“Glee” is coming back! Όταν η tv συναντήθηκε με την pop culture, κάναμε… |

Το “Glee” ήταν από εκείνες τις σειρές που, όσο τις έβλεπες, δεν καταλάβαινες ακριβώς πόσο μπροστά από την εποχή τους βρίσκονταν. Έβλεπες μια παρέα από αταίριαστα παιδιά να τραγουδά, να ερωτεύεται, να τσακώνεται, να κυνηγά τα όνειρά της και να κάνει ένα σωρό εφηβικές βλακείες. Και κάπου ανάμεσα σε μια διασκευή της Madonna και ένα ξέσπασμα της Rachel Berry, η τηλεόραση σου μάθαινε να αντιμετωπίζεις ως απολύτως φυσιολογικό έναν κόσμο που, έξω από την οθόνη, ακόμα δυσκολευόμασταν να αποδεχτούμε. Και το έκανε χωρίς να σου κουνάει το δάχτυλο. Αυτό ήταν το πραγματικά σπουδαίο.

Το 2009, ο Ryan Murphy, ο Brad Falchuk και ο Ian Brennan μάς πήγαν σε ένα αμερικανικό λύκειο, στο Οχάιο, όπου μια χορωδία από παιδιά που δεν χωρούσαν ακριβώς στα δημοφιλή τραπέζια της σχολικής καντίνας αποφάσιζε να γίνει κάτι παραπάνω από μια παρέα losers. Ακούγεται σαν την πιο απλή εφηβική ιστορία του κόσμου. Μόνο που από εκείνο το μουσικό δωμάτιο ξεπήδησε μια τηλεοπτική επανάσταση, δίχως να κουβαλά διαρκώς την ταμπέλα της επανάστασης.

Πρέπει να θυμηθούμε πού βρισκόταν η τηλεόραση τότε. Όχι, το “Glee” δεν ανακάλυψε τους γκέι χαρακτήρες. Είχαν προηγηθεί το “Will & Grace”, το “Queer as Folk” και αρκετές άλλες σημαντικές σειρές. Αλλά εδώ συνέβαινε κάτι άλλο: μια mainstream, νεανική, οικογενειακά προσβάσιμη σειρά έβαζε την LGBTQ+ εμπειρία στην καρδιά της ιστορίας, ανάμεσα σε πρώτους έρωτες, αποτυχίες σε διαγωνισμούς, σχολικά δράματα και τραγούδια που ξέραμε απ’ έξω.

Μέχρι τότε, πάρα πολλές ιστορίες γύρω από την ομοφυλοφιλία έμοιαζαν υποχρεωμένες να περάσουν από την απόρριψη, το τραύμα, τη μυστικότητα ή την τιμωρία. Δεν λέω πως αυτές οι εμπειρίες δεν ήταν αληθινές ούτε πως το “Glee” απέφυγε το bullying και την ομοφοβία. Το αντίθετο. Αλλά αρνήθηκε να κάνει τη δυστυχία τη μοναδική διαθέσιμη αφήγηση. Μας έδειξε ότι ένα γκέι παιδί μπορεί να είναι αστείο, σνομπ, ταλαντούχο, ερωτευμένο, αφόρητο, ευάλωτο και ευτυχισμένο. Δηλαδή άνθρωπος, όχι “κοινωνικό ζήτημα”.

Και το έκανε χρόνια πριν οι συζητήσεις για την ταυτότητα, την ορατότητα και τη συμπερίληψη κατακλύσουν τη δημόσια σφαίρα. Δεν μας έδινε οδηγίες χρήσης για τον κόσμο που ερχόταν. Μας τον σέρβιρε με μουσική, χορογραφίες και μια σχεδόν εξοργιστική αισιοδοξία. Ήταν τόσο soft η προσέγγιση, που πολλές φορές δεν αντιλαμβανόσουν πόσο τολμηρό ήταν αυτό που παρακολουθούσες.

Η Rachel ηταν ανυποφορη. Και τη λατρευαμε just the way she was.

Το μυστικό βρισκόταν στους ήρωες. Κανείς τους δεν ήταν φτιαγμένος για να πάρει βραβείο καλής συμπεριφοράς. Η Rachel Berry, για παράδειγμα, ήταν ένα απίστευτα ανταγωνιστικό πλάσμα, εγωκεντρικό μέχρι αηδίας, με εμμονή στο Broadway και την πεποίθηση πως ο κόσμος όφειλε να σταματά όταν εκείνη έπιανε την πρώτη νότα. Κι όμως, παθιαζόσουν μαζί της. Θύμωνες, γελούσες, την κορόιδευες και πέντε λεπτά μετά ήθελες να σαρώσει τους πάντες.

Και αυτή η Rachel ήταν κόρη δύο γκέι μπαμπάδων. Σκεφτείτε πόσο αβίαστα περνούσε αυτή η πληροφορία σε μια τεράστια τηλεοπτική επιτυχία. Δεν υπήρχε κάποιο ειδικό επεισόδιο για να απολογηθεί η οικογένειά της που υπάρχει. Οι μπαμπάδες της ήταν μέρος της ζωής της, όπως ήταν η υπερβολική φιλοδοξία της και η λατρεία της για την Barbra Streisand. Μια οικογενειακή πραγματικότητα που αλλού θα παρουσιαζόταν σαν πρόβλημα, εδώ γινόταν σχεδόν η πιο φυσιολογική λεπτομέρεια του κόσμου.

Αυτό δεν σήμαινε ότι η σειρά ήταν άψογη ή ότι όλοι οι χαρακτήρες γράφονταν πάντα με συνέπεια. Οι υπερβολές, τα αλλοπρόσαλλα σενάρια και οι στιγμές που ήθελες να φωνάξεις στην οθόνη ήταν μέρος του πακέτου. Αλλά ναι, αυτοί οι άνθρωποι είχαν προσωπικότητα. Η Sue Sylvester μπορούσε να είναι σατανική και ξεκαρδιστική στο ίδιο δευτερόλεπτο. Η Santana είχε μια γλώσσα-ξυράφι και πίσω της έναν κόσμο που πάλευε να αποδεχτεί. Ο Kurt δεν ήταν το “καλό γκέι παιδί” της υποχρέωσης· είχε γούστο, νεύρο, χιούμορ και επιθυμίες.

Ο Blaine, αχ ο Blaine

Και μετά εμφανίστηκε ο Blaine Anderson. Ο κούκλος Blaine, με το παπιγιόν, το στιλ και εκείνο το χαμόγελο που έκανε τα πάντα να μοιάζουν λίγο πιο φωτεινά. Η γνωριμία του με τον Kurt και η σχέση που ακολούθησε δεν ήταν απλώς ένα σημαντικό βήμα ορατότητας. Ήταν ένα κανονικό, απολαυστικό τηλεοπτικό love story. Με καρδιοχτύπια, ζήλιες, αμηχανία, ρομαντικές χειρονομίες, τσακωμούς και επανασυνδέσεις.

Και εδώ βρίσκεται το πραγματικά προχωρημένο: δεν έπρεπε κάθε σκηνή τους να εξηγεί γιατί δύο αγόρια μπορούν να αγαπιούνται. Απλώς αγαπιούνταν. Όπως κάθε άλλο ζευγάρι της σειράς. Ο έρωτάς τους είχε τη δική του δραματουργία, όχι μόνο τη δραματουργία της κοινωνικής αποδοχής. Η εκτέλεση του “Teenage Dream” από τους Warblers, με τα υπέροχα blazers με τα κόκκινα σιρίτια, με τον Blaine στο επίκεντρο, δεν ήταν ένα τυχαίο μουσικό νούμερο. Ήταν μια από εκείνες τις στιγμές που καταλάβαινες τι μπορεί να κάνει η ποπ μουσική όταν γίνεται γλώσσα του φλερτ.

Ποιος θα ξεχνούσε το αμήχανο αλλά iconic “You move me, Kurt”; Ποιος δεν ονειρεύτηκε ένα δικό του ποπ όνειρο στη σκηνή με τον καφέ; Εντάξει, κάποιοι κάναμε και copy το look από το “It’s Not Unusual”, σε ποτό στο 8th Sin. Αλλά don’t judge, ήμασταν μπροστά. Όλα κι όλα.

Και βέβαια υπήρχαν η Santana και η Brittany. Μια σχέση με δική της διαδρομή, διαφορετικό χιούμορ, τρυφερότητα και εντάσεις. Το “Glee” δεν προσπαθούσε να στριμώξει όλους τους LGBTQ+ χαρακτήρες σε ένα και μοναδικό πρότυπο. Επέτρεπε σε διαφορετικούς ανθρώπους να υπάρχουν, να κάνουν λάθη και να αγαπιούνται. Πόσο απλό ακούγεται σήμερα. Και πόσο καθόλου αυτονόητο ήταν τότε.

Ένα πανεπιστημιο ποπ κουλτουρας με χορογραφίες

Αλλά ας μην κάνουμε το λάθος να μιλήσουμε για το “Glee” μόνο ως κοινωνικό φαινόμενο. Γιατί μουσικά ήταν μια απίθανη υπόθεση. Όχι απλώς μια σειρά που διασκεύαζε hits, αλλά ένα σχεδόν ασταμάτητο εργαστήριο πάνω στην ιστορία, την αισθητική και τη σημασία της ποπ κουλτούρας. Madonna, Britney Spears, Michael Jackson, Queen, Fleetwood Mac, Journey, Lady Gaga, Broadway: τα πάντα μπορούσαν να βρεθούν μέσα στην ίδια τηλεοπτική εβδομάδα και, το εντυπωσιακότερο, να αποκτήσουν δραματουργικό λόγο ύπαρξης.

Το αφιέρωμα στη Madonna δεν ήταν μόνο μια αφορμή για εντυπωσιακά κοστούμια. Έπιανε τη γυναικεία αυτοδιάθεση και την εικόνα της ποπ σταρ ως σύμβολο δύναμης. Το επεισόδιο με το “Rumours” των Fleetwood Mac αξιοποιούσε ένα άλμπουμ χτισμένο πάνω σε προσωπικές συγκρούσεις για να μιλήσει για φήμες και σχέσεις. Το “The Power of Madonna”, το “Britney/Brittany”, τα τραγούδια του Michael Jackson: δεν ήταν όλα ίδιας ποιότητας, αλλά η ίδια η ιδέα ότι ένα νεανικό τηλεοπτικό προϊόν θα έπαιρνε τόσο σοβαρά την ποπ μουσική ήταν εξαιρετική.

Και σοβαρά δεν σημαίνει σοβαροφανώς. Το “Glee” μπορούσε να κάνει χαβαλέ, να αυτοσαρκάζεται και αμέσως μετά να παραδώσει μια εκτέλεση που σε ανατρίχιαζε. Μας έμαθε να ακούμε ξανά τραγούδια που θεωρούσαμε δεδομένα. Να αναγνωρίζουμε την καταγωγή μιας επιτυχίας, τη θεατρικότητα ενός performer, το πώς ένα κομμάτι αλλάζει νόημα όταν το τραγουδά άλλος άνθρωπος σε άλλη συνθήκη. Αυτό είναι πολιτιστική επιμέλεια, όχι απλή playlist.

Ακόμα και το “Don’t Stop Believin’”, που έγινε σχεδόν συνώνυμο της σειράς, ήταν η ιδανική δήλωση προθέσεων. Μια παρέα παιδιών που δεν είχαν βρει ακόμη τη θέση τους στον κόσμο τραγουδούσε πως δεν πρέπει να σταματήσεις να πιστεύεις. Ναι, είναι cheesy. Ναι, είναι υπερβολικό. Και ναι, γι’ αυτό ακριβώς λειτουργεί. Γιατί το “Glee” δεν ντρεπόταν για το συναίσθημά του.

Όμως να μη μιλάμε μόνο για τη συμπερίληψη. Στο “Glee” υπήρχε τόσο show όσο σε λίγα. Η σκηνή με την Kate Hudson να τραγουδάει “Americano” και “Dance Again” έχει γραφτεί ανεξίτηλα στην ψυχή μας. Είναι σπουδαίο να θαυμάζεις την ποπ κουλτούρα, είναι απίθανο όμως να τη βλέπεις να δημιουργείται μπροστά σου και να είσαι εκεί, σε παρόντα χρόνο.

Η τηλεοραση που ηρθε νωρίτερα απο την εποχη της

Σήμερα, που οι λέξεις “εκπροσώπηση” και “συμπερίληψη” ακούγονται παντού, είναι εύκολο να υποτιμήσουμε πόσο διαφορετικό ήταν το τηλεοπτικό τοπίο όταν το “Glee” έμπαινε στα σπίτια μας. Δεν ήταν τέλειο, ούτε χρειαζόταν να είναι. Μερικές ιστορίες του γέρασαν καλύτερα από άλλες. Κάποιες φορές η σειρά παρασυρόταν από την ίδια της τη δημοφιλία. Και προς το τέλος η αρχική μαγεία δεν ήταν πάντα εξίσου δυνατή.

Αλλά αυτή είναι και η διαφορά ανάμεσα σε ένα καλό προϊόν και σε ένα προϊόν με αποτύπωμα. Το “Glee” έκανε εκατομμύρια θεατές να νοιαστούν για ανθρώπους που η τηλεόραση συχνά τοποθετούσε στο περιθώριο. Θα νοιαζόταν για αυτούς ολόκληρη η κοινωνία, λίγα χρόνια αργότερα. Τότε τους είχε κλεισμένους στις ντουλάπες. Ωστόσο, τους έκανε να παθιάζονται με μια υπερφιλόδοξη Rachel, να ερωτεύονται τον Blaine μαζί με τον Kurt, να χειροκροτούν τη Santana, να γελούν με τη Sue. Και το έκανε με τον πιο απενοχοποιημένα χαρούμενο τρόπο.

Δεν ξέρω πόσες σειρές κατάφεραν έκτοτε να συνδυάσουν τόσο οργανικά τη μουσική παιδεία, το pop spectacle, την κωμωδία και μια τόσο ουσιαστική μετατόπιση του βλέμματος πάνω στη διαφορετικότητα. Το “Glee” δεν μας έδειξε έναν τέλειο κόσμο. Μας έδειξε έναν κόσμο όπου μπορούσαν να χωρέσουν περισσότεροι άνθρωποι, περισσότερες οικογένειες, περισσότεροι έρωτες και περισσότερα τραγούδια. Και ορισμένοι από εμάς, ναι, νοιαστήκαμε να τον δημιουργήσουμε. Να τον κάνουμε συστημικό, όχι διαφορετικό. Εναρμονισμένο και όχι alternative. Για να μη φοβάται να μιλήσει κανείς στους φίλους του. Και τώρα περήφανα φλεξάρουμε για αυτό.

–

Διαβάστε πρώτοι τις Ειδήσεις από την εγχώρια και διεθνή showbiz στο site μας