Μέσι: Γιατί οι Αργεντινοί τού οφείλουν μια συγγνώμη

Η στιγμή που το πιο πιστό ποδοσφαιρικό έθνος του κόσμου απευχόταν, έφτασε. Στις 2 τα ξημερώματα της Τετάρτης (07.10), η Αργεντινή θα αποχαιρετήσει τον θεό της, Λιονέλ Μέσι. Το ματς είναι φιλικό, ο αντίπαλος (το Μπενίν)… αντιτουριστικός, όμως στο «Μονουμεντάλ», το γήπεδο της Ρίβερ Πλέιτ στο Μπουένος Αϊρες, θα στριμωχτούν πάνω από 85.000 θεατές –περισσότεροι και από όσους συγκέντρωσε το εφετινό Super Bowl– για να παρακολουθήσουν το φινάλε μιας συναρπαστικής ιστορίας δύο δεκαετιών, γεμάτης όνειρα, δάκρυα, αμφισβήτηση και θριάμβους.

Ο «Λέο» της Αργεντινής πρωταγωνίστησε σε ένα σίριαλ μοναδικό στα χρονικά των γηπέδων. Πιθανότατα, ανεπανάληπτο. Δεν ήταν, απλώς, ο χαρισματικός παίκτης που χάρισε τρόπαια, χαρά και περηφάνια στη χώρα του. Η διαδρομή του με την «Αλμπισελέστε» φανέλα του με το «10», την πιο βαριά του παγκοσμίου ποδοσφαίρου τα 20 τελευταία χρόνια, ήταν δύσκολη και ανηφορική. Σε κάποιο σημείο της, δραματική. Οταν τη φορέσει για 208η και τελευταία φορά, δεν του πρέπει μόνο η αποθέωση. Οι συμπατριώτες του τού οφείλουν και μια τεράστια συγγνώμη.

Την «αιώνια» σύγκρισή του με τον Ντιέγκο Μαραντόνα μπορούσε να την αντέξει. Αλλά εκείνη, η άδικη, του Μέσι της Αργεντινής με τον Μέσι της Μπαρτσελόνα, τον τσάκισε. Για πολλά χρόνια, τον θεωρούσαν ξένο στην ίδια του τη χώρα. Ηταν ο «Ισπανός» που στον σύλλογό του «τα έδινε όλα», ενώ στην εθνική του ομάδα δεν προσπαθούσε αρκετά. Οι αποτυχίες της Αργεντινής, που μέχρι το 2016 είχε χάσει τέσσερις τελικούς (έναν Παγκοσμίου Κυπέλλου και τρεις στο Κόπα Αμέρικα), του θόλωσαν το μυαλό. Του τις χρέωναν προσωπικά. Τον λάτρευαν και, ταυτοχρόνως, τον μισούσαν.

Ο Μέσι έφυγε για τη Βαρκελώνη σε ηλικία 13 ετών. Επαιζε σαν Ισπανός, ζούσε σαν Ισπανός, και εκεί σχεδιάζει να εγκατασταθεί με την οικογένειά του όταν τελειώσουν οι υποχρεώσεις του στην Ιντερ Μαϊάμι. Αλλά η καρδιά του ανήκε στην Αργεντινή. Αρνήθηκε να επιλέξει την εθνική ομάδα της Ισπανίας όταν τον παρακαλούσαν γονατιστοί, και αντί για Καταλανικά (που τα κατανοεί άριστα), μιλάει Ισπανικά με αργεντίνικη προσφορά. Ποτέ δεν αρνήθηκε τις υπηρεσίες του στη χώρα του, και πάντα έκανε το καλύτερο που μπορούσε ρισκάροντας έναν πιθανό τραυματισμό. Στα Μουντιάλ στα οποία δεν κατάφερε να οδηγήσει την Αργεντινή στη δόξα, σχεδόν όλες οι επιθετικές της προσπάθειες περνούσαν από τα πόδια του. Κι όμως, για πολλούς ήταν ο «ανάξιος γιος του Μαραντόνα». Ο λιπόψυχος «Pecho Frio» (χωρίς ψυχή). Ουδείς προφήτης στον τόπο του.

Προσπαθώντας (ματαίως) να αποδείξει στους «δικούς του» την αξία του και, κυρίως, την… Αργεντινοσύνη του, λύγισε. Απογοητευμένος από την αχαριστία τους, αμέσως μετά τον χαμένο τελικό του Κόπα Αμέρικα ανακοίνωσε την αποχώρησή του από την εθνική Αργεντινής. Εξι εβδομάδες αργότερα, ευτυχώς, το μετάνιωσε. Οσα ακολούθησαν ήταν ένα θαύμα της πίστης του ότι μπορεί να τα καταφέρει. Ακόμη μια απόδειξη της αγάπης του για την Αργεντινή, την οποία δεν είχε μεγάλη ανάγκη. Γιατί ήταν, ήδη, τεράστιος.

Εκανε τα πικρά γλυκά και συνέχισε να καταθέτει την ψυχή του στο χορτάρι, σε κάθε ματς, σε κάθε διοργάνωση. Εβαλε ένα στοίχημα με τον εαυτό του και το κέρδισε, γράφοντας ένα σενάριο που ανανέωσε τους όρκους των απανταχού θαυμαστών του στο ποδόσφαιρο. Ισως, και των haters. Στο δεύτερο μισό της διεθνούς καριέρας του, το οποίο λίγο έλειψε να μην παιχθεί, ξεπέρασε και τον «Ντιεγκίτο», εκείνον που τον απαξίωνε περισσότερο από όλους. Από τα 34 μέχρι τα 39 του, οδήγησε την Αργεντινή, που ήταν «χτισμένη» γύρω του, στην κατάκτηση ενός Παγκοσμίου Κυπέλλου (2022), δύο Κόπα Αμέρικα (2021, 2024), του Finalissima (2022) και, εφέτος, σε έναν δεύτερο διαδοχικό τελικό Μουντιάλ.

Αυτό το καλοκαίρι όλος ο κόσμος παρακολούθησε με κομμένη την ανάσα τη συγκλονιστική προσπάθεια ενός 39χρονου να νικήσει τον χρόνο για να προσφέρει στη χώρα του ακόμα μια, τελευταία, χαρά. Εστω περπατώντας, αγωνίστηκε σε όλα τα παιχνίδια γνωρίζοντας πως η ομάδα του δεν μπορούσε χωρίς εκείνον. Σκόραρε οκτώ γκολ και μοίρασε τέσσερις ασίστ. Πλέον, δεν ήταν ο εκρηκτικός, ο άπιαστος Μέσι, αλλά κέρδισε τον παγκόσμιο θαυμασμό ως ο άξιος ηγέτης μιας μέτριας ομάδας πολεμιστών που λύγισε μόνο από την πολύ ανώτερη Ισπανία.

«Ενα τελευταίο παιχνίδι… Μια φανέλα για μια ζωή». Mε αυτά τα λόγια παρουσίασε στο βίντεο που κυκλοφόρησε σε συνεργασία με την Adidas, τη φανέλα που θα φορέσει σε λίγες ώρες. Το όνομά του θα είναι γραμμένο με χρυσά γράμματα, και το νούμερο 10 με χρυσά ψηφία.

Οι Αργεντινοί επιθυμούσαν να αποσύρουν για πάντα τη φανέλα με το «10», την οποία φορούσε τα 17 τελευταία χρόνια, όμως κάτι τέτοιο δεν είναι δυνατό. Σύμφωνα με τους κανονισμούς της FIFA, σε όλες τις διοργανώσεις της οι ομάδες οφείλουν να δηλώσουν τους 26 παίκτες που απαρτίζουν τις αποστολές τους, με αριθμούς από το 1 έως το 26. Οπως μετέδωσε το «ESPN», ο κληρονόμος της φανέλας του Μέσι –και παλαιότερα του Μαραντόνα– θα είναι πιθανότατα ο Νίκο Παζ, ένα από τα πιο ξεχωριστά μέλη της νέας γενιάς στην Εθνική Αργεντινής.

Τα εισιτήρια για την τελευταία διεθνή παράσταση του «Λέο», με τιμές από 53 έως 283 ευρώ, εξαφανίστηκαν αμέσως μόλις κυκλοφόρησαν, στις 22 του περασμένου Σεπτεμβρίου. «Αν υπήρχαν πέντε στάδια Μονουμεντάλ, θα ήταν γεμάτα», σχολίασε ο προπονητής της Αργεντινής, Λιονέλ Σκαλόνι. «Εχω γνωρίσει σπουδαίους παίκτες, έχω παίξει δίπλα σε σπουδαίους παίκτες και έχω αντιμετωπίσει σπουδαίους παίκτες. Κανένας άλλος δεν μπορεί να προκαλέσει στον κόσμο τέτοιο συναίσθημα».

Μεταξύ των σημαντικών προσκεκλημένων θα βρίσκονται και όλοι οι συμπαίκτες του στον θρίαμβο του 2022 με τις οικογένειές τους. Πριν από το ματς οι θεατές θα δουν στις γιγαντοοθόνες του γηπέδου τα 125 γκολ που πέτυχε με την Αργεντινή – ποδοσφαιρικά αριστουργήματα τα περισσότερα. Το πρόγραμμα περιλαμβάνει βραβεύσεις και τελετές. Στο τέλος θα του δώσουν το μικρόφωνο για να πει και εκείνος δυο λόγια. Εφόσον, βεβαίως, του το επιτρέψουν τα συναισθήματα που θα τον πλημμυρίσουν.

Ακολούθησε το . .

Πρόσθεσε το . ως προτιμώμενη πηγή στη Google