω και λέω ότι θέλω να κάνω κάτι ακόμα μεγαλύτερο. Οι υπεραποστάσεις είναι ένα είδος αθλήματος το οποίο κάθε φορά σου ζητάει και κάτι παραπάνω. Είναι σαν μία σκάλα που συνεχώς ανεβαίνεις».

Και ο επόμενος στόχος δεν μετριέται απαραίτητα μόνο σε χιλιόμετρα. «Επόμενος στόχος είναι κάθε φορά κάτι πιο “σκληρό και άγριο”, αλλά είναι απαραίτητο να γίνει».