Οταν γιορτάζει η φιλοξενία με ψυχή

Καθώς το αεροσκάφος ATR72 χαμηλώνει με προορισμό το αεροδρόμιο της Χρυσούπολης «Μέγας Αλέξανδρος», η ειδυλλιακή ακτογραμμή της Καβάλας απλώνεται μπροστά του. Από μακριά, λίγα είναι εκείνα που μπορείς να διακρίνεις με ευκολία. Ομως το βλέμμα θα σταθεί πρώτα σε κάτι που ορθώνεται σαν «παρατηρητήριο» στην ακτή της Καλαμίτσας.

Ενα κτίριο που σχεδιάστηκε και κατασκευάστηκε στις αρχές της δεκαετίας του ’70 και έκτοτε αποτελεί τοπόσημο για την πόλη. Τόσο για τον πρωτοποριακό και μοντέρνο σχεδιασμό του όσο και για ό,τι σήμανε για την Καβάλα και την εξωστρέφειά της.

Το Lucy Hotel δεν έγινε μόνο η πύλη που άνοιξε για τον τουρισμό στην παραθαλάσσια πόλη της Ανατολικής Μακεδονίας. Εβαλε και τον πήχυ απευθείας ψηλά, εφάμιλλο με τα διεθνή πρότυπα.

Ταυτόχρονα, ενσωματώθηκε στη διαδρομή της οικογενειακής ιδιοκτησίας του, διανύοντας βίο παράλληλο.

«Δεν είναι ένα ξενοδοχείο που ανήκει σε μια οικογένεια. Είναι το ξενοδοχείο της οικογένειας». Με αυτά τα λόγια η κυρία Λούση Σαράντη – Μιτζάλη περιέγραψε τη σχέση της οικογένειας με την επιχείρηση φιλοξενίας.

Μια και στις 10 Σεπτεμβρίου, στην εκδήλωση για την επέτειο των πρώτων πέντε δεκαετιών λειτουργίας, η οικογένεια Σαράντη – Μιτζάλη γιόρταζε ουσιαστικά τα γενέθλια ενός ακόμη μέλους της.

Ηταν τέλη της δεκαετίας του ’60 όταν ένας εργολάβος δημοσίων έργων οραματίστηκε τη δημιουργία ενός σύγχρονου ξενοδοχείου πόλης για να διευρύνει το πεδίο του στον τουρισμό.

«Τι ήταν αυτό που οδήγησε έναν αυτοδημιούργητο Μικρασιάτη, πετυχημένο εργολάβο δημοσίων έργων της μεταπολεμικής Ελλάδας, να στραφεί στο απόγειο της επαγγελματικής του διαδρομής προς έναν κλάδο άγνωστο σε αυτόν;», αναρωτήθηκε ο εγγονός του, Αντώνης Μιτζάλης, συνιδιοκτήτης σήμερα του ξενοδοχείου και πρόεδρος του Συνδέσμου Ξενοδόχων Καβάλας. Για να συμπληρώσει ότι «σίγουρα έβλεπε μπροστά από την εποχή του». Είχε «ένα ξεχωριστό ένστικτο να διαβάζει το τοπίο και να επιλέγει μοναδικά σημεία».

Εχοντας αγοράσει μια παραθαλάσσια έκταση σε σχήμα χερσονήσου στο δυτικό άκρο, στα περίχωρα της Καβάλας, ο Γιάννης Σαράντης είχε ήδη κάνει την είσοδό του στη φιλοξενία, στη Θάσο. Ονειρευόταν όμως, μαζί με τη σύζυγό του Μαρία, να κάνει κάτι μοναδικό στην Καβάλα, την οποία αγαπούσε σαν δεύτερη πατρίδα του.

Για την υλοποίηση του έργου συνεργάστηκε στενά με τον γαμπρό του και πολιτικό μηχανικό Γιώργο Μιτζάλη, ενώ τα αρχιτεκτονικά σχέδια ανέλαβε ο νέος αρχιτέκτονας-μηχανικός ΕΜΠ Δημήτρης Αθανασιάδης.

Η αρχιτεκτονική προσέγγιση στο προνομιακό οικόπεδο στην άκρη της χερσονήσου της Καλαμίτσας βασίστηκε στη λογική του «παρατηρητηρίου». Ενας διάλογος με το τοπίο και τη γεωγραφία. Λόγω του σχήματος και της θέσης του, το ξενοδοχείο προσφέρει πανοραμική θέα 360 μοιρών, τόσο προς το Αιγαίο όσο και προς την πόλη της Καβάλας, η οποία απλώνεται αμφιθεατρικά ακριβώς απέναντί του.

Καθαρές γεωμετρικές γραμμές και εκτεταμένες επιφάνειες με μπαλκόνια επιτρέπουν σε όλα τα δωμάτια να έχουν άμεση οπτική επαφή με το νερό. Κάθε δωμάτιο, με αυτόνομο εξώστη και απρόσκοπτη θέα, δημιουργεί μια επαναλαμβανόμενη, ρυθμική διάταξη στην πρόσοψη, η οποία αντανακλά τις τάσεις του ελληνικού μεταπολεμικού μοντερνισμού και θυμίζει τα ευρωπαϊκά κτίρια της σχολής του Le Corbusier.

Το σχέδιο του Δημήτρη Αθανασιάδη θεωρήθηκε εξαιρετικά μοντέρνο και πρωτοποριακό για τα ελληνικά τουριστικά δεδομένα. Σχεδίασε ένα κτίριο που ξέφευγε από τα παραδοσιακά ή κλασικίζοντα πρότυπα των ελληνικών επαρχιακών πόλεων. Χαρακτηριστικό είναι το τρίπτυχο σχήμα του (Υ) αλλά και η ελαφρότητά του, παρά το μέγεθος και τους οκτώ  ορόφους. Ενώ, αντί να υψώσει έναν τυφλό τοίχο προς την πόλη, «έσπασε» τον όγκο του κτιρίου, ώστε να λειτουργεί σαν ένας τεράστιος αρχιτεκτονικός καθρέφτης. Κατάφερε να προσφέρει διπλό οπτικό προσανατολισμό.

Η επιτυχία του σχεδιασμού αποδείχθηκε δεκαετίες αργότερα, όταν το ξενοδοχείο ανακαινίστηκε ριζικά το 2007-2009. Ο στιβαρός, μοντέρνος αρχιτεκτονικός σκελετός παρέμεινε ανέπαφος.

Το ξενοδοχείο κτίστηκε μέσα σε έξι χρόνια και εγκαινιάστηκε την 1^η Απριλίου 1976. Ο Γιάννης Σαράντης του έδωσε το όνομα της κόρης του: Lucy (Λούση/Λουκία). «Οταν άνοιξε τις πόρτες του ήταν σε όλα του πρωτοποριακό και συναγωνιζόταν σε ανέσεις τα καλύτερα της εποχής του. Μαζί με τα άλλα ξενοδοχεία της πόλης, βοήθησε στο να εδραιωθεί η Καβάλα στον τουριστικό χάρτη της Βόρειας Ελλάδας», ανέφερε στην ομιλία του ο Αντώνης Μιτζάλης.

Οργανωμένος οδικός τουρισμός από την Κεντρική και Δυτική Ευρώπη κατέφθανε στην Καβάλα δώδεκα μήνες τον χρόνο. Τα καλοκαίρια οι ακτές της πόλης έσφυζαν από ζωή.

Οι γεωπολιτικές εξελίξεις, ωστόσο, έφεραν τις πρώτες δυσκολίες. Ο πόλεμος στη Γιουγκοσλαβία τη δεκαετία του ’90 προκάλεσε μεγάλες αναταράξεις στα Βαλκάνια και σοβαρό πλήγμα στον τουρισμό της Βόρειας Ελλάδας. «Τότε χρειάστηκε να γίνω Κανακαρά», είπε η κυρία Σαράντη – Μιτζάλη. Ετσι ονομάζονται στην Κάρπαθο οι πρωτότοκες κόρες, οι οποίες κατά την παράδοση του νησιού κληρονομούσαν το σπίτι και μαζί του την ευθύνη για να μείνει όρθιο το πατρικό, αναλαμβάνοντας την τύχη των δικών τους ανθρώπων. Η οικογενειακή επιχείρηση κατάφερε να ξεπεράσει τις γεωπολιτικές κρίσεις. Στα δύσκολα αυτά χρόνια ξεκίνησε επίσης τη διαδρομή της η τρίτη γενιά.

Η εκδήλωση για τον εορτασμό της επετείου στις 10 Σεπτεμβρίου είχε κεντρικό άξονα μια οπτικοακουστική εικαστική προβολή, ένα τρισδιάστατο video mapping show που ανέδειξε ξανά και τις αρχιτεκτονικές γραμμές του κτιρίου. Την επιμελήθηκαν οι Μαρία και Αθηνά Μιτζάλη (τρίτη και τέταρτη γενιά), σε παραγωγή της 2monochannels και με τη βοήθεια της ομάδας του ξενοδοχείου. Παρόντες, εκπρόσωποι φορέων και Αρχών, κάτοικοι της Καβάλας και επισκέπτες. Η πρόσκληση ήταν ανοιχτή στην πόλη.

Στην αρχή της τέταρτης δεκαετίας ελήφθη η απόφαση «να ξεπεράσουμε τις δυσκολίες με ένα άλμα», συνέχισε ο κ. Μιτζάλης. Μετά από δύο χρόνια (2007-2009) που παρέμεινε κλειστό για ολική ανακαίνιση και εκσυγχρονισμό, το Lucy λειτούργησε ξανά ως ένα σύγχρονο ξενοδοχείο πέντε αστέρων, διατηρώντας στον πυρήνα του την έμψυχη, αυθεντική ελληνική φιλοξενία.

Παράλληλα, ο τουρισμός της Καβάλας έμπαινε σε μια νέα εποχή. Αυτή της άνθισης του οδικού τουρισμού. Μια συνθήκη που σηματοδότησε και την έξαρση της ανοικοδόμησης και του real estate, σε συνδυασμό με εκείνη της βραχυχρόνιας μίσθωσης. Με τις προκλήσεις σήμερα να μην περιορίζονται στις νέες γεωπολιτικές συγκρούσεις και στη ρευστότητα που επιφέρουν στην παγκόσμια κοινότητα, αλλά και στο μείζον ζήτημα της διαχείρισης του προορισμού, της κατεύθυνσης και της φέρουσας ικανότητάς του.

Στο κλείσιμο της πέμπτης δεκαετίας ήταν πολλές οι ευχαριστίες που ακούστηκαν. Στην ενωμένη οικογένεια, στους αφοσιωμένους εργαζόμενους, στους πιστούς συνεργάτες, στους συνοδοιπόρους, στην τοπική αυτοδιοίκηση και στην τοπική κοινωνία. Ενα μοίρασμα της χαράς, στην κοινή διαδρομή.

«Δεν μπορείτε να φανταστείτε. Ολα αυτά τα χρόνια οι εργαζόμενοι έχουν ζήσει τα πάντα μαζί μας», σχολιάζει η κυρία Μιτζάλη. Οπως και οι επισκέπτες. «Υπάρχουν πελάτες που έρχονται για χρόνια στο ξενοδοχείο μας. Μας στέλνουν γράμματα».

Στο ψηλοτάβανο lobby, πάνω σε ένα τραπέζι, οι σελίδες στα βιβλία εντυπώσεων που είναι απλωμένα φυλλομετρούν σημειώματα σε όλες τις γλώσσες. Λόγια θερμά, από πελάτες που ένιωσαν τη φιλοξενία του ξενοδοχείου της οικογένειας.

«Τα καταφέραμε. Τα κατάφερα…», κατέληξε.

Τα κατάφεραν. Ολοι τους.

Με ψυχή, όραμα και αφοσίωση.

Ακολούθησε το . .

Πρόσθεσε το . ως προτιμώμενη πηγή στη Google