«Wicker»: Γιατί ο πιο παράξενος κινηματογραφικός σύζυγος της χρονιάς έχει γίνει αντικείμενο πόθου

Η Ολίβια Κόλμαν παραγγέλνει έναν ιδανικό σύζυγο φτιαγμένο από λυγαριά, ο Αλεξάντερ Σκάρσγκαρντ ενσαρκώνει τον αλλόκοτο εραστή που έχει ξεσηκώσει τα social media και μια ανορθόδοξη ρομαντική ιστορία ανοίγει τη συζήτηση για την επιθυμία, την ισότητα στις σχέσεις και τα στερεότυπα της ομορφιάς.

Ξεχάστε τον πρίγκιπα του παραμυθιού και τον γοητευτικό κακό που κερδίζει την καρδιά της ηρωίδας. Ο νέος κινηματογραφικός πρωταγωνιστής που έχει προκαλέσει φρενίτιδα στα social media είναι ένας άνδρας φτιαγμένος από λυγαριά. Η ταινία «Wicker», μια ρομαντική φαντασία εποχής με μια ασυνήθιστη κεντρική ιδέα, έχει γίνει αντικείμενο συζήτησης χάρη στο πρώτο της τρέιλερ, αλλά και στον Αλεξάντερ Σκάρσγκαρντ, ο οποίος ενσαρκώνει τον αλλόκοτο σύζυγο που κατασκευάζεται για να ικανοποιήσει τις επιθυμίες μιας γυναίκας.

Βασισμένη στο διήγημα «The Wicker Husband» της Ούρσουλα Γουίλς-Τζόουνς, η ταινία παρουσιάζει την Ολίβια Κόλμαν ως μια απομονωμένη ψαρά, γνωστή απλώς ως Ψαράς, η οποία αναθέτει σε έναν καλαθοπλέκτη, τον οποίο υποδύεται ο Πίτερ Ντίνκλεϊτζ, να της φτιάξει τον ιδανικό σύζυγο. Το αποτέλεσμα είναι ένας μυώδης άνδρας από πλεγμένη λυγαριά, τον οποίο ενσαρκώνει ο Σκάρσγκαρντ. Ο νέος σύζυγος φροντίζει τις οικιακές ανάγκες της γυναίκας του και ανταποκρίνεται στις σεξουαλικές επιθυμίες της, την ώρα που οι κάτοικοι του χωριού παρακολουθούν με ζήλια και καχυποψία.

Η αντίδραση στο διαδίκτυο ήταν εντυπωσιακή. Χρήστες δημοσίευσαν memes και βίντεο που σχολιάζουν με χιούμορ την ιδέα ενός άνδρα ο οποίος όχι μόνο είναι ελκυστικός, αλλά αναλαμβάνει τις δουλειές του σπιτιού χωρίς να χρειάζεται να του το ζητήσει κανείς. Η συζήτηση επεκτάθηκε και σε ένα ιδιαίτερο διαφημιστικό αντικείμενο: έναν κουβά ποπ κορν εμπνευσμένο από τον κορμό του Σκάρσγκαρντ, τον οποίο δημιούργησε η αλυσίδα κινηματογράφων Regal Cinemas και μπορεί κανείς να αναπαραγάγει ακόμη και με τρισδιάστατο εκτυπωτή.

Ο ιδανικός σύντροφος που δεν χρειάζεται υπενθυμίσεις

Για τους δημιουργούς της ταινίας, Άλεξ Χιούστον Φίσερ και Έλεανορ Γουίλσον, η διαδικτυακή αντίδραση ήταν ευχάριστη έκπληξη, αλλά όχι ανεξήγητη. Όπως σημειώνει ο Φίσερ, ο σύζυγος από λυγαριά μπορεί να ανταποκρίνεται σε μια πρακτική ανάγκη του σπιτιού ακόμη και την πιο ακατάλληλη στιγμή, ενώ η Γουίλσον επισημαίνει ότι το πιο ελκυστικό στοιχείο του χαρακτήρα δεν είναι μόνο η εμφάνισή του. Είναι ότι κάνει κάτι χωρίς να του το ζητήσουν και δεν περιμένει επιβράβευση γι’ αυτό.

Πίσω από το παράδοξο παραμύθι βρίσκεται μια συζήτηση που αφορά άμεσα τις σύγχρονες ετεροφυλόφιλες σχέσεις: την άνιση κατανομή των οικιακών εργασιών και του λεγόμενου νοητικού φορτίου, δηλαδή της αόρατης ευθύνης για τον προγραμματισμό και τη διαχείριση της καθημερινότητας. Η Γουίλσον εξηγεί ότι όταν εκείνη και ο Φίσερ έγραφαν το σενάριο, πριν από περίπου πέντε χρόνια, το ζήτημα δεν είχε αποκτήσει την ίδια θέση στον δημόσιο διάλογο. Σήμερα, έχοντας και οι ίδιοι παιδί, αναγνωρίζουν πόσο συχνά οι σύντροφοι καλούνται να διαπραγματευτούν αυτές τις ευθύνες.

Η ταινία, ωστόσο, δεν περιορίζεται στη φαντασίωση του άνδρα που κάνει τις δουλειές του σπιτιού. Η πορεία της Ψαράς αφορά επίσης την εμπειρία μιας γυναίκας που βρίσκεται στο περιθώριο της κοινότητάς της και δυσκολεύεται να συμφιλιωθεί τόσο με την εικόνα που έχει για τον εαυτό της όσο και με τον τρόπο που την αντιμετωπίζουν οι άλλοι. Η Γουίλσον θέλησε να αποτυπώσει την αμφιθυμία που μπορεί να συνοδεύει την αναζήτηση συντροφικότητας: η ερωτική σχέση μπορεί να φέρει την αγάπη, αλλά και την αίσθηση ότι κάποιος βρίσκεται διαρκώς υπό αξιολόγηση.

Από την «Πεντάμορφη και το Τέρας» στον έρωτα για το αλλόκοτο

Το «Wicker» εντάσσεται σε ένα ολοένα πιο δημοφιλές κινηματογραφικό και λογοτεχνικό είδος: τις ιστορίες έρωτα ανάμεσα σε ανθρώπους και τέρατα ή αλλόκοτα πλάσματα. Από την «Πεντάμορφη και το Τέρας» και το «Σρεκ» μέχρι τη «Μορφή του Νερού» του Γκιγιέρμο ντελ Τόρο και το «Your Monster», τέτοιες ιστορίες χρησιμοποιούν το ανοίκειο για να εξερευνήσουν την επιθυμία, τις κοινωνικές προσδοκίες και τις αντιφάσεις των ανθρώπινων σχέσεων.

Η συγγραφέας Τζίλιαν Ντάνιελς, η οποία έχει γράψει το δικό της μυθιστόρημα ρομαντικής σχέσης ανθρώπου και τέρατος, επισημαίνει ότι υπάρχει έντονο ενδιαφέρον για άνδρες που δεν παρουσιάζονται ως αψεγάδιαστοι. Για τις ετεροφυλόφιλες και τις αμφιφυλόφιλες γυναίκες, η έλξη προς τους άνδρες μπορεί να συνυπάρχει με την επίγνωση ότι οι σχέσεις ενδέχεται να κρύβουν κινδύνους. Το τέρας, σε αυτές τις αφηγήσεις, γίνεται τρόπος να εξεταστεί αυτή η αντίφαση.

Η ίδια συνδέει το είδος με την ιστορία της «Πεντάμορφης και του Τέρατος», υπενθυμίζοντας ότι η αρχική εκδοχή της Γκαμπριέλ-Σουζάν Μπαρμπό ντε Βιλνέβ γράφτηκε από μια συγγραφέα που είχε προσωπική εμπειρία μιας δυστυχισμένης συζυγικής σχέσης. Η εικόνα του τέρατος, επομένως, δεν αφορά μόνο την εξωτερική εμφάνιση, αλλά μπορεί να λειτουργήσει ως μεταφορά για τη δύσκολη συμβίωση με έναν άνθρωπο.

Στο «Wicker», ο σύζυγος δεν είναι επικίνδυνος με τον παραδοσιακό τρόπο. Αντίθετα, παρουσιάζεται ως σχεδόν ιδανικός σύντροφος, αν και η ασυνήθιστη καταγωγή του προκαλεί την καχυποψία των συγχωριανών του. Το τέρας είναι εδώ ο ξένος, ο διαφορετικός, εκείνος που δεν ταιριάζει στις συμβάσεις της κοινότητας, χωρίς να είναι απαραίτητα απειλητικός.

Αυτή η διάσταση μπορεί να εξηγήσει και την απήχηση της ταινίας σε queer κοινά και νευροδιαφορετικά άτομα, όπως εκτιμά η Ντάνιελς. Η ιστορία του πλάσματος που αντιμετωπίζεται ως παράξενο ή ανεπιθύμητο, αλλά αγαπιέται γι’ αυτό που είναι, επιτρέπει διαφορετικές αναγνώσεις γύρω από την αποδοχή και την επιθυμία.

Μια γυναίκα που επιλέγει τον σύντροφό της

Η Ψαράς δεν είναι η κλασική πριγκίπισσα που περιμένει να τη σώσει ένας άνδρας. Είναι εκείνη που αναζητά τον σύντροφό της και αναλαμβάνει την πρωτοβουλία να τον δημιουργήσει. Όπως επισημαίνει η Ντάνιελς, σε αντίθεση με την «Πεντάμορφη και το Τέρας», η ηρωίδα δεν φυλακίζεται από το πλάσμα προτού το ερωτευτεί. Η ίδια επιλέγει να αποκτήσει έναν σύντροφο και να διαμορφώσει τη σχέση της μαζί του.

Η Γουίλσον εξηγεί ότι αυτή ακριβώς η απόκλιση από τα στερεότυπα ήταν που την προσέλκυσε στην αρχική ιστορία. Η Ψαράς δεν είναι μια συμβατικά όμορφη ηρωίδα: έχει ενωμένα φρύδια, δεν μυρίζει ευχάριστα και περπατά με το ένα πόδι κοντύτερο από το άλλο. Οι δημιουργοί ενδιαφέρθηκαν για μια γυναίκα που δεν ανταποκρίνεται στις προσδοκίες της κοινότητάς της και δεν μεταμορφώνεται για να γίνει αποδεκτή.

Η επίκουρη καθηγήτρια Επικοινωνίας στο Πανεπιστήμιο του Ειρηνικού, Ιντίρα Νιλ Χοχ, βλέπει μεγαλύτερη συγγένεια ανάμεσα στο «Wicker» και τη «Μορφή του Νερού» παρά στην «Πεντάμορφη και το Τέρας». Και στις δύο ταινίες, γυναίκες που δεν θεωρούνται συμβατικά επιθυμητές αναπτύσσουν έντονη ερωτική σύνδεση με πλάσματα που βρίσκονται επίσης έξω από τα κοινωνικά πρότυπα.

Η Χοχ παρατηρεί ακόμη ότι τα διαδικτυακά memes και τα βίντεο που εστιάζουν στην εμφάνιση των ηρώων επιτρέπουν στο κοινό να εκφράσει πιο ανορθόδοξες επιθυμίες με έναν τρόπο που θεωρείται κοινωνικά αποδεκτός. Παρά την τερατώδη ή ασυνήθιστη φύση τους, οι συγκεκριμένοι χαρακτήρες παραμένουν αρκετά ανθρωπόμορφοι ώστε να προκαλούν πραγματική ερωτική έλξη.

Οι δημιουργοί του «Wicker» ανακάλυψαν στην πορεία και μια ακόμη πιο εξειδικευμένη κατηγορία ρομαντικών ιστοριών: εκείνες στις οποίες οι άνθρωποι ερωτεύονται αντικείμενα που διαθέτουν συνείδηση. Ο Φίσερ σημειώνει ότι υπάρχουν πολλές τέτοιες ιστορίες και ότι έχουν το δικό τους κοινό — με ορισμένους θεατές να απογοητεύονται μάλιστα επειδή ο σύζυγος της ταινίας δεν είναι απλώς ένα καλάθι.

Για τη Γουίλσον, πάντως, το σημαντικότερο είναι ότι η ταινία ανοίγει μια συζήτηση για τις σχέσεις, την επιθυμία, τον γάμο και τον τρόπο με τον οποίο αντιμετωπίζουμε ο ένας τον άλλον. Και, όπως υπογραμμίζει, ήθελε να είναι ξεκάθαρο ότι η ηρωίδα απολαμβάνει τη σεξουαλική της ζωή — μια επιλογή που δίνει στην παράξενη αυτή ρομαντική ιστορία μια απροσδόκητα απελευθερωτική διάσταση.