Τζεφ Μοντάνα για Γιώργο Μαζωνάκη: «Η σεξουαλικότητα δεν είναι επιλογή»

Την δική της άποψη για τον εκλιπόντα Γιώργο Μαζωνάκη, εξέφρασε η Τζεφ Μοντάνα με ανάρτηση στο Instagram, μιλώντας για την σεξουαλικότητα και το κοινωνικό στίγμα για την ομοφυλοφιλία, που καλύπτεται από τον φόβο της αποκάλυψης της αλήθειας, προς το κοινό.

Τι έγραψε στο Instagram

«Έφυγε στιγματισμένος από το ίδιο το κοινό που δήθεν τον αγαπούσε.
Για την προσωπική του ζωή είχαν ειπωθεί και δημοσιευτεί τόσα. Ο ίδιος πράγματι δεν είχε μιλήσει ανοιχτά. Το στίγμα και η καταπίεση απέναντι στην ομοφυλοφιλία, όμως, είναι ακόμη πιο γνωστά. Σας φαίνεται απλό ένας νέος λαϊκός τραγουδιστής να μιλήσει ακόμη και σήμερα; Σε ποια ελεύθερη επιλογή αναφερόμαστε λοιπόν;
Το ζήτημα δεν είναι τι δεν είχε ειπωθεί. Είναι τι δεν θέλατε να ακούσετε. Επικαλείστε τη σιωπή του, αλλά αρνείστε να αναρωτηθείτε πόσο συνέβαλε η δική σας στάση σε αυτήν.
Αν έλεγε «φοβάμαι να μιλήσω γιατί φοβάμαι την κατακραυγή», θα μπορούσαμε να συζητήσουμε αυτόν τον φόβο; Πότε μπορούμε επιτέλους; Αφού και τότε και τώρα και πάντα θα μου πείτε να ΣΚΑΣΩ.
Αγαπάτε τον αληθινό, αρκεί να μη σας πει όλη την αλήθεια.
Για την ανασφάλεια που κουβαλούσε δεν μιλάω θεωρητικά. Μου την είχε εκφράσει προσωπικά. Γι’ αυτό με πονάει να παρουσιάζετε τη σιωπή του σαν να ήταν ελεύθερη από φόβο. Σαν να μπορούσε να μιλήσει χωρίς να διακινδυνεύσει τίποτα.
Η βιομηχανία έχτισε και πούλησε την εικόνα του βαρύμαγκα. Το πρόβλημα δεν ήταν η αρρενωπότητά του. Ήταν ότι η ετεροφυλοφιλία παρουσιαζόταν ως προϋπόθεση για να παραμένει αποδεκτός.
Η σεξουαλικότητα δεν είναι επιλογή. Η δυνατότητα να την εκφράσεις ελεύθερα δεν είναι δεδομένη. Και η σιωπή ενός ανθρώπου δεν αθωώνει τον κόσμο που τον έκανε να φοβάται.
Μου λέτε να σωπάσω από σεβασμό. Όταν όμως αντιμετωπίζετε τη λέξη «γκέι» σαν προσβολή, αναπαράγετε ακριβώς τον φόβο για τον οποίο μιλάω. «Μην τον λες γκέι, σεβάσου τον»: τι ακριβώς θεωρείτε ασέβεια;
Πώς λέτε ότι νοιάζεστε για τον άνθρωπο και τον πόνο του, όταν θεωρείτε προσβλητική ακόμη και τη συζήτηση για αυτή την πτυχή της ζωής του;
Ας αποδοθούν η ντροπή και οι ευθύνες εκεί από όπου προήλθαν. Στην καταπίεση. Στην απαίτηση να κρύβεσαι για να σε αποδέχονται.
Αναρωτηθήκατε ποτέ αν ο φόβος που τον κρατούσε σιωπηλό είχε σχέση με την αντίδραση που βλέπω σήμερα απέναντί μου;
Αν τον αγαπάτε, γιατί η αγάπη σας μοιάζει να χρειάζεται αυτή τη σιωπή;
Φόβος λέγεται!».