Χάρι Κέιν: Τώρα πια κανείς δεν θα τον ξαναπεί «λούζερ»

Η πρώτη του γνωριμία με την μπάλα έγινε στο Ρίτζγουεϊ Παρκ, δίπλα από το πατρικό του σπίτι, όπου οι κάτοικοι αυτού του λονδρέζικου προαστίου εξακολουθούν και σήμερα να βγάζουν βόλτα τον σκύλο τους. Ο πατέρας του, πυγμάχος στα νιάτα του, ήταν ο τερματοφύλακας ανάμεσα σε δύο δέντρα. Ο Χάρι Κέιν και ο αδελφός του, τέσσερα χρόνια μεγαλύτερος, έπαιζαν «ένας εναντίον ενός» επί ώρες και προσπαθούσαν να του βάλουν γκολ.

Εκεί, στο παιδικό του γήπεδο, ο θριαμβευτής της «Χρυσής Μπάλας» γνώρισε την πρώτη -από τις πολλές- μεγάλη του απογοήτευση. Πριν από 25 χρόνια, καθώς περπατούσαν με τον πατέρα του, εκείνος σταμάτησε ξαφνικά, έβαλε το χέρι του στον ώμο του οκτάχρονου γιου του και του είπε: «Λοιπόν, Χάρι, η Αρσεναλ σε αποδέσμευσε. Αλλά μη στενοχωριέσαι. Θα δουλέψουμε περισσότερο και θα βρούμε κάποιο άλλο club. Εντάξει;».

Το περιστατικό αυτό το διηγήθηκε ο ίδιος ο άγγλος παίκτης, το 2018, στο The Players’ Tribune. Οταν οι ακαδημίες της Αρσεναλ του έδειξαν την πόρτα της εξόδου, γράφτηκε στον τοπικό του σύλλογο, τη Ρίτζγουεϊ Ρόβερς. Δεν είχε πού αλλού να πάει. Οπου κι αν δοκιμάστηκε, τον απέρριψαν. Ηταν κάπως… στρουμπουλός για ποδοσφαιριστής και σχετικά αργός. Ακόμη και η Τότεναμ, η «ομάδα του Χάρι Κέιν» όπως θα την αποκαλούσαν αρκετά χρόνια αργότερα, τον κράτησε έξι εβδομάδες κι έπειτα αποφάσισε ότι δεν της κάνει.

Το μετάνοιωσε το 2009, όμως το όνειρο του 16χρονου, τότε, παίκτη να αγωνιστεί σε έναν μεγάλο σύλλογο δεν θα εκπληρωνόταν αμέσως. Μέχρι το 2014 τριγύριζε από ‘δω κι από ‘κει ως δανεικός, σε τέσσερις διαφορετικές ομάδες. Φόρεσε τη φανέλα με τον πετεινό στα 21 του. Μεγαλούργησε. Στις οκτώ επόμενες σεζόν σκόραρε, στο σύνολο, 280 γκολ. Αλλά, και πάλι, κυκλοφορούσε σαν ανέκδοτο ότι ο Κέιν «είναι ο παίκτης που δεν μπορεί να κατακτήσει τρόπαια».

Η ιστορία του δεν μοιάζει με κανενός άλλου θριαμβευτή της «Χρυσής Μπάλας». Ο Κέιν δεν υπήρξε «παιδί – θαύμα», δεν σπούδασε σε κάποια μεγάλη της μπάλας σχολή και ξόδεψε τα νεανικά του χρόνια, ως τινέιτζερ, προσπαθώντας να πείσει για την αξία του. Ηταν άγνωστος μέχρι τα 21 του χρόνια και μάλλον παρεξηγημένος μέχρι προσφάτως. Δεν έμοιαζε προορισμένος να γευθεί την ύψιστη ατομική διάκριση στο ποδόσφαιρο – η 10η θέση υπήρξε η υψηλότερη που είχε καταλάβει στις ψηφοφορίες του France Football για τον κορυφαίο παίκτη της χρονιάς. Αλλά ο διακόπτης γύρισε το καλοκαίρι του 2023, όταν πήρε τη μεγάλη απόφαση να αποχωρήσει από την Τότεναμ, έπειτα από 14 χρόνια, και να δοκιμάσει την τύχη του στην Μπάγερν Μονάχου.

Το βράδυ της Δευτέρας (26.10) έγινε ο τέταρτος μεγαλύτερος -σε ηλικία- παίκτης που κερδίζει το Οσκαρ του ποδοσφαίρου για πρώτη φορά, μετά τον Στάνλεϊ Μάθιους, τον Καρίμ Μπενζεμά και τον Λεβ Γιασίν. Ο πρώτος Αγγλος που το κατακτά μετά το 2001 (το «Γουέμπλεϊ» φωταγωγήθηκε για χάρη του), αλλά και ο πρώτος παίκτης της Μπάγερν μετά τον Ρουμενίγκε (1980, 1981).

Ενας από τους μόλις τρεις, την τελευταία εικοσαετία, που θριαμβεύουν στη σχετική ψηφοφορία χωρίς να έχουν σηκώσει το τρόπαιο του Παγκοσμίου Κυπέλλου, του Τσάμπιονς Λιγκ, του Euro, ή του Κόπα Αμέρικα. Οι δύο προηγούμενοι ήταν, ο Μέσι και ο Κριστιάνο Ρονάλντο.

Από το 1995 (που το βραβείο αφορά και τους μη Ευρωπαίους) μέχρι σήμερα, σε τέσσερις από τις επτά «μουντιαλικές» χρονιές απονεμήθηκε σε κάποιον παγκόσμιο πρωταθλητή, σημειώνει το BBC Sport. Θα ήταν αναμενόμενο, εφέτος να το κερδίσει ένας παίκτης της εθνικής ομάδας της Ισπανίας. Εστω, της πρωταθλήτριας Ευρώπης, Παρί Σεν-Ζερμέν. Αλλά οι 100 δημοσιογράφοι το έδωσαν, με την ψήφο τους, στον Κέιν που κατέκτησε «μόνο» δύο εγχώριους τίτλους: την Μπουντεσλίγκα και το Κύπελλο Γερμανίας.

Είναι σπάνιο φαινόμενο, η ατομική επίδοση ενός παίκτη να υπερισχύει έναντι των τροπαίων που κατέκτησε με την ομάδα του. Είχε συμβεί για τελευταία φορά το 2013 με τον «CR7», όταν κέρδισε τη δεύτερη «Χρυσή Μπάλα» της καριέρας του. Και παλαιότερα, με τους Στάνλεϊ Μάθιους (1956), Ντένις Λο (1964), Γκερντ Μίλερ (1970), Κέβιν Κίγκαν (1978) και Λούις Φίγκο (2000). Το όνομα του Κέιν προστέθηκε σε αυτή την κοντή λίστα για δύο λόγους.

Ο πρώτος είναι οι αδιανόητες επιδόσεις του στο σκοράρισμα: 73 γκολ σε 65 ματς με τον σύλλογο και την εθνική του ομάδα. Οπως τονίζει το BBC Sport, μόνο ο Μέσι έχει πετύχει περισσότερα τέρματα (82) σε μια σεζόν στον 21ο αιώνα, το 2011-2012. Ο σέντερ-φορ της Μπάγερν ξεπέρασε επιθετικούς – θρύλους των Βαυαρών, όπως ο Γκερντ Μίλερ, ο Ρουμενίγκε και ο Λεβαντόφσκι. Ο δεύτερος λόγος είναι ότι τα τελευταία χρόνια ο Κέιν «ανακάλυψε» έναν νέο ρόλο στο παιχνίδι: αυτόν του φορ – πλέι μέικερ. Δεν είναι, απλώς, ένας καταπληκτικός «γκολτζής», παρατηρεί το Athletic, αλλά ο μαέστρος της ομάδας του, ο οποίος μπορεί το ίδιο υπέροχα και να δημιουργήσει φάσεις για τους συμπαίκτες του. Δεν είναι «σολίστ», όπως οι περισσότεροι νικητές της «Χρυσής Μπάλας», αλλά ένα πολύτιμο γρανάζι μιας ποδοσφαιρικής μηχανής.

Στο επιβλητικό θέατρο «London Palladium» ο συνήθως ψύχραιμος Κέιν δεν κατάφερε να κρύψει τα έντονα συναισθήματα που τον είχαν πλημμυρίσει καθώς περίμενε να ακουστεί από το στόμα του Ρονάλντο (του Βραζιλιάνου) το όνομα του νικητή. Οταν ειπώθηκε, έβαλε τα χέρια του στο πρόσωπο και έμεινε ακίνητος για μια στιγμή. Σηκώθηκε από τη θέση του, αγκάλιασε τους συμπαίκτες του στην Μπάγερν που βρίσκονταν κοντά του και πήγε να παραλάβει το βραβείο του ακούγοντας σχεδόν όλους τους παρευρισκόμενους να τον επευφημούν: «Χάρι, Χάρι, Χάρι».

Τον θρίαμβό του τον χάρηκαν πολλοί φίλαθλοι, σε όλο τον Κόσμο. Επειδή πρόκειται για έναν σεμνό, σχεδόν ντροπαλό, σούπερ-σταρ που δεν έχει μολυνθεί από την αλαζονεία του καιρού μας. Αλλά και γιατί μέχρι πριν από δυό τρία χρόνια πάντα έχανε, σε όποιον τελικό κι αν εμφανίστηκε, είτε με την Τότεναμ είτε με την εθνική Αγγλίας. Πσρότι ο ίδιος έκανε τη δουλειά του με τον καλύτερο δυνατό τρόπο. Τώρα πια, κανείς δεν θα τον ξαναπεί «λούζερ».

Ακολούθησε το . .

Πρόσθεσε το . ως προτιμώμενη πηγή στη Google