Ο Δημήτρης Βαλαχάς τα είπε όλα στο Χ για τον Μαζωνάκη με δύο λόγια

Ο Πρόεδρος του Συλλόγου θεραπευόμενων Ο.ΚΑ.ΝΑ. Βόρειας Ελλάδας, Δημήτρης Βαλάχας έκανε μια ανάρτηση στην πλατφόρμα Χ και περιέγραψε τη γνωριμία του με τον Γιώργο Μαζωνάκη, με αφορμή τον τραγικό και αιφνίδιο θάνατο του καλλιτέχνη.

Μίλησε για έναν άνθρωπο απλό, για τις κουβέντες και τη βόλτα που έκαναν. «Καλό παιδί. Τουλάχιστον όταν τον γνώρισα εγώ, τις 4 ώρες που μιλούσαμε αυτό κατάλαβα. Καμία έπαρση. Δεν θα ξεχάσω πως μόλις με είδε μου πρόσφερε τσιγάρο για να πιάσει κουβέντα», έγραψε χαρακτηριστικά ο κ. Βαλάχας.

Τον Γιώργο Μαζωνάκη τον γνώρισα περίπου 30 χρόνια πίσω.
Επειδή τότε έπινα σαν να μην υπήρχε αύριο, δεν θυμάμαι ακριβώς ημερομηνία.
Κάθονταν μόνος του στην καφετέρια στην παραλία εκεί που είναι το 1ο Γυμνάσιο Θεσσαλονίκης.
Όσοι πίνουν η έπιναν ξέρουν πως με μια ματιά καταλαβαίνει ο… pic.twitter.com/ZwkHbBCYWg

— Δημήτρης Βαλαχάς. (@Traitors_Land) September 10, 2026

Αναλυτικά η ανάρτηση του Δημήτρη Βαλαχά στο Χ:

«Τον Γιώργο Μαζωνάκη τον γνώρισα περίπου 30 χρόνια πίσω.

Επειδή τότε έπινα σαν να μην υπήρχε αύριο, δεν θυμάμαι ακριβώς ημερομηνία.

Κάθονταν μόνος του στην καφετέρια, στην παραλία εκεί που είναι το 1ο Γυμνάσιο Θεσσαλονίκης.

Όσοι πίνουν η έπιναν, ξέρουν πως με μια ματιά καταλαβαίνει ο ένας τον άλλον.

Τον συνάντησα 2η φορά ή το 15 ή το 16 είχα κόψει τότε..

Έκανε of f και αυτός.

Η πρώτη φορά ήταν αξέχαστη, γιατί ήμουν μεν ρέστος, αλλά αυτός έπρεπε να τραγουδήσει κάπου και είχε πρόβλημα επειδή ένας ψευτο-ντίλερ του κώλου δηλαδή, του είχε δώσει μια κίουσπα με αποτέλεσμα να μην είναι καλά.

Καλό παιδί.

Τουλάχιστον όταν τον γνώρισα εγώ, τις 4 ώρες που μιλούσαμε αυτό κατάλαβα.

Καμία έπαρση.

Δεν θα ξεχάσω πως μόλις με είδε, μου πρόσφερε τσιγάρο για να πιάσει κουβέντα.

Davidof classic κάπνιζε τότε!!

Δεν χρειάστηκε πάνω από 20 λεπτά να μου πει τι πρόβλημα είχε…

Θυμάμαι την φάση σαν φωτογραφία στο μυαλό μου.

Πήγαμε μια βόλτα και στην ώρα πάνω ήταν σαν να γνωριζόμασταν χρόνια.

Ήπιαμε τα ποτά μας…

Καθίσαμε κοντά στους Μέγα Αλέκου το άγαλμα και όταν άρχισε να πέφτει ο ήλιος έπρεπε να πάει στο μαγαζί να τα πει…

Δεν μπορώ να ξέρω τι του συνέβη, αν και μπορώ να φανταστώ γιατί έτυχε να γνωρίσω και άλλους καλλιτέχνες στα 35 χρόνια του δικού μου μαραθωνίου.

Συνήθως το θέμα με αυτούς τους ανθρώπους είναι ποιοι είναι δίπλα τους.

Όταν υπάρχουν λεφτά, το πρόβλημα αυτό θέλει άλλο τρόπο αποφυγής.

Ξανά λέω, δεν ξέρω τι ακριβώς έγινε, αλλά ξέρω πώς θα έγινε.

Κρίμα…

Ελπίζω να μην υπέφερε τουλάχιστον από τους “σωτήρες” που θα μαζεύτηκαν γύρω του, όπως οι γύπες που περιμένουν να ξεψυχήσει το φαγητό τους…

Τι Rip και σκατά…

Ο Γιώργος πρέπει να ήταν πιο μικρός από μένα.

Τα Rip είναι του κώλου, έπρεπε να ζήσει, δεν έφυγε επειδή ήρθε η ώρα του, έφυγε γιατί ποιος ξέρει με ποιους και πώς έμπλεξε και όταν κάποιος είναι σε τέτοια γαμημένη φάση, έχει τεράστια σημασία το περιβάλλον…

Τι σας γράφω τώρα…

Λες και είναι ο πρώτος ή ήταν ο τελευταίος…

Άραξε Γιώργο, ξεκουράσου αδερφέ.

Τελείωσε το μαρτύριο τώρα».