Τρένο από τον Δεσύλλα για την Πελοπόννησο – Η πρωτοβουλία της ομάδας #αγαπάμεδεσύλλα

Μερικοί τόποι δεν είναι απλώς σημεία πάνω στον χάρτη. Κουβαλούν μνήμη. Και υπάρχουν κτίρια που, ακόμη κι όταν τα τρένα έχουν σταματήσει να περνούν, εξακολουθούν να θυμίζουν μια εποχή κατά την οποία οι άνθρωποι, τα χωριά και οι πόλεις ήταν διαφορετικά συνδεδεμένα μεταξύ τους.

Ο ιστορικός Σιδηροδρομικός Σταθμός του Δεσύλλα είναι ένας τέτοιος τόπος.

Εκεί, την Παρασκευή 28 Αυγούστου, άνθρωποι από την αυτοδιοίκηση, τις τοπικές κοινωνίες, τους συλλόγους και τον ίδιο τον χώρο του σιδηροδρόμου συναντήθηκαν για να συζητήσουν κάτι που μέχρι πριν από λίγα χρόνια θα έμοιαζε περισσότερο με νοσταλγική επιθυμία παρά με πραγματική διεκδίκηση: την επιστροφή του τρένου στην Πελοπόννησο.

Το αίτημα δεν αφορά μόνο το παρελθόν. Αφορά το μέλλον. Στο επίκεντρο της συνάντησης βρέθηκε η μελέτη σκοπιμότητας που εκπονεί η Ελληνική Εταιρεία Περιβάλλοντος και Πολιτισμού (ΕΛΛΕΤ) για τη σιδηροδρομική γραμμή Καλαμάτα–Διαβολίτσι.

Το βασικό μήνυμα που προέκυψε από τη συνάντηση ήταν ότι η μελέτη πρέπει να προχωρήσει ένα βήμα ακόμη: να μην σταματήσει στο Διαβολίτσι, αλλά να εξετάσει ολόκληρη τη διαδρομή «Καλαμάτα – Διαβολίτσι – Δεσύλλα – Χράνοι – Λεύκτρο – Μεγαλόπολη».

Η ομάδα #αγαπάμεδεσύλλα, που ανέλαβε την πρωτοβουλία και φιλοξένησε τη συνάντηση, έχει αναδείξει επανειλημμένα την ιστορική και πολιτιστική αξία του σταθμού. Αυτή τη φορά, όμως, ο σταθμός του Δεσύλλα δεν χρησιμοποιήθηκε μόνο ως σκηνικό μιας αναδρομής στο παρελθόν. Ο πρόεδρος της ομάδας, Μάριος Γκρόγκος, έθεσε τη διάσταση ότι ο σιδηρόδρομος μπορεί να αποτελέσει έναν συνδετικό κρίκο ανάμεσα στην ιστορία, τον πολιτισμό, τους ανθρώπους και το μέλλον της Πελοποννήσου.

Γιατί ένα τρένο που θα μπορούσε κάποτε να επιστρέψει στις ράγες δεν θα μετέφερε μόνο επιβάτες. Θα μπορούσε να μεταφέρει ελπίδα για τα χωριά που αδειάζουν, δυνατότητες για την τοπική οικονομία και μια νέα σύνδεση ανθρώπων και τόπων που σήμερα αισθάνονται απομονωμένοι.

Στη συνάντηση συμμετείχαν εκπρόσωποι των κοινοτήτων Δεσύλλα, Χράνων και Καρνασίου, ο Σύλλογος Φίλων Σιδηροδρόμου Μεσσηνίας, άνθρωποι με πολυετή εμπειρία στον σιδηρόδρομο, εκπρόσωποι πολιτιστικών φορέων και κάτοικοι της περιοχής.

Ενα στοιχείο που μπορεί να δώσει διαφορετική προοπτική στην υπόθεση, είναι η σύνδεση της τοπικής ανάγκης με τις ευρωπαϊκές πολιτικές. Σε αυτή την κατεύθυνση ο ευρωβουλευτής Γιάννης Μανιάτης, ο οποίος συμμετείχε μέσω τηλεδιάσκεψης, εξέφρασε τη στήριξή του στην προσπάθεια και ενημέρωσε για τις ενέργειές του σε ευρωπαϊκό επίπεδο. Παράλληλα, ανέδειξε τη δυνατότητα του εγχειρήματος να ενταχθεί σε ένα ευρύτερο πλαίσιο βιώσιμης κινητικότητας, περιφερειακής ανάπτυξης και πράσινης μετάβασης.

Η επέκταση της μελέτης στηρίχθηκε θερμά και από τον Δήμαρχο Μεγαλόπολης Κωνσταντίνο Μιχόπουλο. Εξάλλου, η επέκταση αυτή δεν είναι μόνο μια αλλαγή σε μια γραμμή πάνω στον χάρτη. Είναι η προσπάθεια να εξεταστεί εάν μπορεί να αποκατασταθεί ένας συγκοινωνιακός και αναπτυξιακός άξονας που θα συνδέει ξανά την Καλαμάτα με την πελοποννησιακή ενδοχώρα και τη Μεγαλόπολη.

Η προοπτική της Μεγαλόπολης δίνει στην προσπάθεια μια μεγαλύτερη διάσταση. Η σύνδεση με την Καλαμάτα, το λιμάνι και το αεροδρόμιό της, θα μπορούσε να αποκτήσει ιδιαίτερη σημασία για μια περιοχή. Η δημιουργία εναλλακτικών και βιώσιμων μεταφορικών υποδομών μπορεί να αποτελέσει μέρος ενός διαφορετικού αναπτυξιακού μοντέλου για την περιοχή.

Και ίσως εδώ βρίσκεται η μεγαλύτερη σημασία της πρωτοβουλίας.

Το τρένο δεν αντιμετωπίζεται πλέον μόνο ως μέσο μετακίνησης.

Αντιμετωπίζεται ως υποδομή ανάπτυξης, σύνδεσης και αναζωογόνησης των τοπικών κοινωνιών.

Ακολούθησε το . .

Πρόσθεσε το . ως προτιμώμενη πηγή στη Google