Καινοτομία: Οι «άξονες» του ΥΠΑΝ για τη σύνδεση της με τη σχολική εκπαίδευση

Στη σημασία που παίζει η καινοτομία στη ζωή των μαθητών του σχολείου στάθηκε ο υφυπουργός Ανάπτυξης, Σταύρος Καλαφάτης, τονίζοντας ότι η εξοικείωση με την έρευνα προσφέρει στα παιδιά απαραίτητα εφόδια για τη ζωή τους.

Ανάμεσα σε άλλα, ο Σταύρος Καλαφάτης εστίασε σε τρεις «άξονες» πάνω στους οποίους μπορούν να συνδεθούν η καινοτομία με την «δίψα» των μαθητών να εξερευνήσουν και να αποκτήσουν νέες δεξιότητες.

Μιλώντας στην παρουσίαση του Εκπαιδευτικού Προγράμματος του ΝΟΗΣΙΣ 2026-2027 στη Σχολική Κοινότητα, ο υφυπουργός ανέφερε ότι η έρευνα και η καινοτομία δεν είναι αφηρημένες θεωρητικές έννοιες, ούτε αφορούν αποκλειστικά τα πανεπιστημιακά εργαστήρια και τις νεοφυείς επιχειρήσεις, τονίζοντας πως «η καινοτομία είναι νοοτροπία, είναι τρόπος σκέψης, και η καλλιέργειά της οφείλει να ξεκινά από την Πρωτοβάθμια και τη Δευτεροβάθμια Εκπαίδευση».

Ανάμεσα σε άλλα, δήλωσε πως «τίθενται τα θεμέλια του επιστημονικού αλφαβητισμού των νέων μας», καθώς όταν εισάγονται η ερευνητική μάθηση, η μεθοδολογία STEAM και η τεχνολογική τριβή στην καθημερινή εκπαιδευτική πράξη, ακολουθούν σύμφωνα με τον υφυπουργό τα εξής:

• «Μετατρέπουμε τη θεωρία σε βιώσιμη εμπειρία: Οι μαθητές δεν αποστηθίζουν απλώς επιστημονικούς νόμους, αλλά κατανοούν πώς αυτοί εφαρμόζονται στην πραγματική ζωή.
• Αναπτύσσουμε οριζόντιες δεξιότητες (soft skills): Η ερευνητική διαδικασία διδάσκει την κριτική σκέψη, τη συνδυαστική ανάλυση, την ομαδικότητα και την ικανότητα επίλυσης σύνθετων προβλημάτων.
• Προετοιμάζουμε τους πολίτες του αύριο: Σε έναν κόσμο που μετασχηματίζεται ραγδαία από την τεχνητή νοημοσύνη και τις τεχνολογίες αιχμής, η εξοικείωση με την έρευνα προσφέρει στα παιδιά τα απαραίτητα εφόδια για να μην είναι απλοί καταναλωτές τεχνολογίας, αλλά δημιουργοί της».

Τόνισε ότι τα παιδιά γεννιούνται εξερευνητές και «δεν φοβούνται να ρωτήσουν “γιατί;” και “τι θα γινόταν αν;”», και αναφέρθηκε στους «άξονες» της διατήρησης και ενίσχυσης της δημιουργικότητας, της αποδαιμονοποίησης του «λάθους» και της καλλιέργειας οικολογικής και κοινωνικής συνείδησης, λέγοντας πως «το να μάθουμε στα παιδιά να καινοτομούν από τις πρώτες κιόλας τάξεις του Δημοτικού μέχρι το Λύκειο σημαίνει:

• Διατήρηση και ενίσχυση της δημιουργικότητας: Διδάσκουμε στα παιδιά να μην αρκούνται στις έτοιμες απαντήσεις, αλλά να αναζητούν πρωτότυπες λύσεις σε νέα και παλιά προβλήματα.
• Αποδαιμονοποίηση του «λάθους»: Στην έρευνα και την καινοτομία, η αποτυχία δεν είναι το τέλος· είναι ένα απαραίτητο στάδιο της πειραματικής διαδικασίας. Μαθαίνοντας στα παιδιά από νωρίς να δοκιμάζουν, να αποτυγχάνουν, να διορθώνουν και να προσπαθούν ξανά, χτίζουμε ψυχική ανθεκτικότητα, αυτοπεποίθηση και επιμονή.
• Καλλιέργεια οικολογικής και κοινωνικής συνείδησης: Τα παιδιά που σκέφτονται καινοτόμα μαθαίνουν να εντοπίζουν προκλήσεις γύρω τους -από την κλιματική αλλαγή μέχρι την προσβασιμότητα- και να σχεδιάζουν λύσεις με κοινωνικό αποτύπωμα».