New York Times: Ο Τραμπ απέτυχε, τώρα πρέπει να λογοδοτήσει

Ο Ντόναλντ Τραμπ έχει ζητήσει από τους ψηφοφόρους να αντιμετωπίσουν τις ενδιάμεσες εκλογές της 3ης Νοεμβρίου σαν να βρίσκεται και ο ίδιος στο ψηφοδέλτιο. Αυτήν τη φορά, έχει δίκιο. Οι Αμερικανοί πρέπει να αξιολογήσουν την κυβερνητική του πορεία, τις επιθέσεις του στους δημοκρατικούς θεσμούς και τη στάση των Ρεπουμπλικανών που ανέχθηκαν τις υπερβάσεις του. Αυτό υποστηρίζει το κύριο άρθρο των New York Times, καλώντας τους αμερικανούς πολίτες να τον καταστήσουν υπόλογο και να ψηφίσουν τους δημοκρατικούς υποψήφιους.

Ο Τραμπ πρέπει να κριθεί για τις προεκλογικές υποσχέσεις που δεν τήρησε, τις προσπάθειές του να υπονομεύσει την αμερικανική δημοκρατία και την απροκάλυπτη διαφθορά του, γράφει η νεοϋορκέζικη εφημερίδα. Μαζί του πρέπει να λογοδοτήσει και το Ρεπουμπλικανικό Κόμμα, που επέτρεψε την κατάχρηση εξουσίας. Το Δημοκρατικό Κόμμα έχει ασφαλώς πολλές αδυναμίες, μεταξύ των οποίων την αδυναμία του να παρουσιάσει ένα συνεκτικό δικό του πρόγραμμα. Παραμένει, ωστόσο, η μόνη εναλλακτική απέναντι στη ζημιά που έχουν προκαλέσει ο αμερικανός πρόεδρος και το κόμμα του. Μια ψήφος σε δημοκρατικό υποψήφιο αποτελεί τον αποτελεσματικότερο τρόπο αποδοκιμασίας της κυβερνητικής πορείας των τελευταίων δύο ετών, σημειώνει η εφημερίδα.

Εάν οι Δημοκρατικοί ανακτήσουν τον έλεγχο και των δύο σωμάτων του Κογκρέσου και περισσότερων πολιτειακών κυβερνήσεων, θα σταλεί διεθνώς το μήνυμα ότι ο Τραμπ δεν εκπροσωπεί την πλειονότητα των Αμερικανών. Θα αποδειχθεί επίσης ότι μια χώρα που αρχίζει να διολισθαίνει προς τον αυταρχισμό μπορεί να επιστρέψει στην ομαλότητα, όπως συνέβη στην Ουγγαρία την περασμένη άνοιξη. Το σημαντικότερο, όμως, είναι ότι θα δημιουργηθεί ένα αναγκαίο αντίβαρο στον αμερικανό πρόεδρο κατά τα δύο τελευταία χρόνια της θητείας του.

Εάν οι Δημοκρατικοί κερδίσουν τη Βουλή των Αντιπροσώπων, συνεχίζουν οι Νew Υork Τimes, οι νομοθετικές φιλοδοξίες του Τραμπ θα περιοριστούν σημαντικά. Δεν θα μπορεί να προωθήσει νέες φορολογικές περικοπές που επιβαρύνουν το δημόσιο χρέος. Αντίθετα, οι Δημοκρατικοί θα μπορούσαν να αξιοποιήσουν τα νομοσχέδια για τις κρατικές δαπάνες, προκειμένου να αποκαταστήσουν κονδύλια που περικόπηκαν από το Medicaid, τα σχολεία, την επιστημονική έρευνα και την πρόληψη ασθενειών. Θα μπορούσαν επίσης να χρησιμοποιήσουν τις κοινοβουλευτικές επιτροπές για να ελέγξουν τον πρόεδρο και τους συνεργάτες του, με ακροάσεις και κλητεύσεις. Ακόμη κι αν ο Λευκός Οίκος αρνηθεί να συμμορφωθεί, το Κογκρέσο μπορεί να καλέσει στελέχη επιχειρήσεων και άλλους που έχουν διευκολύνει την κυβέρνηση.

Ο έλεγχος της Γερουσίας θα έδινε στους Δημοκρατικούς ακόμη περισσότερες δυνατότητες. Η Γερουσία επικυρώνει τους διορισμούς υπουργών και ανώτατων δικαστών και θα μπορούσε να εμποδίσει την τοποθέτηση προσώπων που θεωρούνται ακατάλληλα, όπως οι Τοντ Μπλανς, Πιτ Χέγκσεθ και Ρόμπερτ Φ. Κένεντι Τζούνιορ. Θα μπορούσε επίσης να απαιτήσει τον διορισμό δικαστών που, ακόμη κι αν είναι συντηρητικοί, θα εφαρμόζουν τον νόμο. Η αρμοδιότητα αυτή θα αποκτούσε ιδιαίτερη σημασία εάν προέκυπταν κενές θέσεις στο Ανώτατο Δικαστήριο, επισημαίνει η εφημερίδα.

Ο Τραμπ, βέβαια, θα εξακολουθούσε να έχει σημαντικές εξουσίες. Θα μπορούσε να εκδίδει εκτελεστικά διατάγματα, να χαράσσει την εξωτερική πολιτική και ενδεχομένως να αμφισβητεί τις αρμοδιότητες του Κογκρέσου. Ωστόσο, υπάρχει μεγάλη διαφορά ανάμεσα σε μια κυβέρνηση όπου το κόμμα της πλειοψηφίας είναι πλήρως υποταγμένο στον πρόεδρο και σε μια κυβέρνηση με ισχυρή αντιπολίτευση.

Οι New Υork Τimes προτείνουν, επίσης, να εξεταστεί ο απολογισμός του Τραμπ από την επιστροφή του στον Λευκό Οίκο, τον Ιανουάριο του 2025. Σε διάστημα 21 μηνών, υποστηρίζουν, έχει προκαλέσει μεγαλύτερη ζημιά στη δημοκρατία και στο κράτος δικαίου από οποιονδήποτε άλλο αμερικανό πρόεδρο στη σύγχρονη εποχή. Επιχείρησε να αναθεωρήσει μονομερώς το Σύνταγμα, αμφισβήτησε την εξουσία του Κογκρέσου επί των δημόσιων δαπανών, χρησιμοποίησε νόμους εθνικής ασφάλειας για πολιτικούς σκοπούς και αγνόησε δικαστικές αποφάσεις για τη χρηματοδότηση του Medicaid και τις απελάσεις. Μετέτρεψε, σύμφωνα με τους ΝΥΤ, το υπουργείο Δικαιοσύνης σε όργανο πολιτικής εκδίκησης εναντίον αντιπάλων του, ενώ σταμάτησε έρευνες για συμμάχους του.

Παράλληλα, τοποθέτησε άπειρους και πειθήνιους ανθρώπους σε κρίσιμες θέσεις, από την εθνική άμυνα έως τη δημόσια υγεία. Επιχείρησε να περιορίσει το εκλογικό δικαίωμα μεγάλου αριθμού πολιτών, επικαλούμενος νοθεία που δεν αποδείχθηκε, και προώθησε ακραίες πρακτικές κομματικού επανασχεδιασμού των εκλογικών περιφερειών. Ακόμη και ο Λευκός Οίκος υπέστη, όπως γράφει η εφημερίδα, «φυσική κακοποίηση»: η ανατολική πτέρυγα κατεδαφίστηκε και η πολυτελής ανακαίνιση χρηματοδοτήθηκε με δωρεές εύπορων συμμάχων του.

Στην εξωτερική πολιτική, ο Τραμπ σπατάλησε ανθρώπινες ζωές και στρατιωτικούς πόρους σε έναν λανθασμένο και παράνομο πόλεμο με το Ιράν. Η σύγκρουση οδήγησε σε υποχώρηση της αμερικανικής ισχύος διεθνώς και άφησε τις ΗΠΑ λιγότερο προετοιμασμένες για μελλοντικές συγκρούσεις. Ο αμερικανός πρόεδρος αποξένωσε παραδοσιακούς συμμάχους, αποδυνάμωσε την Ουκρανία στον αγώνα της εναντίον της Ρωσίας και προσέγγισε τον Βλαντίμιρ Πούτιν. Στην οικονομία, οι πολιτικές του αύξησαν το κόστος ζωής και συνέβαλαν στη μείωση των πραγματικών μισθών. Τα επιτόκια ανέβηκαν, ενώ η ανάπτυξη και η απασχόληση υποχώρησαν. Την ίδια ώρα, μοίρασε δισεκατομμύρια σε εύπορους φίλους του και μεγάλες επιχειρήσεις, επιβαρύνοντας τους υπόλοιπους με ένα δημόσιο χρέος που ξεπερνά πλέον τα 40 τρισ. δολάρια.

Το άρθρο των Νew Υork Τimes κάνει ιδιαίτερη αναφορά στην κουλτούρα διαφθοράς που, όπως υποστηρίζει, έχει δημιουργηθεί. Ο Τραμπ έδωσε χάρη σε πολιτικούς συμμάχους, σημειώνει, ακόμη και σε βίαιους εγκληματίες, ενώ χρησιμοποίησε κρατικές αρμοδιότητες και τη διπλωματία για να εξασφαλίσει κέρδη δισεκατομμυρίων στην οικογενειακή του επιχείρηση και στους στενούς υποστηρικτές του. Μόνο το 2025, η επιχειρηματική αυτοκρατορία του αμερικανού προέδρου είχε έσοδα 2,24 δισ. δολαρίων, σχεδόν τα δύο τρίτα από κρυπτονομίσματα, έναν τομέα που η κυβέρνησή του είναι αρμόδια να εποπτεύει.

Απέναντι σε αυτές τις εξελίξεις, τι έκανε το ελεγχόμενο από τους Ρεπουμπλικανούς Κογκρέσο; Σχεδόν τίποτα, απαντούν οι Νew Υork Τimes. Η Γερουσία ενέκρινε, με ελάχιστες εξαιρέσεις, ακατάλληλους υπουργούς και επικεφαλής υπηρεσιών και στη συνέχεια παρακολούθησε χωρίς αντίδραση επιχειρήσεις κατά νόμιμων μεταναστών, διώξεις πολιτικών αντιπάλων και απομάκρυνση έμπειρων στελεχών από τις ένοπλες δυνάμεις. Καμία επιτροπή δεν ζήτησε εξηγήσεις για τη διάλυση της USAID, η οποία προκαλεί περιττή δυστυχία και θανάτους σε άλλες χώρες. Ούτε διερευνήθηκε ο πλουτισμός της οικογένειας Τραμπ, παρότι οι Νew Υork Τimes τον θεωρούν πολύ σοβαρότερο από τις υποθέσεις οικογενειακής εκμετάλλευσης για τις οποίες οι Ρεπουμπλικανοί κατηγορούσαν τον Χάντερ Μπάιντεν.

Οι Ρεπουμπλικανοί δεν επιχείρησαν να αποτρέψουν ούτε τις δύο αποφάσεις που, σύμφωνα με την εφημερίδα, συνέβαλαν περισσότερο στον πληθωρισμό: τον πόλεμο με το Ιράν και την επιβολή δασμών στις εισαγωγές. Δεν αντέδρασαν ουσιαστικά ούτε όταν ο Τραμπ αρνήθηκε να εφαρμόσει κυρώσεις κατά των ρωσικών ενεργειακών εξαγωγών, παρότι το σχετικό νομοσχέδιο είχε ψηφιστεί από το Κογκρέσο και υπογραφεί από τον ίδιο.

Το σημερινό Κογκρέσο είναι το δεύτερο λιγότερο παραγωγικό στην ιστορία, έχοντας ψηφίσει λιγότερα νομοσχέδια από κάθε άλλο, με εξαίρεση το αμέσως προηγούμενο. Το σημαντικότερο νομοθέτημά του είναι εκείνο που ο Τραμπ επέμεινε να ονομαστεί «One Big Beautiful Bill Act». Στην πραγματικότητα, υποστηρίζουν οι Νew Υork Τimes, πρόκειται κυρίως για παροχή προς τους εύπορους, η οποία διευρύνει το δημόσιο χρέος και τις οικονομικές ανισότητες.

Οι ρεπουμπλικανοί υποψήφιοι πρέπει να λογοδοτήσουν τόσο για τις ζημιές που προκάλεσε το κόμμα τους όσο και για όσες δεν προσπάθησε να αποτρέψει. Το Σύνταγμα προβλέπει κατανομή των εξουσιών, με το νομοθετικό σώμα να έχει κεντρικό ρόλο. Ο Τζέιμς Μάντισον, υπενθυμίζουν οι Νew Υork Τimes, έγραφε ότι η εξουσία του Κογκρέσου «αναγκαστικά υπερισχύει». Οι σημερινοί ηγέτες του, αντίθετα, έχουν παραδώσει τις αρμοδιότητές του στον πρόεδρο, φοβούμενοι ότι θα καταστρέψει την πολιτική τους σταδιοδρομία ή θα τους στοχοποιήσει.

Οι ψηφοφόροι είναι οι μόνοι που μπορούν να δημιουργήσουν αντίβαρο. Οι εκλογές αναμένεται να είναι αμφίρροπες ακόμη και σε παραδοσιακά ρεπουμπλικανικές πολιτείες, όπως η Αλάσκα, η Αϊόβα, το Κάνσας, το Οχάιο και το Τέξας. Πέρα από το Κογκρέσο, οι πολιτειακές κυβερνήσεις και τα κοινοβούλια μπορούν επίσης να περιορίσουν τις υπερβάσεις του προέδρου: να εμποδίσουν ακραίες αλλαγές στις εκλογικές περιφέρειες, περιορισμούς στην επιστολική ψήφο και παρεμβάσεις στις εκλογές, να προσφύγουν στη δικαιοσύνη κατά παράνομων περικοπών και να ελέγξουν τις καταχρήσεις της υπηρεσίας μετανάστευσης ICE. Σε αρκετές πολιτείες, όπου οι Ρεπουμπλικανοί ελέγχουν τόσο την κυβέρνηση όσο και τα δύο σώματα του κοινοβουλίου, η πολιτική ισορροπία διακυβεύεται.

Οι Νew Υork Τimes καταλήγουν ότι οι ενδιάμεσες εκλογές μπορούν να αποτελέσουν σημείο καμπής για μια δημοκρατία που διολισθαίνει προς τον αυταρχισμό. Αν οι ψηφοφόροι επικυρώσουν το νέο καθεστώς, η διολίσθηση μπορεί να επιταχυνθεί· αν το απορρίψουν, η δημοκρατία μπορεί να αρχίσει να ανακάμπτει. Ακόμη και μια μεγάλη ήττα των Ρεπουμπλικανών, πάντως, δεν θα εξαφανίσει τα βαθύτερα προβλήματα των ΗΠΑ: τις στρεβλώσεις του εκλογικού συστήματος, τις τεράστιες ανισότητες, την κλιματική κρίση, την επιθετικότητα της Κίνας και της Ρωσίας και τις προκλήσεις της Τεχνητής Νοημοσύνης.

Για να αντιμετωπιστούν όλα αυτά, χρειάζεται μια κυβέρνηση που λειτουργεί και όχι ένας μηχανισμός διαφθοράς, ανικανότητας και κατάχρησης εξουσίας. Ο αμερικανικός λαός έχει τώρα την ευκαιρία να στείλει ένα σαφές μήνυμα και να ανοίξει τον δρόμο για το τέλος της εποχής Τραμπ και την αρχή μιας καλύτερης περιόδου.

Ακολούθησε το . .

Πρόσθεσε το . ως προτιμώμενη πηγή στη Google