Η Παρί… το πάει για δυναστεία;

Για ακόμη μια φορά, το βράδυ της Τετάρτης (14/10)… έβρεξε γκολ στο Τσάμπιονς Λιγκ. Ο κόσμος απόλαυσε ένα 3-6, ένα 3-4, ένα 2-4, ένα 6-0 και δύο 3-2. Σε εννέα αγώνες επιτεύχθηκαν 46 τέρματα. Πάνω από πέντε σε κάθε ματς, κατά μέσον όρο. Σχεδόν τα μισά (22) τα σκόραραν οι φιλοξενούμενες ομάδες. Πρόκειται για την πιο θεαματική, την πιο συναρπαστική διοργάνωση στο ποδοσφαιρικό σύμπαν.

Στη Ρώμη ο… σεναριογράφος είχε μεγάλα κέφια. Δέκα λεπτά πριν από τη λήξη του παιχνιδιού στο «Ολίμπικο» η Ρόμα νικούσε τη Ρεάλ Μαδρίτης με 3-1, αλλά στο τέλος κέρδισαν οι «Μερένχες» πετυχαίνοντας δύο γκολ σε τρία λεπτά (στο 83’ και στο 85’), κι άλλο ένα στο 90’. Ακόμη και όταν δεν διανύει τις καλύτερές της μέρες, η Ρεάλ βρίσκει τον τρόπο να μας υπενθυμίζει ότι είναι η «Βασίλισσα» της Ευρώπης.

Τέτοιες απίθανες ανατροπές έχει κάνει πολλές και την τελευταία πενταετία: εναντίον της Παρί Σεν-Ζερμέν, της Τσέλσι και της Μάντσεστερ Σίτι το 2021-2022, εναντίον της Λίβερπουλ και της Σίτι την επόμενη σεζόν, εναντίον της Μπάγερν Μονάχου το 2023-2024. Η χθεσινή ήταν από τος πιο εντυπωσιακές. Ο Ζοσέ Μουρίνιο, ο οποίος πριν από δυόμισι χρόνια είχε απολυθεί ξαφνικά από τη Ρόμα (αν και την είχε οδηγήσει στην κατάκτηση του Κόνφερενς Λιγκ, του πρώτου της τροπαίου έπειτα από 14 ολόκληρα χρόνια), γεύθηκε μια «εκδίκηση» από αυτές που τον κάνουν ευτυχισμένο. Στο νικητήριο γκολ της ομάδας του έδειξε με το δάκτυλό του τον ουρανό. Ο προπονητής της Ρόμα, Τζιάν Πιέρο Γκασπερίνι, κοιτούσε εμβρόντητος. Στα 68 του χρόνια δεν είχε βιώσει κάτι παρόμοιο.

Οσα πολλά και ενδιαφέροντα κι αν είχε να διηγηθεί η βραδιά, το «σόου» της Παρί στο Μάντσεστερ επισκίασε τα πάντα. Νίκησε (4-2) στο «σπίτι» της την πρωτοπόρο του αγγλικού πρωταθλήματος, Σίτι, η οποία δεν έχει χάσει ούτε βαθμό στην εφετινή Πρέμιερ Λιγκ και την περασμένη Κυριακή είχε περάσει από το «Ανφιλντ» με το εντυπωσιακό 3-0 επί της Λίβερπουλ. Χωρίς δύο από τους πιο λαμπρούς αστέρες της στην αρχική ενδεκάδα, τον Κβαρατσχέλια και τον Νέβες (τους άφησε στον πάγκο το rotation του Λουίς Ενρίκε), η Παρί έκανε επίδειξη δύναμης σκοράροντας τρία γκολ (3-0) μέχρι το ημίχρονο.

Ο Πεπ Γκουαρντιόλα, ο οποίος επισκέφθηκε το «Ετιχαντ» για πρώτη φορά μετά την αποχώρησή του από την τεχνική ηγεσία της Σίτι, παρακολούθησε σαστισμένος το δράμα της πρώην ομάδας του στο πρώτο 45λεπτο. Στο δεύτερο, που η Παρί μείωσε ταχύτητα, οι «Πολίτες» πέτυχαν δύο τέρματα με τον συνήθη ύποπτο, Ερλινγκ Χάαλαντ, όμως δέχθηκαν και τέταρτο γκολ. Κατάφεραν μόνο να χάσουν με ένα αξιοπρεπές σκορ.

Η Παρί έχει ανεβάσει κι άλλο τον πήχη της, που τα δύο προηγούμενα χρόνια ήταν, ήδη, πολύ ψηλά. Η πίεση που ασκεί στον αντίπαλο, η ταχύτητα και η ορμή της όταν πατάει το γκάζι, είναι ώρες ώρες τρομακτικές. Διαθέτει τους καλύτερους χαφ στο τουρνουά -αυτοί είναι η δύναμή της- και εκπληκτική ομοιογένεια. Στα τρία πρώτα της γκολ στο παιχνίδι οι παίκτες της έχουν αλλάξει καμιά δεκαπενταριά πάσες προτού η μπάλα φτάσει στους (τρεις διαφορετικούς) σκόρερ: τον Ντουέ, τον Ντεμπελέ και τον Βιτίνια.

Αν και κανείς δεν μπορεί να ξεγράψει τις υπόλοιπες υποψήφιες για το στέμμα -την Αρσεναλ και την Μπάγερν που πέρυσι της αντιστάθηκαν σθεναρά, την Μπαρτσελόνα, τη Ρεάλ, ή τη Σίτι- πολύς κόσμος αναρωτιέται αν υπάρχει αντίπαλος ικανός να σταματήσει την Παρί στο δρόμο προς την τρίτη της διαδοχική κούπα. Η Ιστορία μας διδάσκει ότι ένας τέτοιος άθλος είναι εξαιρετικά δύσκολος – και σπάνιος. Μόνο τέσσερις φορές στο παρελθόν (από το 1956) μια ομάδα κατάφερε να κατακτήσει το Κύπελλο Πρωταθλητριών/Τσάμπιονς Λιγκ τρεις σεζόν στη σειρά. Η τελευταία ήταν η Ρεάλ πριν από εννέα χρόνια. Αλλά η Παρί δείχνει πιο δυνατή και από τις δύο προηγούμενες εκδόσεις της που στέφθηκαν πρωταθλήτριες Ευρώπης (2025, 2026).

Το… πάει για δυναστεία, σημειώνει το BBC Sport. Οπως παλιά, η Ιντερ του Ελένιο Ερέρα (1963-1965), η πρώτη που κέρδισε αήττητη το Κύπελλο Πρωταθλητριών.

Οπως η νεανική Μπενφίκα του Μπέλα Γκούτμαν (1960-1962), με τον Εουσέμπιο στη σύνθεσή της τη δεύτερη φορά που σήκωσε την Κούπα.

Οπως η Μπάγερ του Μάιερ, του Μπεκενμπάουερ και του Γκερντ Μίλερ (1973-1976).

Οπως η «τικι-τάκα» Μπαρτσελόνα του Γκουαρντιόλα, του Μέσι και των άλλων υπέροχων απόφοιτων της «Μασία» (2008-2012).

Οπως η Μίλαν (1988-1995) του Αρίγκο Σάκι και του Φάμπιο Καπέλο, των Ολλανδών (Γκούλιτ, φαν Μπάστεν, Ράικαρντ) και αργότερα των εγχώριων σούπερ-σταρ (Μπαρέζι, Μαλντίνι, Κοστακούρτα).

Οπως η Λίβερπουλ του Μπομπ Πέισλι (του πρώτου από τους ελάχιστους προπονητές που έχουν σηκώσει την Κουπα τρεις φορές) και του Τζο Φάγκαν (1976-1984), που στέφθηκε πρωταθλήτρια Ευρώπης τέσσερις φορές.σε μια οκταετία.

Οπως ο Αγιαξ που θεμελίωσε ο πιονέρος Ρίνους Μίχελς και δόξασε ο τεράστιος Γιόχαν Κρόιφ (1968-1973).

Οπως η Ρεάλ σε δύο εντελώς διαφορετικές εποχές: εκείνη που «σάρωσε» τα πέντε πρώτα Κύπελλα Πρωταθλητριών (1955-1960), του Αλφρέδο ντι Στέφανο και αργότερα του Φέρεντς Πούσκας, και η πιο πρόσφατη, που κέρδισε τρεις διαδοχικές κούπες (2016-2018) με τον Ζινεντίν Ζιντάν και τον Κριστιάνο Ρονάλντο.

Σήμερα γίνεται μεγάλη κουβέντα για την Παρί και τον ορίζοντα που ανοίγεται μπροστά της, αλλά και για τις ιταλικές ομάδες – όχι για καλό. Οι τέσσερις εκπρόσωποι της Serie A στο Τσάμπιονς Λιγκ (Ιντερ, Ρόμα, Νάπολι και Κόμο) δέχθηκαν, στο σύνολο, 13 γκολ. Η πρωταθλήτρια Ιταλίας, Ιντερ, ηττήθηκε με 4-3 από την Μπριζ στο Μιλάνο. Μια ακόμη ένδειξη ότι το ιταλικό ποδόσφαιρο περνά δύσκολες μέρες.

Ακολούθησε το . .

Πρόσθεσε το . ως προτιμώμενη πηγή στη Google