Κίεβο: «Ποιος θα πάει το παιδί μου στο καταφύγιο;»

Κάθε πρωί η Λιούμπα πηγαίνει την κόρη της στο νηπιαγωγείο. Της στρώνει το μπουφάν, ελέγχει αν έχει στο σακίδιό της νερό και το κολατσιό της. Επειτα την αποχαιρετά σαν να είναι όλα φυσιολογικά, προσπαθώντας να μην της μεταδώσει τον φόβο της.

Επιστρέφει στο σπίτι και πιάνει δουλειά στον υπολογιστή, πάντα με το τηλέφωνο μπροστά της και με μια μαύρη σκέψη να την ταλανίζει: Αν οι Ρώσοι εξαπολύσουν ακόμη μια επίθεση και δεν ηχήσουν οι σειρήνες εγκαίρως –όπως συνέβη τις προηγούμενες ημέρες– ποιος θα προλάβει να οδηγήσει την κόρη της στο καταφύγιο;

«Ετσι έχουν τα πράγματα πια στο Κίεβο: drones την ημέρα, πύραυλοι τη νύχτα», είχε πει η ουκρανή μητέρα, συνομιλώντας τηλεφωνικώς με τη Μάρτα Σεραφίνι της Corriere della Sera, ενόψει μιας αποστολής της ιταλίδας δημοσιογράφου στην ουκρανική πρωτεύουσα.

Η Λιούμπα, όμως, έχει την ίδια αγωνία και όταν η κόρη της είναι μαζί της στο σπίτι. Εδώ και χρόνια τα ουρλιαχτά των σειρήνων είναι για εκείνη, όπως και για όλες τις μητέρες του Κιέβου, το παν. Τα λίγα λεπτά που προσφέρει ο συναγερμός είναι ο χρόνος που χρειάζονται για να ξυπνήσουν τα παιδιά τους, να τα ντύσουν, να αρπάξουν το σακίδιο με τα είδη πρώτης ανάγκης και να κατεβούν τις σκάλες. Εάν δεν ηχήσουν οι σειρήνες, αυτός ο πολύτιμος χρόνος απλώς δεν υπάρχει.

Κάθε βράδυ οι μητέρες του Κιέβου προετοιμάζονται για τη νύχτα σαν να πρόκειται να εγκαταλείψουν τα σπίτια τους. Στρώνουν στρώματα και κουβέρτες στο πάτωμα του μπάνιου, αναζητούν το σημείο του σπιτιού που προστατεύεται από τουλάχιστον δύο τοίχους, έχουν πάντα δίπλα τους έναν φακό, νερό, φάρμακα, έγγραφα, λίγα φαγώσιμα και φορτιστές. Αν έχει κοπεί το ρεύμα, τα κάνουν όλα αυτά στο σκοτάδι. «Το μπάνιο μετατρέπεται σε παιδικό δωμάτιο, ο διάδρομος σε κοιτώνα, το σπίτι σε ζώνη κινδύνου», γράφει η απεσταλμένη της ιταλικής εφημερίδας στο Κίεβο.

Υστερα κάθονται και αφουγκράζονται· προσπαθούν να ξεχωρίσουν τον ήχο της γεννήτριας από τον κινητήρα ενός drone, τα πυρά της αντιαεροπορικής άμυνας από μια έκρηξη. Κοιμούνται ντυμένες, με τα παπούτσια δίπλα στο στρώμα. Τα παιδιά καταλαβαίνουν ότι κάτι δεν πάει καλά όταν το παραμύθι διακόπτεται από μια ξαφνική σιωπή, όταν, έπειτα από έναν κρότο, οι μητέρες τους κοιτάζουν ανήσυχες το ταβάνι. Και εκείνες πρέπει τότε να χαμογελούν, παρουσιάζοντας την παραμονή στο καταφύγιο ως παιχνίδι και τον ύπνο στο πάτωμα του μπάνιου ως κατασκήνωση, να λένε πως όλα θα πάνε καλά.

Οταν τα παιδιά επιτέλους αποκοιμηθούν, οι μητέρες ξαναπιάνουν δουλειά. Ανοίγουν τον υπολογιστή στο πάτωμα, απαντούν σε μηνύματα, προσπαθούν να αναπληρώσουν τις ώρες που χάθηκαν όσο διαρκούσαν οι επιθέσεις. Το επόμενο πρωί συνοδεύουν τα παιδιά τους στο σχολείο, κάποιες πηγαίνουν στο γραφείο, ψωνίζουν, αναζητούν ένα ανοιχτό φαρμακείο. Οπως παρατηρεί η Σεραφίνι, η δική τους αντίσταση, περισσότερο από ηρωική, είναι πεισματική. Στόχος τους είναι να κρατήσουν όρθια την καθημερινή ζωή.

Οι εικόνες που περιγράφει η ιταλίδα δημοσιογράφος στην ανταπόκρισή της από το Κίεβο είναι συγκλονιστικές. Μια μητέρα κρατάει στην αγκαλιά την κόρη της μπροστά σε μια πολυκατοικία που φλέγεται. Το κοριτσάκι φοράει λευκό σκούφο και κρύβει το πρόσωπό του στον ώμο της. Τα χέρια και η πλάτη της γυναίκας μοιάζουν να σχηματίζουν το τελευταίο καταφύγιο που του έχει απομείνει.

Μια άλλη γυναίκα είναι γονατισμένη δίπλα σε ένα αυτοκίνητο. Φοράει ακόμα τη ρόμπα και από κάτω την πιτζάμα της. Εχει έναν επίδεσμο γύρω από το κεφάλι και το πρόσωπό της είναι γεμάτο αίματα. Κρατάει το τηλέφωνο στο αυτί και κοιτάζει το κατεστραμμένο σπίτι της, ενώ από τα ερείπια ανασύρονται τραυματίες και νεκροί. Το βλέμμα της είναι έντρομο.

Οταν πλήττονται οι θερμοηλεκτρικοί σταθμοί ο πόλεμος μπαίνει κατευθείαν στα σπίτια – είναι το φως, που σβήνει την ώρα που μια μητέρα ετοιμάζει το μέρος όπου θα περάσουν τη νύχτα· είναι το νερό, που το πρωί μπορεί να μην τρέχει από τη βρύση· είναι το καλοριφέρ, που παγώνει ενώ πλησιάζει ο χειμώνας. Μαζεύουν, λοιπόν, κουβέρτες, φακούς, μπαταρίες και φορητούς φορτιστές, κι ας  ξέρουν ότι τα εφόδια αυτά δεν μπορούν να αναχαιτίσουν τους πυραύλους και τα drones του Πούτιν.

Η Μόσχα συνεχίζει να πλήττει το Κίεβο και άλλες πόλεις της Ουκρανίας, καθώς και ενεργειακές υποδομές, με σκοπό να κάνει αβίωτη την καθημερινότητα των ουκρανών πολιτών. Αυτή την καθημερινότητα που οι μητέρες της ουκρανικής πρωτεύουσας και ολόκληρης της χώρας προσπαθούν να κρατήσουν όρθια.

Σύμφωνα με έκθεση του γραφείου του ΟΗΕ στο Κίεβο, που δόθηκε στη δημοσιότητα την Παρασκευή, τον προηγούμενο μήνα σκοτώθηκαν τουλάχιστον 328 άμαχοι, ενώ περισσότεροι από 2.100 τραυματίστηκαν. Οσο για τον τρέχοντα μήνα, τα drones και οι πύραυλοι της Μόσχας έχουν ήδη σκοτώσει δεκάδες αμάχους, συμπεριλαμβανομένων παιδιών. «Οι δύο πρώτες εβδομάδες του Οκτωβρίου ήταν από τις πιο φονικές για τους αμάχους εδώ και χρόνια», ανέφερε αξιωματούχος του ΟΗΕ.

Πάντως η Λιούμπα θα συνεχίσει να πηγαίνει την κόρη της στο νηπιαγωγείο. Θα συνεχίσει να δουλεύει και να ελέγχει τις ειδοποιήσεις στο κινητό της. Κάθε βράδυ θα στρώνει ένα κρεβάτι στο μπάνιο και θα αφήνει το σακίδιο έτοιμο δίπλα στην πόρτα. Υστερα θα περιμένει τις σειρήνες, ελπίζοντας ότι θα ηχήσουν εγκαίρως.

Ακολούθησε το . .

Πρόσθεσε το . ως προτιμώμενη πηγή στη Google