Ζενεβιέβ Μαζαρί: “Με τον άντρα μου έχουμε τις ίδιες υποχρεώσεις στο σπίτι” |

“Αν ήθελα να τα κάνω μόνη μου, τα έκανα μόνη μου. Δεν ήθελα να τα κάνω μόνη μου και βρήκα τον άντρα μου”. Αυτή η φράση της Ζενεβιέβ Μαζαρί μοιάζει να είναι αρκετή για να συνοψίσει μια πραγματικότητα που πολλές γυναίκες γνωρίζουν καλά, αλλά εξακολουθούν να δυσκολεύονται να αλλάξουν. Γιατί, όσο κι αν θέλουμε να πιστεύουμε ότι έχουμε προχωρήσει, υπάρχουν ακόμη πράγματα που θεωρούνται αυτονόητα για τις γυναίκες και αξιοσημείωτα όταν τα κάνει ένας άνδρας.

Με αφορμή την εμφάνισή της στην εκδήλωση για τη συνεργασία της H&M με τον Elie Saab, η Ζενεβιέβ Μαζαρί μίλησε για τη σχέση της με τον σύζυγό της, Βασίλη Καρύδη, και τον τρόπο με τον οποίο έχουν επιλέξει να οργανώνουν την οικογενειακή τους ζωή. Έχουν δύο παιδιά, ένα σπίτι και πολλές υποχρεώσεις, όπως ακριβώς εκατοντάδες χιλιάδες άλλα ζευγάρια. Η διαφορά είναι ότι εκείνη δεν αντιμετωπίζει τη συμμετοχή του συζύγου της ως βοήθεια προς την ίδια, αλλά ως μια κοινή ευθύνη που έχουν συνειδητά αναλάβει.

Κι εδώ ακριβώς βρίσκεται η ουσία όσων είπε. Όχι στην ατάκα που ξεχώρισε, αλλά στο γεγονός ότι χρειάζεται ακόμη να συζητάμε για κάτι τόσο απλό.

Γιατί ένας μπαμπάς που κάνει τα αυτονόητα εξακολουθεί να θεωρείται εξαιρετικός;

Ας σκεφτούμε πόσες φορές έχουμε ακούσει τη φράση “ο άντρας μου με βοηθάει με τα παιδιά” ή έχουμε χαρακτηρίσει έναν πατέρα υπέροχο επειδή μαγείρεψε, πήγε τα παιδιά στο σχολείο ή ανέλαβε να τα κοιμίσει. Φυσικά, όλα αυτά είναι πράξεις φροντίδας που αξίζουν αναγνώριση και φυσικά ο μπαμπάς είναι υπέροχος, όπως υπέροχη είναι και η μαμά που κάνει ακριβώς τα ίδια. Γιατί, λοιπόν, τις περιγράφουμε τόσο συχνά ως κάτι επιπλέον που κάνει ένας άντρας για τη σύντροφό του, ενώ για μια γυναίκα θεωρούνται σχεδόν αυτονόητες υποχρεώσεις;

Η λέξη “βοήθεια” μοιάζει αθώα, αλλά κρύβει μέσα της μια ολόκληρη αντίληψη. Υπονοεί ότι η βασική ευθύνη ανήκει κάπου αλλού, συνήθως στη μητέρα, και ότι ο πατέρας έρχεται να συνδράμει όταν μπορεί, όταν του ζητηθεί ή όταν οι συνθήκες το επιτρέπουν. Και αυτό είναι αρκετά άδικο και για τους δυο γονείς.

Γιατί τα παιδιά δεν είναι ευθύνη της μητέρας στην οποία συμμετέχει περιστασιακά ο πατέρας. Είναι ευθύνη και των δύο. Το ίδιο ισχύει για το σπίτι, την οργάνωση της καθημερινότητας, τα ψώνια, τα ραντεβού, τις σχολικές υποχρεώσεις και όλες εκείνες τις μικρές εκκρεμότητες που πρέπει να έχεις διαρκώς στο μυαλό σου για να λειτουργεί μια οικογένεια.

Και δεν είναι μόνο όσα γίνονται, αλλά και όσα πρέπει να θυμηθεί κάποιος ότι πρέπει να γίνουν. Αυτή η αόρατη εργασία, η διαρκής σκέψη, ο προγραμματισμός και η ευθύνη να μη μείνει τίποτα πίσω εξακολουθούν να βαραίνουν δυσανάλογα πολλές γυναίκες.

Η ισότητα δεν μετριέται μόνο με τα πιάτα που έπλυνες

Το να μοιράζονται δύο άνθρωποι τις δουλειές του σπιτιού δεν σημαίνει απαραίτητα ότι πρέπει να κάνουν ακριβώς τα ίδια πράγματα, στον ίδιο χρόνο, με τον ίδιο τρόπο. Κάθε οικογένεια έχει τις δικές της ανάγκες, τις δικές της συμφωνίες και τις δικές της ισορροπίες.

Η ισότητα, όμως, προϋποθέτει ότι κανείς δεν θεωρείται εκ των προτέρων υπεύθυνος για τα πάντα. Ότι δεν χρειάζεται η μία πλευρά να αναθέτει και η άλλη να εκτελεί. Ότι η φροντίδα δεν είναι ένας ρόλος που αναλαμβάνει αυτομάτως η γυναίκα, αλλά μια κοινή ευθύνη που μοιράζεται με τον άνθρωπο που έχει επιλέξει να βρίσκεται δίπλα της.

Γιατί, όταν μια γυναίκα πρέπει να ζητήσει από τον σύντροφό της να αναλάβει το μερίδιο που του αναλογεί, εξακολουθεί να είναι εκείνη που διαχειρίζεται την κατάσταση. Κι όταν χρειάζεται να θυμίζει διαρκώς τι πρέπει να γίνει, η ευθύνη δεν έχει πραγματικά μοιραστεί.

Αυτό είναι και το σημείο που συχνά παραβλέπουμε: μια ισότιμη σχέση δεν προσφέρει απλώς στη γυναίκα τη δυνατότητα να ξεκουραστεί λίγο περισσότερο. Της δίνει χώρο να υπάρχει και έξω από τους ρόλους της συζύγου και της μητέρας. Να έχει χρόνο για τη δουλειά της, τις φιλοδοξίες της, τις φίλες της, τον εαυτό της. Χωρίς να χρειάζεται να αισθάνεται ότι εγκαταλείπει κάτι για να διεκδικήσει αυτόν τον χρόνο.

Δεν θέλουμε να τα κάνουμε όλα. Θέλουμε να μη χρειάζεται να τα κάνουμε όλα μόνες μας.

Η Ζενεβιέβ Μαζαρί είπε ότι εκείνη και ο σύζυγός της έχουν επιλέξει συνειδητά να λειτουργούν ως ομάδα, επειδή οι υποχρεώσεις είναι πολλές για να τις αντέξει ένας άνθρωπος. Δεν παρουσίασε τον γάμο της ως ένα μοντέλο που πρέπει να ακολουθήσουν όλοι. Μίλησε για τη δική της πραγματικότητα, με έναν τρόπο άμεσο, που δεν αφήνει πολλά περιθώρια παρερμηνείας.

Φυσικά, οι σχέσεις δεν είναι λογιστικά φύλλα. Δεν μπορείς κάθε βράδυ να υπολογίζεις ποιος έκανε περισσότερα και ποιος λιγότερα. Υπάρχουν περίοδοι που ο ένας θα χρειαστεί να αναλάβει μεγαλύτερο βάρος, επειδή ο άλλος δυσκολεύεται, εργάζεται περισσότερο ή περνά κάτι απαιτητικό. Αυτή είναι η ουσία της συντροφικότητας, να υπάρχει ευελιξία, κατανόηση και αμοιβαία στήριξη. Όχι, όμως, μια μόνιμη ανισορροπία που παρουσιάζεται ως φυσική τάξη των πραγμάτων.

Το 2026, λοιπόν, θα θέλαμε να μη χρειάζεται μια γυναίκα να εξηγεί ότι ο σύζυγός της έχει τις ίδιες υποχρεώσεις με εκείνη. Θα θέλαμε να μη θεωρείται είδηση ότι ένας πατέρας φροντίζει τα παιδιά του ή ότι ένας άντρας γνωρίζει τι χρειάζεται το σπίτι του χωρίς να περιμένει οδηγίες.

Και κυρίως, θα θέλαμε οι νεότερες γενιές να μεγαλώσουν χωρίς να μαθαίνουν ότι η αγάπη αποδεικνύεται όταν η γυναίκα αντέχει τα πάντα ή όταν ο άντρας προσφέρεται να τη βοηθήσει. Η αγάπη δεν είναι διαγωνισμός αντοχής ούτε μια χάρη που προσφέρουμε ο ένας στον άλλον.

Είναι να μοιράζεσαι το βάρος, αλλά και τη χαρά. Να ξέρεις ότι δεν χρειάζεται να είσαι διαρκώς δυνατή, οργανωτική και διαθέσιμη, επειδή κάποιος άλλος θεωρεί ότι έτσι λειτουργεί μια οικογένεια.

Το αυτονόητο που είπε η Ζενεβιέβ Μαζαρί δεν θα έπρεπε να αποτελεί είδηση. Όσο, όμως, εξακολουθεί να είναι ζητούμενο για τόσες γυναίκες, αξίζει να το συζητάμε.

Πηγή: www.missbloom.gr

–

Διαβάστε πρώτοι τις Ειδήσεις από την εγχώρια και διεθνή showbiz στο site μας