Πόρτο Χέλι: Επιδιώκουν να υφαρπάξουν την περιουσία της με συστηματικό νομικό bullying και απειλές

Στο κοσμοπολίτικο Πόρτο Χέλι της Αργολίδας, μια υπόθεση που ξεκίνησε από μια περιουσιακή διαφορά εξελίχθηκε σε ένα θεσμικό παράδοξο. «Μήλον της έριδος» ένα ακίνητο. Μια γυναίκα έχει βρεθεί αντιμέτωπη με έναν καταιγισμό αγωγών, απλώς επειδή αρνείται να παραδώσει την περιουσία της.

Είναι το «Κουμπί Πανικού» και οι δικαστικές αποφάσεις ένα ουσιαστικό μέτρο προστασίας για τα θύματα ενδοοικογενειακής και κοινωνικής βίας, ή μετατρέπονται σε ένα «γράμμα κενό» στα χέρια των τοπικών μηχανισμών;

Η καταγγελία της γυναίκας στη «Ζούγκλα»:

Συστηματική αδράνεια ή κάτι πολύ πιο βαθύ και επικίνδυνο;  

Ας πάρουμε τα πράγματα από την αρχή. Η ιστορία ξεκίνησε πριν από τέσσερα χρόνια, όταν το real estate έχει ήδη αρχίσει να παίρνει τα «πάνω» του στην περιοχή. Οι δικαστικές αποφάσεις δικαιώνουν εκείνη και τη μητέρα της, βάζοντας «φρένο» στις παράνομες παρενοχλήσεις και καταδικάζοντας πρακτικές βίας και φθοράς. Κι όμως, αντί ηρεμίας, βρίσκονται σε έναν ασφυκτικό δικαστικό, οικονομικό και ψυχολογικό κλοιό, με μόνο στόχο την παραχώρηση του ακινήτου.

Το δίκτυο πίεσης φτάνει ακόμα και στις τοπικές Αρχές της περιοχής, οι οποίες κατέθεσαν αγωγή και ζητούν αποζημίωση από μια παθούσα με «Κουμπί Πανικού». Της ζητούν χρήματα για ηθική βλάβη διότι ζήτησε προστασία.

Μάλιστα, οι τοπικές Αρχές χαρακτηρίζουν τις καταγγελίες ως… «μάλλον αστικές», υποβαθμίζοντάς τες, την ώρα που ο αντίδικος βαρύνεται με καταδικαστικές αποφάσεις για ποινικά αδικήματα και παραβίαση δικαστικών αποφάσεων. Ωστόσο, οι τοπικές Αρχές στην πραγματικότητα έχουν θεσμικό ρόλο να προστατέψουν την καταγγέλλουσα από τις μελλοντικές πράξεις του αντιδίκου.

Παράλληλα, της επιβλήθηκε πρόστιμο 1.500 ευρώ, το ανώτερο προβλεπόμενο, κρίνοντας ότι οι ενέργειες της να προστατέψει τον εαυτό, την μητέρα και την περιουσία της, είναι νομικά και ουσιαστικά αβάσιμες, αποδίδοντάς τες σε «προϊόν δικομανίας και εμμονής που επιβάρυνε άσκοπα τις Αρχές για μια αστική διαφορά».  Και όλα αυτά την στιγμή που έχει «Κουμπί Πανικού»…

Σε αυτό το πρόστιμο / διάταξη στηρίζεται η αγωγή των τοπικών Αρχών, με ένα «σμπάρο δυο τρυγόνια», καθώς με αυτόν τον τρόπο της αφαιρείται ο μοναδικός τρόπος που έχει για να προστατευτεί: η δυνατότητα να υποβάλει μήνυση. Μήνυση είναι η επίσημη νομική καταγγελία ενός αδικήματος στις Αρχές, που ενεργοποιεί το πρωτόκολλο προστασίας θυμάτων, όπως ορίζεται από τη Σύμβαση της Κωνσταντινούπολης, η οποία καταδικάζει τη σωματική, ψυχολογική και οικονομική βία.

Γεννάται λοιπόν το ερώτημα: πώς γίνεται οι δικαστικές αποφάσεις να δικαιώνουν το θύμα, αλλά εν τέλει το θύμα να τιμωρείται με πρόστιμα και αγωγές από τις Αρχές; Αυτό αποτελεί δευτερογενή κακοποίηση χωρίς κανένα νομικό σκεπτικό.

Οι απειλές

Η ιστορία συνεχίζεται με στιγμιότυπα βγαλμένα από ταινία: άνδρες να κατεβαίνουν από βαν για να γκρεμίσουν μέρος του σπιτιού, εκφοβισμοί, απειλές, κόψιμο του νερού και του ίντερνετ, χτυπήματα στην πόρτα μεταμεσονύχτιες ώρες, σκάσιμο στα λάστιχα αυτοκινήτων και αγωγές, αγωγές και πάλι αγωγές.

Όλα αυτά ενώ ο αντίδικος τελούσε υπό καθεστώς αυστηρών δικαστικών περιοριστικών όρων.

Το περιπολικό δεν είναι ταξί, ή μήπως τελικά είναι;  

Την ίδια χρονική περίοδο ο αντίδικος, παρά τα περιοριστικά μέτρα, επέστρεψε στο συγκρότημα κατοικιών μεταφερόμενος… με το περιπολικό! Μια εικόνα που προκαλεί οργή στο κοινό περί δικαίου αίσθημα και προσβάλλει τη μνήμη των θυμάτων γυναικοκτονιών και κυρίως της αδικοχαμένης Κυριακής Γρίβα.

Ο θεσμικός τους ρόλος  θα έπρεπε να είναι προληπτικός και προστατευτικός, να εγγυάται ότι ο πολίτης ζει σε ένα ασφαλές κοινωνικό σύνολο και ότι η ισχύς του νόμου υπερισχύει των γνωριμιών, του «νόμου του ισχυρού» ή του τραμπουκισμού. Αυτό όμως απαιτεί νομική αρτιότητα, ηθικό ανάστημα και ουσιαστική αντίληψη για το τι σημαίνει η όποια δράση ή αδράνεια των θεσμικών μηχανισμών στην καθημερινότητα του οποιουδήποτε πολίτη, άρα και του συνόλου.

Δικηγορικό δικαίωμα ή δικαστική παρενόχληση (SLAPP);

Το θύμα κατήγγειλε στη «Ζούγκλα» ότι δέχεται παράλληλες αγωγές σε Αθήνα και Ναύπλιο για ζητήματα που έχουν ήδη κριθεί δικαστικά και απορρίπτονται το ένα μετά το άλλο, με μοναδικό σκοπό να  το «πνίξουν» στην χαρτούρα και να το εξαντλήσουν ψυχικά και οικονομικά.

Οι ενέργειες αυτές αποτελούν  μια ενορχηστρωμένη προσπάθεια εξόντωσης —ψυχολογικής, ηθικής και οικονομικής— με αλυσιδωτά δικόγραφα που δοκιμάζουν τα όρια της ανθρώπινης αντοχής.

Οι θεσμοί υπάρχουν και θα υπάρχουν για να προστατεύουν και να εγγυώνται τη νομιμότητα. Ποιος όμως τους εποπτεύει;

Η υπόθεση της Αργολίδας δεν είναι μια απλή ιδιωτική διαφορά· είναι η λυδία λίθος μιας ολόκληρης κοινωνίας. Το ερώτημα που τίθεται πλέον προς πάσα κατεύθυνση είναι: Πού οδεύουμε με αυτό το σκεπτικό ως κοινωνία και, μήπως τελικά, ήρθε η ώρα να ξανασυστηθούμε ποιος πρεσβεύει τι;