Όταν η «θεραπεία» είναι η χρόνια ασθένεια

Η βροχή των αποκαλύψεων, αλλά και των αναπάντητων ερωτημάτων, γύρω από τη λειτουργία του ιατρείου στο οποίο έχασε τη ζωή του ο Γιώργος Μαζωνάκης, μπορεί αρχικά να σόκαρε, αλλά μία δεύτερη σκέψη μας οδηγούσε πάντα στο συμπέρασμα ότι ουσιαστικά κανείς μας δεν είχε πλήρη άγνοια για «περίεργες» θεραπείες και «κέντρα».

Μπορεί να μην υπήρξαμε πελάτες, αλλά όλα αυτά τα ευφάνταστα περί «ολιστικών μεθόδων» και «κβαντικών ιατρικών» κάπου τα είχα πάρει το αυτί μας. Και αφού το δικό μας ταπεινό αυτί το είχε πάρει είναι μάλλον απίθανο να μην έφτασε ούτε ίχνος ήχου στα αυτιά όσων είναι υποχρεωμένοι να ελέγχουν.

Τις τελευταίες μέρες έχουμε μια χιονοστιβάδα αποκαλύψεων, όχι μόνο για το ιατρείο της Καρνεάδου, αλλά και για άλλες κλινικές, που προσέφεραν, έναντι εξαιρετικά υψηλών χρεώσεων ιατρικά φύκια για μεταξωτές κορδέλες. Όλα αυτά όμως δεν προσφέρονταν σε κάποια υπόγεια, σε κάποιες κατακόμβες, προσφέρονταν δημοσίως, ενίοτε και με διαφημίσεις στον τύπο και στο διαδίκτυο. Ας πούμε ότι οι πολίτες που απευθύνονταν εκεί ήταν αφελείς (που ουκ ολίγες φορές ήταν), οι φορείς που έχουν επιφορτιστεί το έργο του ελέγχου ήταν αφελείς; Και εν τέλει έχει δικαίωμα ένας ελεγκτικός φορές να είναι αφελής ή να «κοιμάται»;

Είναι κουραστικό σε αυτή τη χώρα να πέφτουμε συνεχώς από τα σύννεφα, σε τραγικές και λιγότερο τραγικές ιστορίες. Είναι κουραστικό όταν κρατικοί ή μη φορείς, όταν γίνει το κακό, ψάχνουν για δικαιολογίες, αντί να δίνουν εξηγήσεις. Είναι κουραστικό εν τέλει η Πολιτεία να διορθώνει πάντα εκ των υστέρων και ποτέ εκ των προτέρων.