Dr.Dis: Ένας γιατρός στο TikTok, εκατομμύρια προβολές και μια διαφορετική… |

Υπάρχει μια ενδιαφέρουσα αντίφαση στην περίπτωση του Dr. Dis. Σε μια πλατφόρμα όπου η επιτυχία μετριέται συχνά σε δευτερόλεπτα προσοχής, εκείνος προσπαθεί να κερδίσει κάτι πολύ πιο δύσκολο: την εμπιστοσύνη.

Ο Διαμαντής Αμπατζής δεν είναι ένας influencer που αποφάσισε να φορέσει ιατρική ποδιά για να δημιουργήσει περιεχόμενο. Είναι ένας γιατρός που ανακάλυψε ότι η γνώση του μπορούσε να αποκτήσει μια δεύτερη ζωή μέσα από μία οθόνη. Και κάπως έτσι, ανάμεσα σε εφημερίες, διάβασμα, νοσοκομεία και ατελείωτες υποχρεώσεις, δημιουργήθηκε ο Dr. Dis.

Τον υποδέχομαι στο eportal Celebrity Chat με μια μικρή χιουμοριστική παραδοχή: είναι ο πρώτος “επιστήμονας” που φιλοξενώ και, όσο να πεις, υπάρχει μια διαφορετική αίσθηση ευθύνης όταν απέναντί σου κάθεται ένας γιατρός. Εκείνος αντιμετωπίζει την παρατήρησή μου με χιούμορ. Αυτό είναι ένα από τα βασικά συστατικά της διαδικτυακής του παρουσίας: η προσπάθεια να κάνει την επιστήμη προσιτή, χωρίς να αφαιρεί από αυτήν τη σοβαρότητά της.

Μιας και περίπου έτσι καταλαβαίνω πως είναι και ο ίδιος: ένας χαλαρός τύπος, αυθεντικός. Που απολαμβάνει αυτό που κάνει, δίνοντας τον δικό του αγώνα. Και όταν πρέπει να είναι ο γιατρός Διαμαντής, βάζει τα όρια που πρέπει για να στο θυμίσει. Άλλωστε, ο ίδιος δεν το ξεχνάει στιγμή.

“Η αλήθεια είναι ότι κάνω ένα διαφορετικό περιεχόμενο από αυτό που συνήθως υπάρχει εκεί έξω, αλλά νομίζω ότι προσπαθώ να το κάνω όσο πιο οικείο γίνεται”, μου εξηγεί.

Και αυτή η προσπάθεια να γίνει η ιατρική πιο οικεία αποτελεί τον κοινό παρονομαστή μιας συζήτησης που ξεκινά από το TikTok και καταλήγει σε πολύ ουσιαστικότερα ζητήματα: στην επαγγελματική αξιοπρέπεια, στην ψυχική και σωματική αντοχή, στην ανάγκη για αλλαγή και, τελικά, στο τι σημαίνει να έχεις δημόσιο βήμα και να επιλέγεις πώς θα το χρησιμοποιήσεις.

“Δεν θα μιλησω για κατι που δεν είναι το πεδίο μου”

Το πρώτο πράγμα που θέλω να μάθω είναι πώς δημιουργείται ένα ιατρικό βίντεο. Γιατί, όσο εύκολη κι αν μοιάζει η παρακολούθησή του, η προετοιμασία του δεν μπορεί να περιορίζεται στην επιλογή ενός ενδιαφέροντος θέματος και στο πάτημα του κουμπιού της εγγραφής.

Ο Διαμαντής ξεκαθαρίζει ότι η ειδικότητά του καθορίζει και τα όρια μέσα στα οποία κινείται.

“Όταν θέλω να κάνω ένα βίντεο, αν είναι στο πεδίο το δικό μου, κυρίως στην ορθοπαιδική, προφανώς μου είναι πολύ πιο άνετο από το να γράψω κάτι από άλλη ειδικότητα. Γενικά, ποτέ δεν θα πάω να εντρυφήσω σε θέματα που δεν είναι το πεδίο μου. Να μιλήσω, για παράδειγμα, για την αντίσταση στην ινσουλίνη με βιοχημικούς όρους. Πρώτον, δεν είναι το πεδίο μου και, δεύτερον, δεν είναι κάτι με το οποίο έχω την εξοικείωση ώστε να μπορώ να απαντήσω αν κάποιος με ρωτήσει κάτι παραπάνω. Μπορεί να πω βασικά πράγματα, αλλά μέχρι εκεί”.

Η βασική του επιδίωξη, όπως εξηγεί, είναι η πρόληψη.

“Αυτό στο οποίο έχω εστιάσει είναι κυρίως η πρόληψη. Αν δεις τα βίντεό μου, στα περισσότερα λέω “επισκέψου τον γιατρό σου”. Έχω κάνει και βιντεάκια για πρώτες βοήθειες, γιατί θεωρώ ότι όλοι πρέπει να παρακολουθήσουμε ένα σεμινάριο πρώτων βοηθειών. Έχω ανεβάσει, για παράδειγμα, τι συμβαίνει όταν κάποιος πνίγεται από ξένο σώμα ή τι κάνεις αν κάποιος λιποθυμήσει. Αλλά σε όλα λέω ότι δεν σου προτείνω να κάνεις αυτά που βλέπεις στο TikTok, γιατί προφανώς υπάρχει μια ολόκληρη εκπαίδευση από πίσω. Προτρέπω τον κόσμο να παρακολουθήσει ένα σεμινάριο, γιατί σε όλους μας μπορεί να τύχει οτιδήποτε, από ένα τσίμπημα μέχρι μια λιποθυμία”.

Το πρωτο βίντεο και η γυναίκα που πηγε στο νοσοκομείο χαρη σε αυτο

Η ιστορία του Dr. Dis ξεκινά ουσιαστικά από μια πολύ διαφορετική περίοδο. Στη διάρκεια της πανδημίας, ως έκτος ετής φοιτητής Ιατρικής, βρέθηκε να αποκτά εμπειρία μέσα στα νοσοκομεία.

“Ήμουν από τους τυχερούς άτυχους που μπήκαμε στα νοσοκομεία μέσα στον COVID, όταν ήμουν έκτος ετής φοιτητής. Αυτό δεν ξέρω αν το έχω πει πουθενά”, μου λέει.

Η εμπειρία εκείνης της περιόδου τον έκανε να συνειδητοποιήσει πόσες απορίες έχει ο κόσμος για την υγεία του και πόσο περισσότερο αναζητά πληροφορίες έπειτα από μια υγειονομική κρίση.

“Μέσα από μια κρίση στον τομέα της υγείας μπορούμε να καταλάβουμε πάρα πολλά πράγματα. Με τον COVID, για παράδειγμα, νομίζω ότι γίναμε πιο αποστασιοποιημένοι ακόμη και στο να δώσουμε μια χειραψία. Ο κόσμος είχε πάρα πολλές απορίες για ζητήματα που δεν γνώριζε, για τις επιπλοκές, για το long COVID, για τα συμπτώματα. Και μετά από αυτή την κρίση έγινε πιο υποψιασμένος σε αρκετά θέματα”.

Το ίδιο επιφυλακτικός είναι και απέναντι στη νέα συνήθεια των ασθενών να καταφεύγουν στην τεχνητή νοημοσύνη για ιατρικές απαντήσεις.

“Όλοι έρχονται κατατοπισμένοι πλέον”, παρατηρεί με χιούμορ. “Σου βγάζουν και την ακτινογραφία. Την έχουν βάλει στο ChatGPT ή σε διάφορες πλατφόρμες AI και σου λένε “μου έχει πει να πάρω αυτά κι αυτά. Γιατί εσύ μου λες κάτι διαφορετικό;””.

Η τεχνολογία μπορεί να βοηθά στην αναζήτηση πληροφοριών, αλλά το πρόβλημα αρχίζει όταν η πληροφορία αντιμετωπίζεται ως διάγνωση και η διάγνωση ως ιατρική οδηγία. Είναι, άλλωστε, η ίδια διαχωριστική γραμμή που προσπαθεί να διατηρεί και στο δικό του περιεχόμενο.

Η αφορμή, ωστόσο, για να αρχίσει να δημιουργεί συστηματικά περιεχόμενο ήταν ένα συγκεκριμένο περιστατικό κατά την περίοδο του αγροτικού του.

Μια γυναίκα έφτασε με την κόρη της έχοντας τη γάμπα της πρησμένη, κατακόκκινη και θερμή για αρκετές ημέρες. Η οικογένεια είχε θεωρήσει ότι πιθανότατα είχε χτυπήσει κάπου. Τελικά, όπως αφηγείται, επρόκειτο για εν τω βάθει φλεβοθρόμβωση.

“Και τότε είπα ότι θα αρχίσω να κάνω περιεχόμενο. Και πέντε άνθρωποι να το δουν, θα βοηθηθούν με κάτι”.

Το εντυπωσιακό είναι όσα ακολούθησαν.

“Μετά από κανένα τρίμηνο ήρθε μια άλλη κυρία και μου είπε ότι η μητέρα της είχε το ίδιο θέμα. Είχε δει το βίντεο, την πήγε στο νοσοκομείο και τελικά είχε εν τω βάθει φλεβοθρόμβωση. Αυτό μου έδωσε περισσότερο κίνητρο. Το βίντεο τότε, για τα δεδομένα μου που δεν είχα ούτε followers ούτε τίποτα, είχε φτάσει τις 50.000 προβολές”.

Κάπως έτσι, η επιτυχία απέκτησε για εκείνον ένα πολύ διαφορετικό περιεχόμενο. Δεν ήταν μόνο ο αριθμός των προβολών. Ήταν ότι μια πληροφορία που είχε δημοσιεύσει μπορούσε να κινητοποιήσει κάποιον να ζητήσει έγκαιρα ιατρική βοήθεια.

“Ο γιατρος του TikTok”: Όταν οι συναδελφοι δεν εβρισκαν καθολου αστεία τα βίντεο

Η δημοφιλία δεν ήρθε χωρίς αντιδράσεις. Ο Διαμαντής θυμάται ότι, όταν ξεκίνησε, το επιστημονικό περιεχόμενο στα social media δεν ήταν τόσο συνηθισμένο στην Ελλάδα, παρότι υπήρχαν ήδη αντίστοιχοι δημιουργοί στο εξωτερικό.

“Ήμουν από τους πρώτους που έκανα τέτοιο περιεχόμενο και γι’ αυτό αντιμετώπισα δυσκολίες στην πορεία. Όταν προσπαθείς να κάνεις επιστημονικό περιεχόμενο στις πλατφόρμες, μπορεί να βρεις απέναντί σου τους ίδιους σου τους συναδέλφους, πάνω απ’ όλα. Τους φαινόταν αρκετά ξένο”.

Και οι αντιδράσεις δεν περιορίζονταν σε κάποια διακριτική επιφύλαξη.

“Ξεκίνησαν τα παρατσούκλια. “Ο γιατρός του TikTok”, “τράβα κάνε κανένα βίντεο κι άσε μας”. Με πετύχαιναν στους διαδρόμους και μου έλεγαν “πού το ξέρεις εσύ τι μπορεί να έχει αυτός; Το είδες σε βίντεο;”. Δηλαδή μου έλεγαν τέτοια σχόλια. Άλλος μου είχε πει ότι είμαι μια γνωστή influencer της ιατρικής”.

Δεν σταμάτησε, παρότι αργότερα θα παραδεχτεί ότι αυτή η αντιμετώπιση τον επηρέαζε πολύ περισσότερο απ’ όσο άφηνε να φανεί.

Η επιστημονική τεκμηρίωση είναι επίσης απαραίτητη για εκείνον. Αναζητά μελέτες και επιστημονικές ανασκοπήσεις, κυρίως μέσα από βάσεις όπως το PubMed, και παραθέτει βιβλιογραφία, ώστε όποιος ενδιαφέρεται να μπορεί να ανατρέξει στις πηγές.

“Είναι σαν να βάζω βιβλιογραφία σε μια εργασία”, λέει, προσθέτοντας ότι εξακολουθεί να αγαπά τα βιβλία. “Μου αρέσει να ξεφυλλίζω το βιβλίο και να το πιάνω. Είναι από τα αγαπημένα μου πράγματα. Δεν θα μπορούσα να το αντικαταστήσω με κάτι ηλεκτρονικό”.

Απο το αγροτικο στην Πρεβεζα μεχρι τα εκατομμυρια likes

Σήμερα, ο Dr. Dis έχει αποκτήσει μια διαδικτυακή απήχηση που δύσκολα περνά απαρατήρητη. Ο ίδιος, ωστόσο, δυσκολεύεται ακόμη να συνειδητοποιήσει την έκτασή της.

“Μου έλεγε ο πατέρας μου, και το έχω πει και σε άλλη συνέντευξη, ότι όταν καταλάβεις πως κάτι σε γοητεύει, παύει να σε γοητεύει. Δεν έχω αντιληφθεί ακριβώς τι διάσταση μπορεί να έχει πάρει όλο αυτό. Εγώ νομίζω ότι, όταν κάνω ένα βίντεο, μπορεί να με βλέπουν δέκα άνθρωποι. Δεν το έχω χωρέσει στο μυαλό μου”.

Η πρώτη στιγμή που αντιλήφθηκε ότι η δραστηριότητά του στα social media μπορούσε να αποκτήσει και επαγγελματική διάσταση ήταν μια εμπορική συνεργασία με την εταιρεία Βίκος.

“Ήταν η πρώτη μου συνεργασία. Μου είχαν πει να κάνω κάποια βίντεο με αναψυκτικά. Όταν το έκανα και τα είδα μετά, είπα ότι είναι σαν τις εκπομπές. Μίλησα και με ανθρώπους της δουλειάς, που μου είπαν να δούμε πώς θα πάει και, αν πάει καλά, να συνεργαστούμε ξανά”.

Η επόμενη συνεργασία άργησε αρκετούς μήνες και ο ίδιος επέστρεψε στην καθημερινότητά του. Αργότερα, όταν άρχισε να ταξιδεύει συχνότερα στην Αθήνα για εκδηλώσεις και επαγγελματικές υποχρεώσεις, αντιλήφθηκε περισσότερο τη δυναμική που είχε δημιουργηθεί.

Εκείνη την περίοδο η βάση του βρισκόταν εκτός Αθηνών. Το αγροτικό του το έκανε στο Καναλάκι της Πρέβεζας, μια εμπειρία που εξακολουθεί να θυμάται με ιδιαίτερη συγκίνηση.

“Θεωρώ ότι είναι το highlight της ιατρικής μου καριέρας”, μου λέει.

Η εξήγησή του είναι περισσότερο προσωπική παρά επαγγελματική.

“Ήμασταν πάρα πολύ ωραία παρέα με τα παιδιά. Τότε είχα χάσει ένα πολύ αγαπημένο μου πρόσωπο και περνούσα λίγο δύσκολα ψυχολογικά. Αν δεν πήγαινα στο αγροτικό και συνέχιζα να δουλεύω σε ένα πανεπιστημιακό νοσοκομείο, με εκείνες τις απαιτήσεις, το στρες και την πίεση, θα είχα κλατάρει. Με βοήθησε πάρα πολύ. Ήταν κοντά στη θάλασσα, έτυχε να έχω και ένα σπίτι κοντά, οπότε με βόλευε. Κάναμε πολύ ωραία παρέα και, όταν καλοκαίριασε, κάναμε εξορμήσεις εκεί γύρω. Πήγαμε όλοι μαζί και στην Κέρκυρα”.

Αυτό που ξεκίνησε λίγο πριν από το αγροτικό του εξελίχθηκε παράλληλα με την ιατρική του πορεία, χωρίς ο ίδιος να εγκαταλείψει ποτέ την επαγγελματική του ταυτότητα.

Η ειρωνεία, βέβαια, είναι ότι με τον καιρό άρχισε να αποκτά αναγνωρισιμότητα και μέσα στο ίδιο το νοσοκομείο.

“Πλέον είναι αρκετά συχνό να με αναγνωρίζουν. Προχθές ήμουν στο εξωτερικό ιατρείο και μπαίνει ένας και μου λέει “γιατρέ, τι λέει το TikTok;”. Και του λέω “φύγε, είμαι στη δουλειά μου τώρα!””, αφηγείται γελώντας.

Η συζήτηση φτάνει αναπόφευκτα και στο παράδοξο της διαδικτυακής αναγνωρισιμότητας: για τον θεατή, ο άνθρωπος που βλέπει καθημερινά στο κινητό του μπορεί να μοιάζει οικείος, ακόμη κι όταν τον συναντά για πρώτη φορά. Για τον γιατρό, όμως, η στιγμή εκείνη μπορεί να είναι απλώς ένα ακόμη απαιτητικό πρωινό στη δουλειά.

“Μου στελνουν μεχρι και μαγνητικες τομογραφίες στα DM”

Η αναγνωρισιμότητα δημιουργεί και μια διαφορετική σχέση με τους ανθρώπους που τον παρακολουθούν. Κάποιοι δεν αρκούνται στις πληροφορίες των βίντεο, αλλά επιδιώκουν να μεταφέρουν την ιατρική εξέταση στα προσωπικά μηνύματα του Instagram.

“Μου στέλνουν πάρα πολλά μηνύματα, ειλικρινά. Μέχρι και μαγνητικές με τα πορίσματα. Μου στέλνουν μέλη του σώματός τους με πρηξίματα, φωτογραφίες από ποδοκνημικές με διαστρέμματα και με ρωτούν τι μπορεί να έχουν πάθει”.

Η αντίδρασή μου είναι μάλλον αναμενόμενη: από όλα όσα θα μπορούσε να περιμένει κανείς να βρει στα προσωπικά μηνύματα ενός νέου, δημοφιλούς άνδρα, οι μαγνητικές τομογραφίες δεν είναι ακριβώς το πρώτο πράγμα που έρχεται στο μυαλό.

Εκείνος, ωστόσο, δεν αντιμετωπίζει καθόλου επιπόλαια το θέμα.

“Δεν έχω απαντήσει ποτέ σε κανένα”, ξεκαθαρίζει.

Και εξηγεί ότι ούτε οι ζωντανές μεταδόσεις στο TikTok μπορούν να υποκαταστήσουν μια πραγματική ιατρική εξέταση.

“Και στα live που κάνω κατά καιρούς, σπάνια βέβαια, με ρωτάνε τι άποψη έχω για την οσφυαλγία, για κήλες και διάφορα άλλα. Αυτό που λέω πάντα είναι ότι, αν με ρωτούσες αν πρέπει να βάλεις το κίτρινο ή το μπλε μπλουζάκι, ακόμη και μέσα από το live δεν θα μπορούσα να σου πω, γιατί δεν σε έχω δει. Σκέψου πόσο μάλλον κλινικά. Αν δεν έχουμε αξιολογήσει τον ασθενή, αν δεν έχουμε τις απαραίτητες εξετάσεις και όλα τα υπόλοιπα, δεν μπορείς να προτείνεις τίποτα”.

Και, αν κάποιος αναρωτιέται πώς αντιδρούν οι νεότεροι συνάδελφοί του, η απάντηση είναι μάλλον διαφορετική από εκείνη των πρώτων χρόνων.

“Όταν είχα πάει πέρσι σε ένα συνέδριο φοιτητών Ιατρικής στη Θεσσαλονίκη, ήταν η μόνη φορά που ένιωσα κάτι σαν να είμαι ο Σάκης Ρουβάς της ιατρικής”, λέει γελώντας. “Τα παιδιά το βλέπουν περισσότερο σαν πρότυπο. Έξω, γενικά, δεν είναι ότι με ενοχλούν”.

Θυμάται μάλιστα ένα περιστατικό από μια επίσκεψή του στην Αθήνα, όταν ένας άγνωστος άνδρας τον σταμάτησε σε ένα κατάστημα για να του μεταφέρει ένα μήνυμα από τη σύζυγό του, που ήταν επίσης ειδικευόμενη γιατρός.

“Μου είπε ότι η γυναίκα του βλέπει τα βίντεό μου και μου ζήτησε να συνεχίσω να τα κάνω, γιατί της δίνουν δύναμη. Αυτή είναι μια σημαντική φράση που μπορεί να μη σου λένε πολύ συχνά”.

Του επισημαίνω ότι υπάρχει και μια ακόμη διάσταση: οι γιατροί συμμετείχαν επί δεκαετίες σε τηλεοπτικές εκπομπές για να μιλήσουν για θέματα υγείας. Η διαφορά είναι ότι σήμερα ένας νέος επιστήμονας μπορεί να δημιουργήσει το δικό του κοινό χωρίς να χρειάζεται την πρόσκληση κάποιου τηλεοπτικού παραγωγού.

Εκείνος συμφωνεί ότι πρόκειται για κάτι όμορφο, αλλά δεν παραβλέπει τα όρια.

“Δεν ξέρω πού μπορεί να φτάσει κάτι τέτοιο σαν περιεχόμενο στην Ελλάδα. Εγώ προσπαθώ να το κάνω και λίγο πιο fun, όπως έχεις καταλάβει. Έχω κάνει και κάποια κωμικά, χωρίς πάντα να ξεφεύγω από τον ρόλο μου. Βασικά, το ιατρικό χιούμορ είναι περίεργο χιούμορ και δεν γελάνε όλοι με αυτό”.

“Δεν θελω να κανω μονο βίντεο με κρεμες και βολτες στο σουπερ μαρκετ”

Δεν έχει καμία διάθεση να απαξιώσει το ψυχαγωγικό περιεχόμενο. Αντιθέτως, αναγνωρίζει ότι η δημοφιλία ενός βίντεο εξαρτάται και από τον τρόπο παρουσίασής του.

“Καλά και αυτά, δεν λέω. Να δοκιμάζουμε κρέμες και να λέμε “ελάτε μαζί μου στο σούπερ μάρκετ”, “ελάτε μαζί μου μια μέρα που σήμερα ο Ρούντι δεν έκανε κακά”. Θεωρώ, όμως, ότι υπάρχει και κάποια άλλη εικόνα από πίσω”.

Για τον Διαμαντή, το ζητούμενο είναι να αξιοποιήσει τη γλώσσα των social media χωρίς να χάσει τον επιστημονικό προσανατολισμό του.

“Προφανώς, για να σε δουν, θα πρέπει να κάνεις κάτι λίγο πιο κωμικό. Αν πω “καλησπέρα, σήμερα θα μιλήσουμε για τον κύκλο του Krebs στη χημεία”, ούτε η μάνα μου δεν θα το δει. Οπότε, ναι μεν το εκμεταλλεύτηκα, με την έννοια ότι προσπάθησα να το κάνω πιο συμβατό με τον κόσμο, να σπάσω αυτή την εικόνα του γιατρού με τη γραβάτα, αλλά από την άλλη προσπαθώ μέσα από αυτό να δίνω και κάτι διαφορετικό στον κόσμο, να έχει κάτι να μάθει”.

Και συνεχίζει:

“Δηλαδή, όταν θα κλείσει το κινητό ή θα περάσει το βίντεό μου, να του μείνει κάτι. Να μη δει ένα TikTok trend που θα χορέψει λίγο και θα φύγει”.

Αυτός είναι και ο λόγος που δεν αντιμετωπίζει την ψηφιακή του παρουσία ως μια δραστηριότητα με προκαθορισμένο τέλος.

“Είμαι ένας άνθρωπος που γενικότερα προσπαθώ να μη βλέπω τέλος. Και σε ό,τι έχω κάνει. Τελείωσα την πρώτη μου σχολή, τη Φυσικοθεραπεία, πήγα στην Ιατρική. Από την Ιατρική πήγα στην ειδικότητα. Ακόμη δεν βλέπω πού θα σταματήσει. Έκανα και μια εταιρεία με ιατρικά ρούχα. Όταν την ξεκίνησα, δεν έβλεπα καν πού μπορεί να φτάσει. Και πάλι μου ανοίγονται κι άλλα πράγματα”.

Ένα από αυτά είναι και το επόμενο βήμα του στον χώρο του περιεχομένου.

“Θα το πω πρωτη φορα σε σενα”: Το νεο vidcast που ετοιμαζει

Κατά τη διάρκεια της συζήτησής μας, ο Dr. Dis αποκαλύπτει για πρώτη φορά ότι ετοιμάζει ένα νέο εγχείρημα.

“Τώρα προσπαθώ να ξεκινήσω κάτι. Θα το πω πρώτη φορά σε σένα. Είναι ένα vidcast, στο οποίο θα θέλω να φέρνω ανθρώπους καλεσμένους που έχουν περάσει κάποια περιπέτεια με την υγεία τους, που έχουν ήδη θεραπευτεί, και να μου λένε ακριβώς πώς το βίωσαν. Ώστε να δώσουμε ένα κίνητρο στον κόσμο να αρχίσει να ψάχνεται περισσότερο, με τον σωστό τρόπο και στις σωστές δομές”.

Το εγχείρημα δεν βρίσκεται απλώς στο επίπεδο μιας ιδέας.

“Έχω ετοιμάσει ένα πιλοτικό επεισόδιο και τώρα είμαστε σε συζητήσεις για το πώς θα το κάνουμε. Γιατί, καταλαβαίνεις, όταν θέλεις να κάνεις κάτι τέτοιο, χρειάζεται οργάνωση. Νομίζω ότι είναι και κάτι πρωτότυπο για την Ελλάδα”.

Ο στόχος του είναι να συνδυάσει την προσωπική μαρτυρία με την ουσιαστική ενημέρωση, απομακρύνοντας τον κόσμο από την αναζήτηση απαντήσεων αποκλειστικά σε γνωστούς, γείτονες και διαδικτυακές πλατφόρμες.

“Στην Ελλάδα πολλές φορές πάμε στα κουτουρού. Με το τι μας είπε η κυρία Μαριγώ απέναντι ή ο κύριος Πέτρος από δίπλα”, σχολιάζει.

Και φυσικά, πλέον, στη λίστα των ανεπίσημων συμβούλων υγείας έχει προστεθεί και η τεχνητή νοημοσύνη.

Η συζήτηση επιστρέφει στην εικόνα του. Γιατί, κακά τα ψέματα, ο Dr. Dis δεν έχει μόνο την επιστημονική του ιδιότητα. Έχει και μια εμφάνιση που δεν περνά απαρατήρητη.

Τον ρωτώ αν θεωρεί ότι αυτό παίζει ρόλο στη δημοφιλία του.

“Σίγουρα μια εικόνα μπορεί να βελτιώσει κάποια πράγματα, αλλά πολλές φορές μπορεί να τα κάνει και χειρότερα”, μου απαντά.

Και μου δίνει ένα παράδειγμα από την καθημερινότητά του.

“Όταν έρχεται ένας ασθενής στα επείγοντα, ειδικά μεγαλύτερης ηλικίας, παλαιότερα ήταν πιο σύνηθες να μπαίνει μέσα και να λέει “γεια σας, θέλω έναν γιατρό”. Του έλεγα “γιατρός είμαι”. Και μου απαντούσε “όχι, θέλω τον κανονικό γιατρό””.

Ο λόγος, όπως εξηγεί, είναι ότι ορισμένοι άνθρωποι έχουν συνδέσει την ιατρική αυθεντία με μια συγκεκριμένη ηλικία και εμφάνιση.

“Στο μυαλό τους έχουν έναν γιατρό πιο μεγάλο σε ηλικία, γιατί θεωρούν ότι έχει περισσότερες εμπειρίες. Οπότε, από αυτή την άποψη, η εικόνα μπορεί να λειτουργήσει και αρνητικά. Να θεωρήσουν ότι δεν έχεις το κύρος που περιμένουν”.

“Στην αρχη στενοχωριομουν. Σκεφτομουν μηπως να σταματησω”

Επιστρέφουμε στις αντιδράσεις που συνάντησε από συναδέλφους του. Γιατί, όσο εύκολο είναι σήμερα να περιγράφει με χιούμορ τα πειράγματα, άλλο τόσο δύσκολο ήταν να τα διαχειριστεί όταν ακόμη προσπαθούσε να βρει τον δρόμο του.

“Η αλήθεια είναι ότι στην αρχή με επηρέαζαν. Πολλές φορές στενοχωριόμουν. Έκανα που έκανα overthinking, πολλές φορές σκεφτόμουν μήπως να σταματήσω, μήπως το ένα, μήπως το άλλο”.

Μια συγκεκριμένη ιστορία έχει μείνει στη μνήμη του.

“Θυμάμαι χαρακτηριστικά ότι για ένα story, στο οποίο δεν φαινόταν και τίποτα, ένας διάδρομος στο νοσοκομείο, είχαν πάει στον διευθυντή. Και μου είχε κάνει παρατηρήσεις”.

Σταδιακά, η κατάσταση άλλαξε.

“Με την επιμονή μου σε αυτό το κομμάτι, αλλά την καλή επιμονή, όχι του τύπου “έτσι είστε, εγώ θα ανεβάζω”, και κερδίζοντας την εμπιστοσύνη ιατρικά στην καθημερινότητα, άρχισε να μαλακώνει το πράγμα”.

Μάλιστα, η δεξιότητά του στη δημιουργία περιεχομένου άρχισε να αξιοποιείται και από τους ίδιους τους συναδέλφους του.

“Θυμάμαι σε ένα συνέδριο που καθόμασταν σε ένα τραπέζι όλοι οι γιατροί και έλεγαν “φέρε τον Διαμαντή να μας βγάλει μια ωραία φωτογραφία”. Μέχρι και για ένα πανβαλκανικό συνέδριο στα Γιάννενα βοήθησα να κάνουμε βίντεο για τη διαφήμισή του. Βάλαμε κανονικά και drone, φαινόταν η λίμνη από πάνω”.

Δεν αποκλείει, πάντως, η δημοφιλία του να προκαλεί και έναν διαφορετικό προβληματισμό στους συναδέλφους του.

“Επειδή δεν έχω τελειώσει ακόμη την ειδικότητα, τελειώνω σε κάποιους μήνες, έχω σκεφτεί ότι μπορεί να το βλέπουν και ανταγωνιστικά. Με την έννοια ότι εγώ, αν ανοίξω ιατρείο, έχω ήδη κάποιους followers”.

“Περασα μυοκαρδίτιδα και αναρωτηθηκα ποιος πραγματικα θα νοιαζοταν για μενα”

Κάπου εδώ η συζήτηση αποκτά ένα εντελώς διαφορετικό βάρος.

Ο Διαμαντής είναι 34 ετών και έχει μετακομίσει στην Αθήνα τους τελευταίους μήνες. Η απόφαση, ωστόσο, δεν ήταν απλώς αποτέλεσμα μιας επαγγελματικής ευκαιρίας ή της επιθυμίας του να βρίσκεται πιο κοντά στο κέντρο των εξελίξεων.

Προηγήθηκε μια σοβαρή περιπέτεια με την υγεία του.

“Πριν από οκτώ-εννέα μήνες πέρασα μυοκαρδίτιδα”, μου αποκαλύπτει.

Περίπου 25 ημέρες αργότερα ταξίδεψε στις Ηνωμένες Πολιτείες για επαγγελματικούς λόγους, παρότι, όπως αναφέρει ο ίδιος, δεν θα έπρεπε να έχει πραγματοποιήσει εκείνο το ταξίδι. Εξετάστηκε και εκεί, ενώ στη συνέχεια επέστρεψε στα Γιάννενα.

Η στιγμή που ακολούθησε ήταν καθοριστική.

“Όταν γύρισα πίσω, ήμουν στο κρεβάτι μου στα Γιάννενα. Με πίεσαν και λίγο από το νοσοκομείο για το πότε θα ξεκινήσω, πότε θα βγουν οι άδειες. Και λέω “κάτσε, εγώ έπαθα μυοκαρδίτιδα και νιώθω πάλι την πίεση για το πότε θα καλύψω;”. Και αναρωτήθηκα: “Εμένα, για αυτό που πέρασα, ποιος με σκέφτηκε πραγματικά; Αν εγώ δεν υπήρχα την επόμενη μέρα, ποιος πραγματικά θα νοιαζόταν;””.

Ήταν η στιγμή που αποφάσισε ότι δεν ήθελε να αναβάλει άλλο όσα επιθυμούσε να κάνει.

“Είπα ότι θα κάνω αυτό που θέλω τόσο καιρό. Θα πάω να δοκιμάσω την τύχη μου στην Αθήνα και ό,τι γίνει. Γιατί, καλώς ή κακώς, όσο μεγαλώνεις —δεν είμαι 20, είμαι 34— σκέφτεσαι πότε θα εξελιχθείς περισσότερο. Προφανώς μια πόλη όπως η Αθήνα έχει πολύ περισσότερες ευκαιρίες, ειδικά στον επιστημονικό κλάδο”.

Η απόφαση πάρθηκε σχεδόν μέσα σε μια νύχτα.

“Την επόμενη μέρα πήγα και παραιτήθηκα. Είδα μια κενή θέση στο νοσοκομείο όπου είμαι τώρα. Και ξεκίνησα από το μείον”.

Είναι ίσως η πιο αποκαλυπτική στιγμή της συνέντευξης. Γιατί ο άνθρωπος που καθημερινά συμβουλεύει άλλους να προσέχουν την υγεία τους χρειάστηκε να αντιμετωπίσει ο ίδιος μια περιπέτεια για να επανεξετάσει τη δική του ζωή.

“Κανουμε 24ωρες εφημερίες και πολλες φορες συνεχίζουμε να δουλευουμε”

Η καθημερινότητά του στην Αθήνα παραμένει ιδιαίτερα απαιτητική. Το μεγαλύτερο μέρος της ημέρας του το καταλαμβάνει το νοσοκομείο, ενώ ο χρόνος για οτιδήποτε άλλο προκύπτει από τις λίγες ώρες που περισσεύουν.

“Έχει κυρίως νοσοκομείο και από εκεί και πέρα ό,τι παραπάνω κάνω, το κάνω στερούμενος προσωπικό χρόνο. Έχουμε αρκετές εφημερίες. Είναι στην καλύτερη 24ωρες. Είναι ένα μέρος της διαδικασίας για να ωριμάσεις και να γίνεις πιο έμπειρος ως γιατρός, αλλά προσπαθούμε να διαχειριστούμε τις δυνάμεις μας. Δεν θα μπορούσα να το κάνω αιώνια αυτό το πράγμα. Δεν θα μπορούσα μέχρι τα 70 μου να κάνω 24ωρες εφημερίες”.

Τον ρωτώ αν η ανάγκη να βρίσκεται ένας γιατρός δίπλα στον ασθενή σταματά ποτέ. Αν, δηλαδή, μπορεί κάποιος που έχει επιλέξει αυτό το επάγγελμα να βάλει πραγματικά όρια στην ευθύνη που αισθάνεται.

“Θεωρώ ότι αυτή τη δουλειά ή την κάνεις για τη φύση της δουλειάς που είναι, για την ευθύνη που έχει, και την παντρεύεσαι. Δηλαδή κάνεις σχέση ουσιαστικά με το επάγγελμα πρώτα και μετά με τη γυναίκα που θα παντρευτείς ή με τον άντρα αντίστοιχα”.

Αυτή την αντίληψη την έχει γνωρίσει από μικρός, μέσα από την οικογένειά του.

“Ο πατέρας μου είναι νοσηλευτής και έχει μια εταιρεία με κατ’ οίκον νοσηλείες. Το έχω ζήσει. Έκανε και δύο δουλειές κάποια περίοδο, ήταν σε νοσοκομείο και είχε παράλληλα την επιχείρηση, που λειτουργεί ακόμη. Τον έπαιρναν δύο, τρεις, τέσσερις, πέντε η ώρα για να αλλάξει έναν ορό, να κάνει μια ένεση ή να βοηθήσει κάποιον που αντιμετώπιζε πρόβλημα. Και σηκωνόταν και πήγαινε”.

Αυτή η αφοσίωση, ωστόσο, δεν μπορεί να αποτελεί δικαιολογία για τις συνθήκες εργασίας στα ελληνικά νοσοκομεία. Του επισημαίνω ότι η εξάντληση των γιατρών δεν πρέπει να αντιμετωπίζεται ως προσωπική τους υποχρέωση, αλλά ως ένα πρόβλημα που οφείλει να λύσει το σύστημα υγείας.

“Ακόμη και να κάνεις 24ωρες εφημερίες, θα μπορούσαν να είναι λιγότερες τον μήνα ή να συνδυάζονται με περισσότερες ημέρες ξεκούρασης”, απαντά.

Και στη συνέχεια περιγράφει μια πραγματικότητα που προκαλεί εύλογο προβληματισμό.

“Πολλές φορές στο σπίτι δεν γυρνάς μετά την εφημερία. Ο νόμος λέει ότι μετά τις 24 ώρες γυρνάς σπίτι. Τώρα δεν ξέρω κατά πόσο μπορούμε να το πούμε αυτό γενικά, αλλά όντως δεν γυρνάμε. Δηλαδή εγώ συνεχίζω το πρωί, κάνω οκτάωρο και υπάρχει η πιθανότητα να μπω και χειρουργείο. Οκτώ με οκτώ είναι η εφημερία, κλείνει η εφημερία, αλλά μετά συνεχίζεις. Μπορεί να καλύψεις εξωτερικά ιατρεία. Είσαι στο σερί”.

Ο ίδιος θεωρεί ότι αυτό πρέπει να αλλάξει, όπως και ο τρόπος εκπαίδευσης των ειδικευόμενων γιατρών.

“Έχουμε κάποιες εκπαιδευτικές άδειες, συγκεκριμένες ημέρες. Θεωρώ ότι θα μπορούσαμε να έχουμε και κάποιες παραπάνω”.

Τον ρωτώ αν ένας γιατρός που διαθέτει ήδη δημόσιο βήμα και σημαντική απήχηση θα μπορούσε να αξιοποιήσει αυτή τη δυνατότητα για να αναδείξει τέτοια προβλήματα.

“Θα μπορούσα να τα χρησιμοποιήσω και θα σου πω μια αλήθεια. Το έχω σκεφτεί πολλές φορές. Αφού έχεις μια άλφα απήχηση και βλέπεις ότι σε παρακολουθεί μια μερίδα του κόσμου, θεωρώ ότι πρέπει να το χρησιμοποιούμε για να αλλάξουμε και κάτι”.

Και κάπου εκεί συνοψίζει τη φιλοσοφία του με μια φράση που, κατά τη γνώμη μου, εξηγεί πολύ περισσότερα για τον ίδιο από οποιονδήποτε αριθμό προβολών.

“Γιατί μέχρι τη μέρα που θα φύγουμε, το μότο μου είναι να κάνουμε αυτόν τον κόσμο μια στάλα καλύτερο”.

Η προσωπικη ζωη που δεν θελει να γίνει περιεχομενο

Όταν η κουβέντα μεταφέρεται από τον Dr. Dis στον Διαμαντή, τα πράγματα αποκτούν διαφορετικό ενδιαφέρον.

Στο Instagram δεν μοιράζεται καθημερινά τις προσωπικές του στιγμές. Δεν είναι από τους δημιουργούς που θα ανεβάσουν ολόκληρη την ημέρα τους, από τον πρώτο καφέ μέχρι την τελευταία σειρά που παρακολούθησαν στην τηλεόραση.

Και αυτό δεν συμβαίνει επειδή θεωρεί ότι η ιδιότητα του γιατρού του επιβάλλει μια συγκεκριμένη εικόνα.

“Όχι, δεν το κάνω γι’ αυτό. Θεωρώ ότι είναι κάτι που μπορεί να κουράζει. Δηλαδή κάθε μέρα, κάθε μέρα, κάθε μέρα, τι κάνεις; Θέλω να προστατεύσω και την προσωπική μου ζωή. Θεωρώ ότι και ως επιστήμονας άλλα πράγματα ενδιαφέρουν τον κόσμο πλέον στο προφίλ μου”.

Του αντιτείνω ότι ο κόσμος ενδεχομένως να ενδιαφέρεται και για τον άνθρωπο πίσω από τα ιατρικά βίντεο. Για τις εξόδους του, τα ταξίδια του, τις μικρές συνήθειες της καθημερινότητάς του.

Δεν το αποκλείει, αλλά προτιμά να ενσωματώνει τις προσωπικές του στιγμές στο περιεχόμενο με έναν τρόπο που να έχει κάποια σχέση με την επιστήμη.

“Μπορεί να ανεβάσω κάτι από την παραλία, αλλά να βάλω ένα poll για το αν θέλουν να κάνω βίντεο για το τσίμπημα της μέδουσας. Ή μπορεί να βλέπω Μουντιάλ και να πω ότι αυτός ο παίκτης έπαθε έναν συγκεκριμένο τραυματισμό. Κάπως έτσι”.

Του εξηγώ ότι προσωπικά αντιμετωπίζω τα social media με διαφορετικό τρόπο. Μπορεί να μοιραστώ ακόμη και το μαγείρεμα μιας σάλτσας, αρκεί να υπάρχει το προσωπικό μου σχόλιο και το χιούμορ που θέλω να συνοδεύει μια ανάρτηση.

Εκείνος ακούει την άποψή μου, αλλά παραμένει σταθερός στη δική του.

“Συμφωνώ σε ένα μέρος. Θα σου πω την ένσταση που έχω για το δικό μου προφίλ. Θεωρώ ότι ο κόσμος έχει τόσα προβλήματα που, αν τον βομβαρδίσω με το ότι μια μέρα που δεν δουλεύω ξύπνησα το πρωί, έκανα pancakes, πήγα στο σούπερ μάρκετ, μετά έβγαλα έξω τον σκύλο μου, μετά γύρισα σπίτι και είδα ταινία, δεν ξέρω τι θα του προσφέρω. Έχει ήδη τόσους ανθρώπους να παρακολουθήσει, που δεν θέλω να μπαίνω σε αυτή τη διαδικασία και να τον κουράζω επιπλέον με το δικό μου κομμάτι”.

Υπάρχει, βέβαια, και μια πολύ πρακτική παράμετρος.

“Η αλήθεια είναι ότι όντως δεν προλαβαίνω. Πλέον που ήρθα στην Αθήνα δεν προλαβαίνω καθόλου. Ετοιμάζομαι να δώσω και την ειδικότητα, οπότε υπάρχουν ώρες μέσα στη μέρα που διαβάζω. Έχω οργανώσει το να κάνω βίντεο σε μία-δύο μέρες, ώστε να μη μου τρώει περισσότερο χρόνο”.

Και όταν τελειώσουν το νοσοκομείο, το διάβασμα και τα γυρίσματα;

“Προσπαθώ να πηγαίνω γυμναστήριο. Και λατρεύω το σινεμά. Είναι ίσως η αγαπημένη μου έξοδος”.

Μάλιστα, μία από τις αγαπημένες του εμπειρίες μετά τη μετακόμισή του στην Αθήνα ήταν η επίσκεψη σε θερινό κινηματογράφο στη Φιλοθέη.

“Το λατρεύω το σινεμά. Πρόσφατα πήγα σε ένα απίστευτο θερινό στη Φιλοθέη. Νομίζω ότι είναι το highlight της Αθήνας μέχρι στιγμής”, μου λέει, πριν η κουβέντα καταλήξει σε μια μικρή ανταλλαγή προτάσεων για θερινούς κινηματογράφους.

Κάπως έτσι ολοκληρώνεται και η συνέντευξή μας, με μια μάλλον απολαυστική αντιστροφή των ρόλων. Εγώ του εύχομαι να έχουμε σύντομα την ευκαιρία να τα ξαναπούμε και εκείνος μου απαντά με την ιδιότητα που, όσο κι αν μεγαλώσει η διαδικτυακή του δημοφιλία, θα παραμένει η σημαντικότερη.

“Αχρείαστος να είμαι, όμως!”.

Και μάλλον αυτή είναι η καλύτερη κατακλείδα για μια κουβέντα με έναν γιατρό που έγινε γνωστός μέσα από το TikTok, αλλά εξακολουθεί να αντιμετωπίζει την ιατρική με την ευθύνη που της αναλογεί.

Γιατί ο Dr. Dis μπορεί να γνωρίζει πολύ καλά πώς να κρατήσει το ενδιαφέρον σου για εξήντα δευτερόλεπτα. Ο Διαμαντής Αμπατζής, όμως, θέλει όταν περάσουν αυτά τα εξήντα δευτερόλεπτα να σου έχει μείνει κάτι περισσότερο από ένα ακόμη βίντεο.

Σε κάθε περίπτωση, τα social media μου για κουβεντούλα, ιδέες και προτάσεις είναι στη διάθεσή σας.

Instagram | Facebook | X

–

Διαβάστε πρώτοι τις Ειδήσεις από την εγχώρια και διεθνή showbiz στο site μας