Από δήμαρχος στο Ελιζέ; Η παράξενη περίπτωση του Νταβίντ Λινάρ

Οι δημοσκόποι επιμένουν ότι οι επικείμενες γαλλικές εκλογές θα είναι μια μάχη μεταξύ της ακροδεξιάς Μαρίν Λεπέν και του ακροαριστερού Ζαν-Λινκ Μελανσόν.

Μία από τις αιτίες αυτής της εξέλιξης είναι η πολυδιάσπαση, τόσο στην Κεντροδεξιά όσο και στην Κεντροαριστερά. Το ζητούμενο, λοιπόν, δεν είναι άλλο από το να βρεθεί ένα πρόσωπο σε μία από τις δύο πλευρές, που θα μπορούσε να δράσει ενωτικά και ως εκ τούτου να δημιουργηθεί ένας ισχυρός πόλος.

Υπάρχει, όμως, ένα πρόσωπο στην Κεντροδεξιά, το οποίο θα μπορούσε να αποτελέσει την ενωτική ουσία.

Πρόκειται για τον Νταβίντ Λινάρ, νυν δήμαρχο των Καννών, ο οποίος μέσα σε λίγους μήνες και μέσω των social media μοιάζει να κατακτά όλο και μεγαλύτερο κομμάτι από το κοινό των κεντροδεξιών και δεξιών ψηφοφόρων.

Η ταχύτητα με την οποία διευρύνεται η απήχησή του έχει προκαλέσει το ενδιαφέρον των γαλλικών πολιτικών κύκλων, καθώς ο Λινάρ, μέχρι πρότινος άγνωστος στο ευρύ εθνικό ακροατήριο, επιχειρεί τώρα να εμφανιστεί ως μια διακριτή εναλλακτική πρόταση στον χώρο της Δεξιάς. Η δημοσκοπική του άνοδος εκπλήσσει και τον γεμίζει αυτοπεποίθησή του: το μερίδιό του βάσει των δημοσκοπήσεων προσεγγίζει τώρα το 7%, ενώ πριν από έξι μήνες ήταν στο 0,3%.

Ο Λινάρ επιχειρεί να καλύψει το πολιτικό κενό ανάμεσα στον κεντρώο χώρο του Εμανουέλ Μακρόν και την εθνικιστική Δεξιά της Εθνικής Συσπείρωσης (RN), προτείνοντας ένα μείγμα οικονομικού φιλελευθερισμού και συντηρητικών θέσεων. Στο επίκεντρο του προγράμματός του βρίσκονται η δραστική μείωση των δημόσιων δαπανών, η φορολογική ελάφρυνση, η αποκέντρωση και η μεγαλύτερη ευελιξία στην αγορά εργασίας, παράλληλα με αυστηρότερη πολιτική για τη μετανάστευση και την ασφάλεια.

Ωστόσο, εκείνο που τον έχει φέρει σε μια ξεχωριστή θέση είναι ο τρόπος που πολιτεύεται. Ουσιαστικά άγνωστος –πέρα από τους κατοίκους των Καννών και τους κύκλους της γαλλικής τοπικής αυτοδιοίκησης– ξεκίνησε μια διαδικτυακή καμπάνια με τον τίτλο «Κάτι συμβαίνει», πρωταγωνιστώντας σε έως και χιουμοριστικά βίντεο, απέκτησε δεκάδες χιλιάδες ακολούθους στο Internet, πανηγυρίζει πως το κόμμα του, η Νέα Ενέργεια, έχει τους δεύτερους περισσότερους συνδρομητές πίσω από την Εθνική Συσπείρωση της Λεπέν και περιγράφεται από πολλούς –πολύ ενδιαφέροντα τα όσα είπε για την περίπτωσή του η Ντόρα Μπακογιάννη, σε συνέντευξή της στο ραδιόφωνο του ΣΚΑΪ– ως ένας αναπάντεχος νέος παίκτης που μπορεί να αλλάξει το παιχνίδι στην κεντρική πολιτική σκηνή της Γαλλίας.

Η άνοδος της δημοτικότητάς του είναι τέτοια που πρότεινε στους άλλους της Κεντροδεξιάς (Γκαμπριέλ Ατάλ, Εντουάρ Φιλίπ κ.ά) τη διεξαγωγή προκριματικών για το προεδρικό χρίσμα της Κεντροδεξιάς εν όψει της εθνικής κάλπης της 18ης Απριλίου. Πολλοί τον θεωρούν πολύ «δεξιό», με θέσεις που θυμίζουν Λεπέν, όμως εκείνος επιδεικνύει την αλματώδη απήχησή του σε κοινά που παραδοσιακά κόμματα όπως οι Ρεπουμπλικανοί, δεν μπορούν πια να προσεγγίσουν.

Η πολιτική διαδρομή του ξεκίνησε από την τοπική αυτοδιοίκηση. Εξελέγη δήμαρχος Καννών το 2014 και το 2021 ανέλαβε την προεδρία της Ενωσης Δημάρχων της Γαλλίας. Τον Μάρτιο του 2026 αποχώρησε από τους Ρεπουμπλικανούς, προκειμένου να προωθήσει αυτόνομα τις προεδρικές του φιλοδοξίες. Στις δημοτικές εκλογές του περασμένου Μαρτίου επανεξελέγη για τρίτη θητεία, συγκεντρώνοντας ποσοστό άνω του 81%.

Ο ίδιος προβάλλει τη διαχείριση των Καννών ως παράδειγμα αποτελεσματικότερης λειτουργίας της δημόσιας διοίκησης. Σύμφωνα με τα δημοτικά οικονομικά στοιχεία του 2025, το χρέος της πόλης έχει μειωθεί κατά σχεδόν 82 εκατ. ευρώ από το 2014, ενώ μόνο την περασμένη χρονιά πραγματοποιήθηκαν επενδύσεις 72,5 εκατ. ευρώ.

Ανεξάρτητος έλεγχος του περιφερειακού Ελεγκτικού Συνεδρίου επιβεβαίωσε την καλή οικονομική διαχείριση, επισημαίνοντας παράλληλα ότι μέρος της μείωσης των δαπανών συνδέεται με τη μεταφορά αρμοδιοτήτων στη διαδημοτική αρχή. Επιπλέον, τα σημαντικά τουριστικά έσοδα των Καννών συνιστούν ένα ιδιαίτερο πλεονέκτημα που δεν διαθέτουν οι περισσότερες γαλλικές πόλεις.

Η οικονομική πρόταση του Λινάρ είναι ιδιαίτερα φιλόδοξη. Υποστηρίζει ότι η υψηλή φορολογία, οι ασφαλιστικές εισφορές και η υπερβολική γραφειοκρατία έχουν περιορίσει την ανταγωνιστικότητα της γαλλικής οικονομίας και επιβαρύνουν την εργασία και την παραγωγή. Για τον λόγο αυτό προτείνει μείωση των ετήσιων δημόσιων δαπανών κατά 80 δισ. ευρώ ήδη από τον πρώτο χρόνο της προεδρίας του και εξοικονόμηση τουλάχιστον 200 δισ. έως το τέλος της θητείας του, με μακροπρόθεσμο στόχο τα 300 δισ. ευρώ.

Το σχέδιό του προβλέπει κατάργηση ή συγχώνευση δημόσιων οργανισμών, περιορισμό του διοικητικού προσωπικού, μεταφορά αρμοδιοτήτων στην τοπική αυτοδιοίκηση και μεγαλύτερη ευελιξία στην αγορά εργασίας. Παράλληλα, επιδιώκει τη μείωση των φόρων και των ασφαλιστικών εισφορών, ώστε να ενισχυθούν οι καθαρές αποδοχές των εργαζομένων, η αγοραστική δύναμη και η ανταγωνιστικότητα των επιχειρήσεων.

Στο Ασφαλιστικό προτείνει αύξηση του ορίου συνταξιοδότησης στα 65 έτη και εισαγωγή υποχρεωτικού κεφαλαιοποιητικού σκέλους στο υφιστάμενο διανεμητικό σύστημα. Από τα 200 δισ. ευρώ που φιλοδοξεί να εξοικονομήσει, τα 40 δισ. θα κατευθυνθούν απευθείας στη μείωση του δημόσιου χρέους, ενώ το μεγαλύτερο μέρος θα επιστραφεί σε εργαζομένους και επιχειρήσεις μέσω φορολογικών ελαφρύνσεων και μειωμένων εισφορών.

Η εφαρμογή του προγράμματος, ωστόσο, θα απαιτούσε εκτεταμένες αλλαγές στη χρηματοδότηση των συντάξεων, της Υγείας, της κοινωνικής ασφάλισης και των δημόσιων υπηρεσιών, σε μια χώρα όπου η κοινωνική προστασία παραμένει ιδιαίτερα σημαντική για τους ψηφοφόρους.

Σε αντίθεση με την οικονομική του προσέγγιση, ο Λινάρ υποστηρίζει ισχυρότερη κρατική παρέμβαση σε ζητήματα ασφάλειας και εθνικής κυριαρχίας. Προτείνει αυστηρότερες ποινές, διευρυμένες αρμοδιότητες για την αστυνομία και ενισχυμένα μέτρα κατά της διακίνησης ναρκωτικών.

Στο Μεταναστευτικό τάσσεται υπέρ της σημαντικής μείωσης των αδειών διαμονής, αυστηρότερων προϋποθέσεων πρόσβασης σε ορισμένες κοινωνικές παροχές και μεγαλύτερου εθνικού ελέγχου, ακόμη και αν αυτό οδηγήσει σε αντιπαράθεση με ευρωπαϊκούς δικαστικούς θεσμούς.

Στην εκπαίδευση προτείνει μεγαλύτερη αυτονομία των σχολείων, τόσο ως προς την οργάνωση όσο και ως προς τις εγγραφές μαθητών, με παράλληλη ενίσχυση των ακαδημαϊκών προτύπων. Συνολικά, επιδιώκει ένα κράτος λιγότερο παρεμβατικό στην οικονομία, αλλά ισχυρότερο στους τομείς της ασφάλειας, της δικαιοσύνης, της εκπαίδευσης και της άμυνας.

Η προσπάθειά του να διεκδικήσει χώρο στη Δεξιά τον φέρνει σε αντιπαράθεση με τον επικεφαλής των Ρεπουμπλικανών, Μπρουνό Ρεταγιό. Οι δυο πολιτικοί συμφωνούν σε αρκετά ζητήματα, όπως η μετανάστευση, η δημόσια τάξη και ο έλεγχος των δαπανών, ωστόσο διαφωνούν ως προς την οικονομική στρατηγική και τον τρόπο επιλογής του προεδρικού υποψηφίου. Στις 21 Οκτωβρίου συναντήθηκαν για να εξετάσουν το ενδεχόμενο αποφυγής ανταγωνιστικών υποψηφιοτήτων, ακόμη και μέσω προκριματικών εκλογών, χωρίς να καταλήξουν σε συμφωνία.

Απέναντι στην Εθνική Συσπείρωση, ο Λινάρ επιχειρεί να διαφοροποιηθεί κυρίως στο οικονομικό πεδίο. Παρότι συμμερίζεται ορισμένες από τις θέσεις της για τη μετανάστευση και την ασφάλεια, απορρίπτει τον μεγαλύτερο οικονομικό παρεμβατισμό της και υποστηρίζει τη συνεργασία μεταξύ κυρίαρχων ευρωπαϊκών κρατών, χωρίς περαιτέρω πολιτική συγκέντρωση εξουσιών στην Ευρωπαϊκή Ενωση.

Στην εξωτερική πολιτική έχει εκφράσει την υποστήριξή του προς την Ουκρανία, ζητώντας ενίσχυση της ευρωπαϊκής αμυντικής παραγωγής και των στρατιωτικών δυνατοτήτων της Ευρώπης. Οι Κάννες έχουν αναπτύξει συνεργασία με τη Λβιβ από το 2022, ενώ το 2024 υπεγράφη συμφωνία ιατρικής συνεργασίας με το δίκτυο αποκατάστασης UNBROKEN.

Παράλληλα, τάσσεται υπέρ της αποκατάστασης οργανωμένου διπλωματικού διαλόγου με τη Ρωσία μετά τον πόλεμο, χωρίς να έχει αποσαφηνίσει πλήρως τις θέσεις του για την ένταξη της Ουκρανίας στην ΕΕ και τις μεταπολεμικές εγγυήσεις ασφαλείας.

Το μεγάλο στοίχημα του Λινάρ είναι η εντυπωσιακή ψηφιακή του απήχηση να μετατραπεί σε πραγματική εκλογική δύναμη. Διαθέτει πολυετή εμπειρία στην αυτοδιοίκηση και ένα συγκεκριμένο πολιτικό πρόγραμμα, αλλά θα χρειαστεί να εξασφαλίσει ευρύτερες συμμαχίες και κοινοβουλευτική στήριξη για να εφαρμόσει τις προτάσεις του.

Κυρίως, θα πρέπει να πείσει τους γάλλους ψηφοφόρους ότι οι δραστικές περικοπές στο κράτος μπορούν να συνδυαστούν με τη διατήρηση της κοινωνικής προστασίας που εξακολουθεί να αποτελεί βασικό χαρακτηριστικό του γαλλικού μοντέλου.

Ακολούθησε το . .

Πρόσθεσε το . ως προτιμώμενη πηγή στη Google