Αλεξάντερ Ζβέρεφ: Αλλος ένας θρίαμβος στη μάχη του με το «ακατόρθωτο»

Ο Αλεξάντερ Ζβέρεφ είναι ο νέος πρωταθλητής του Αμερικανικού Οπεν. Στον τελικό νίκησε με 3-1 σετ τον Μπεν Σέλτον, τον 23χρονο που ονειρευόταν να γίνει ο πρώτος Αμερικανός που θα κατακτήσει το τουρνουά έπειτα από 23 ολόκληρα χρόνια, και κέρδισε, εκτός από το τρόπαιο, ακόμη ένα παράσημο στη μακρά μάχη του με το «ακατόρθωτο».

«Θέλω να ευχαριστήσω έναν άνθρωπο που δεν βλέπει ποτέ τους αγώνες μου, αλλά είναι ο πιο σημαντικός στην καριέρα μου και στη ζωή μου, γενικότερα», είπε λίγο πριν από την απονομή απευθυνόμενος στους θεατές που είχαν κατακλύσει το κεντρικό κορτ. «Οταν ο τετράχρονος γιος σου διαγιγνώσκεται με διαβήτη και οι γιατροί σού λένε ότι η αθλητική δραστηριότητα αυτού του παιδιού θα είναι πολύ, πολύ περιορισμένη, πρέπει να είσαι εξαιρετικά δυνατή μάνα για να βγεις από το γραφείο τους και να πεις ‘’ο γιος μου θα φτάσει όπου θέλει να φτάσει. Αν θέλει να γίνει τενίστας, θα γίνει τενίστας. Αυτή η ασθένεια δεν θα μας καθορίσει’’. Η μητέρα μου είναι ο πιο δυνατός άνθρωπος που γνωρίζω».

Οι θεατές στο «Αρθουρ Ας» (που υποστήριζαν τον συμπατριώτη τους, Σέλτον), του χάρισαν ένα θερμό χειροκρότημα. Εκείνη τη στιγμή δεν έβλεπαν μπροστά τους έναν γερμανό -με ρωσικές ρίζες- αθλητή, ο οποίος δεν άφησε το τελευταίο Γκραν-Σλαμ της χρονιάς να επιστρέψει σε αμερικανικά χέρια, αλλά έναν μαχητή που βρήκε το κουράγιο να αποδράσει από το «δεν μπορείς να γίνεις πρωταθλητής» πεπρωμένο του. Σε κάθε του αγώνα ο Ζβέρεφ έχει να αντιμετωπίσει, εκτός από τον αντίπαλό του, και μια σοβαρή χρόνια πάθηση. Δεν είναι απλό, ένας άνθρωπος με διαβήτη τύπου 1 να δοκιμάζει καθημερινά τα όρια του οργανισμού του στα ματς και στις προπονήσεις.

Από την πρώτη μέρα που αποφάσισε ότι θέλει να αγωνιστεί στο υψηλότερο επίπεδο, ονειρευόταν να γίνει ο πρώτος τενίστας στα χρονικά του σπορ που θα κερδίσει major τρόπαιο με αυτή την ασθένεια, όπως ο ίδιος εκμυστηρεύθηκε τον περασμένο Ιούνιο. Αργησε πολύ να τα καταφέρει, όμως δεν το έβαλε κάτω. Για πολλά χρόνια έδειχνε έτοιμος για το μεγάλο άλμα στην καριέρα του, βρισκόταν διαρκώς μεταξύ των κορυφαίων της εποχής του, όμως αυτός ο τίτλος, ο ξεχωριστός, δεν ερχόταν.

Τον πλησίασε κάμποσες φορές. Σε μια από αυτές, το καλοκαίρι του 2022, η κακή του τύχη του φέρθηκε πιο σκληρά από ποτέ. Στον ημιτελικό του Ρολάν Γκαρός απέναντι στον Ράφα Ναδάλ ο (25χρονος, τότε) τενίστας πάτησε άσχημα στο τερέν και υπέστη έναν πολύ σοβαρό τραυματισμό στον αστράγαλο – οι κραυγές πόνου και τα δάκρυα του γερμανού πρωταθλητή πάγωσαν τους θεατές. Το μομέντουμ έμοιαζε ιδανικό για εκείνον, όμως αναγκάστηκε να εγκαταλείψει την προσπάθεια. Κάποιοι αμφέβαλλαν αν θα κατόρθωνε να επιστρέψει στο υψηλό αγωνιστικό επίπεδο που βρισκόταν εκείνη τη χρονική στιγμή.

Τα επόμενα χρόνια δεν είχε να αντιμετωπίσει μόνο τις κράμπες και όλα τα άλλα προβλήματα που του προκαλούσε η ασθένειά του (ο κόσμος τον έβλεπε συχνά στα breaks να κάνει ενέσεις ινσουλίνης, ή να χρησιμοποιεί τζελ γλυκόζης, αναλόγως με τις μετρήσεις του αισθητήρα), αλλά και… την ταμπέλα του «σπουδαίου τενίστα που δεν θα κερδίσει ποτέ ένα Γκραν-Σλαμ». Κάθε του ήττα σε major τουρνουά φαινόταν να δικαιώνει αυτή τη δυσοίωνη πρόβλεψη.

Η κατάκτηση του Ρολάν Γκαρός τον περασμένο Ιούνιο, μάλιστα στο ίδιο κορτ στο οποίο το 2022 είχε βιώσει την πιο επώδυνη στιγμή της καριέρας του, δεν ήταν, απλώς, ο θρίαμβος που τόσο καιρό ξεγλιστρούσε μέσα από τα χέρια του. Ηταν λύτρωση. Η δικαίωση ενός αγώνα μεγαλύτερου από τον πρωταθλητισμό. «Περίμενα 30 χρόνια για ένα Γκραν-Σλαμ και κέρδισα δύο μέσα σε τρεις μήνες», είπε την Κυριακή (13.09) μετά τον τελικό του Αμερικανικού Οπεν, σαν να μην το πίστευε ούτε ο ίδιος.

Κάποιες κορυφές κατακτώνται αργά μέσα από διαδρομές πολύ δύσκολες, γεμάτες εμπόδια που μοιάζουν ανυπέρβλητα. Αυτές οι επιτυχίες αξίζουν περισσότερο από τις άλλες. Ακόμη και όσοι έχουν πολύ σοβαρούς λόγους να μην τον συμπαθούν (τις καταγγελίες δύο πρώην συντρόφων του για σωματική και συναισθηματική κακοποίηση), αναγνωρίζουν το μέγεθος του άθλου του. Αλλά και την κίνησή του να ιδρύσει το «Alexander Zverev Foundation», μια δομή υποστήριξης παιδιών και νέων με διαβήτη τύπου 1. Ανθρώπων που ακούν το ίδιο «δεν μπορείς».

Μετά τη νίκη του στη Νέα Υόρκη ο Ζβέρεφ παραμένει στο Νο.2 του ranking της ATP. Για πρώτη φορά μετά τις 14 Οκτωβρίου 2002, στο top-10 της παγκόσμιας κατάταξης, που δημοσιεύθηκε τη Δευτέρα (14.09), δεν περιλαμβάνεται κανένας από τους «Big-3» (Νόβακ Τζόκοβιτς, Ράφα Ναδάλ, Ρότζερ Φέντερερ). Και μόνο ο Ντανίλ Μεντβέντεφ, σε αυτή τη λίστα, έχει περάσει τα 30.

Ακολούθησε το . .

Πρόσθεσε το . ως προτιμώμενη πηγή στη Google