Μονή Σινά: H απόφαση του Αιγυπτιακού Αρείου Πάγου και ο κίνδυνος απώλειας νέων ακινήτων

Η αντίστροφη μέτρηση για την απόφαση του Αιγυπτιακού Αρείου Πάγου στις 24 Οκτωβρίου φέρνει την Ιερά Μονή Αγίας Αικατερίνης του Σινά μπροστά σε ένα κρίσιμο ιστορικό δίλημμα, καθώς το αδιέξοδο στις διαπραγματεύσεις με το αιγυπτιακό κράτος παραμένει.

Οι εισηγήσεις των εισαγγελέων του Αρείου Πάγου απορρίπτουν πλήρως το βασικό επιχείρημα της Μονής περί δικαιώματος χρησικτησίας, ενώ παράλληλα αποδέχονται εν μέρει την προσφυγή της Αιγύπτου. Μια τελεσίδικη απόφαση αυτού του περιεχομένου εγκυμονεί τον άμεσο κίνδυνο απώλειας νέων ακινήτων, οδηγώντας σε πραγματική ασφυξία το αρχαιότερο εν λειτουργία ορθόδοξο μοναστήρι και παγκόσμιο σύμβολο του Χριστιανισμού.

Το αδιέξοδο των διαπραγματεύσεων και η πρόταση συμφωνίας

Παρά τις προσπάθειες σχεδόν δέκα μηνών για την επίτευξη συμβιβασμού, η διαδικασία έχει κολλήσει λίγο πριν από την τελική υπογραφή. Ο ηγούμενος Συμεών και η αδελφότης διστάζουν να κάνουν το τελικό βήμα, επηρεασμένοι από τις αντιδράσεις του τέως ηγουμένου Δαμιανού και κύκλων του Αγίου Όρους.

Αν και η προτεινόμενη συμφωνία δεν κρίνεται τέλεια, διασφαλίζει την παρουσία της Μονής στους χώρους της, την απρόσκοπτη λειτουργία της και την απόκτηση νομικής προσωπικότητας κατοχυρωμένης από τους αιγυπτιακούς νόμους, θωρακίζοντάς την απέναντι σε μελλοντικές προσφυγές.

Η Αθήνα έχει εξαντλήσει κάθε περιθώριο διπλωματικής συνεννόησης με το Κάιρο, αφήνοντας την αποκλειστική ευθύνη της απόφασης στη Σιναϊτική Κοινότητα.

Οι ευθύνες του παρελθόντος και οι δικαστικές παραδοχές

Σε περίπτωση μη υπογραφής και έκδοσης μιας καταστροφικής απόφασης, πηγές τονίζουν ότι θα πρέπει να αναδειχθούν οι ευθύνες δεκαετιών σχετικά με τους χειρισμούς του πρώην ηγουμενεύοντος Δαμιανού. Κατά τη διάρκεια της μακρόχρονης δικαστικής διαμάχης, δεν υπήρξε μέριμνα για τη θεσμική κατοχύρωση της Μονής στην αιγυπτιακή έννομη τάξη —όπου μέχρι σήμερα αντιμετωπίζεται απλώς ως αρχαιολογικός χώρος που ανήκει στο κράτος— ενώ δεν έγινε καν επίκληση του Αχτιναμέ του Μωάμεθ, το οποίο πάντως προστάτευε τη λατρευτική λειτουργία και όχι το ιδιοκτησιακό καθεστώς.

Χαρακτηριστικά, ο ίδιος ο κ. Δαμιανός φέρεται να έχει δηλώσει στο δικαστήριο ότι «κατέχει τις επίδικες εκτάσεις υπό την ιδιότητα του ως εκκλησιαστικού θεματοφύλακα και ότι ασκεί εποπτεία επί των μονών, κτισμάτων και θρησκευτικών εκτάσεων, γνωρίζοντας πλήρως ότι δεν επιτρέπεται νομίμως η απόκτηση κυριότητας επ’ αυτών» και ότι «ο ίδιος και οι λοιποί μοναχοί βρίσκονται στα ακίνητα διότι υπερισχύει ο θρησκευτικός χαρακτήρας της λατρείας και επιτροπείας».

Η στάση των Πατριαρχείων και οι αποφάσεις για το μέλλον

Ενόψει της απόφασης, η αδελφότης και ο ηγούμενος Συμεών καλούνται να συνυπολογίσουν τόσο τις συνέπειες μιας αρνητικής δικαστικής εξέλιξης όσο και τη στάση του Πατριαρχείου Ιεροσολύμων και του Οικουμενικού Πατριαρχείου, τα οποία εμφανίζονται έτοιμα να στηρίξουν την υπογραφή της συμφωνίας ως τη μόνη επιλογή που εγγυάται το μέλλον και την επιβίωση της Μονής.